Tibetan
་ལས། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ལུས་སེམས་བཅིངས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྒོམ་བྱུང་གི་སྒོ་ནས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལྟ་བུའི་སྙིང་པོ་དང་མི་ལྡན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་གཞན་ཕུང་སོགས་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཐར་ལམ་དུ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་ལུང་གིས་རང་ཉིད་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་རྩོད་དུས་ཀྱི་པནྚི་ཏ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡང་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་ལ་ནང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གི་ཡེ་གེར། དུས་བཞི་གཉིས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་རབ་བཤད་བྱ། །དུས་བཞི་ཆེན་པོ་བསྐལ་དུས་བཟང་ངན་ཏེ། །དུས་བཞི་ཆུང་བ་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ཡིན། །དང་པོ་ལོ་ནི་ས་ཡ་ཕྲག་བཞི་དང༌། །སུམ་འབུམ་(༣༣༠བ) ཉི་ཁྲིའི་དེ་ཡི་བཅུ་ཆ་ནི། །རྐང་པ་ཞེས་གསུངས་རྐང་པ་གཅིག་དང་གཉིས། །གསུམ་དང་བཞི་ལ་རིམ་བཞིན་རྩོད་ལྡན་དང༌། །གཉིས་ལྡན་གསུམ་ལྡན་རྗོགས་ལྡན་ཅེས་གསུངས་སོ། །དུས་བཞི་ཆུང་བ་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ནི། །མི་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་བར། །དེ་ཡི་བཞི་ཆ་དུས་བཞི་སོ་སོའི་ཚད། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ཚང་བ་རྫོགས་ལྡན་ཆོས། །དེ་ནས་བཞི་ཆ་ཉམས་པ་སུམ་ལྡན་སྟོད། །ཕྱེད་ཉམས་གྱུར་ན་སུམ་ལྡན་སྨད་དུ་འགྱུར། །བཞི་གསུམ་ཉམས་པའི་ལྷག་མ་གཉིས་ལྡན་ཡིན། །བཞི་ཆ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ན་རྩོད་ལྡན་ཏེ། །ལྷ་མིན་ཀླ་ཀློ་ནག་པོའི་ཆོས་སུ་གསུངས། །ཞེས་བརྗོད་པར་བྱས་སྣང་ལ། དེ་ལྟའི་དུས་བཞིའི་འཇོག་ལུགས་ལ་དཔྱད་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱང་སྐབས་བབ་མིན་པས་དཔྱད་པ་བོར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དུས་བཞི་ཆུང་ངུ་དེ་ལ་དུམ་བུ་བཞིར་བགོས་པ་ན་ལྔ་སྟོང་བཞི་བརྒྱ་རེ་འབྱུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འདིའང་མདོ་ལུགས་ལྟར་ན་སྟོན་པ་གཤེགས་ནས་ལོ་ལྔ་སྟོང་ལས་མི་གནས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེས་ན་ད་ལྟའི་དུས་འདིར་ཡང་དུས་འཁོར་གྱི་རྩིས་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་འདས་ནས་ལོ་ཉིས་སྟོང་ལྷག་ཙམ་ལས་མ་སོང་བར་འདུག་པ་ལ། རྩོད་དུས་ནི་སྟོན་པ་གཤེགས་ནས་ལོ་ཆིག་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་འཆར་བ་ན་འབྱུང་བས། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ནི་མདོ་ལུགས་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་འདིའི་བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྗེས་རིང་མོར་ཡོང་དགོས་རྒྱུ་ལ། སྟོན་པ་གཤེགས་ནས་ལོ་བཞི་བརྒྱ་ན་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་བྱོན་ཞིང༌། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་དངོས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་ཇོ་བོ་རྗེ་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱེད་རང་འདོད་པའི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་དུས་མ་རྫོགས་པར་ཟླ་གྲགས་(༣༣༡ན) འཕགས་ཡུལ་དུ་བྱུང་བས་ཟླ་གྲགས་རྩོད་ལྡན་དུས་སུ་བྱུང་བའི་པཎྜི་ཏ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའང་རང་ཚིག་གིས་རང་གི་དམ་བཅའ་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འདི་རིགས་ལྡན་ཤམྦྷ་ལ་པའི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ན་འདི་ལྟའི་གྲུབ་མཐའ་འདི་དུས་འཁོར་བསྒྱུར་བའི་བོད་ཀྱི་ལོ་པཎ་ཐམས་ཅད་ནས་བརྒྱུད་དེ། ཁྱེད་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མ་ཀུན་མཁྱེན་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ཡན་དུ་ནི་མ་གྲགས་པས་ཁྱེད་རང་རིགས་ལྡན་ཀྱི་གན་དུ་ཕར་བྱོན་ནམ། རིགས་ལྡན་ཚུར་བྱོན་ནས་འཆད་པ་གང་རུང་ལས་འོས་མེད་པའམ། ཡང་ན་ཉིད་ཅག་རིགས་ལྡན་གྱི་སྤྲུལ་པར་ཡང་གོར་མ་ཆག་པས་རང་ཚིག་འགལ་བའི་རྫུན་ཚིག་འདི་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་ཅན་གྱི་ངག་ཡིན་ན་རུང་གི། གཞན་ངེས་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། གཞན་སྟོང་དུ་ཐལ། ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པ་ཐ་སྙད་དུ་སོ་སྐྱེའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་སོ་སྐྱེས་ཐ་སྙད་དུའང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་བླང་དོར་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་མི་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་སོ་སྐྱེས་ཐ་སྙད་དུའང་རི་བོང་གི་རྭའི་སྐས་ལ་ལྷུང་དོགས་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་དགོས་པར་ཐལ། ཐ་སྙད་དུའང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། རི་རྭ་བློ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་མི་བདེན་པར་མཚུངས་ཤིང༌། རྒྱུ་འབྲས་ལ་དེ་བྱེད་རིགས་ན་ཅིག་ཤོས་ལའང་དེ་རིགས་པར་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དོན་དམ་ཆོས་ཅན། རང་སྟོང་དུ་ཐལ། དོན་དམ་བདེན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་གང་ཞིག སྣང་བ་ལྟར་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་སྙམ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་མ་འཇིག་རྟེན་(༣༣༡བ) པ་རྣམས་ལ་གཞན་སྟོང་འདུས་མ་བྱས་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་བློ་ཡུལ་དུ་བསྟན་མི་ནུས་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་ཁྱད་གཞི་དོན་དམ་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་གཏན་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་ཆོས་འདིའི་ཆེད་དུ་ངལ་བ་རྩོམ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ལ་ཡི་ཆད་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་ལས་ཅི་བྱར་ཡོད། ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཆོས་ཅན། མ་འཁྲུལ་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མར་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ལས་རླུང་ལ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་དྲུག་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་དོན་ལྔའི་རྒྱུ་བ་གཅིག་ཐ་དད་པར་བདེན་པར་མི་ག
Chinese
从。金刚乘的规矩里，束缚身心的缘起，从修所生的门径中，像现量确定空性一样，没有那样的精华，这样说了，其他蕴等等，通过观察修来确定为空性的空性修法，怎么会阻碍解脱道呢？如果那样的话，善逝自己会用自己的教证来推翻自己。大论师月称是争论时期的班智达，这样说也是你自己的规矩里自相矛盾的。你自己的文字里说： 两种四时善分别， 两种四时大小时， 两种四时小为教， 好坏之分善分别。 最初之年四百万， 三十三万零两千， 此之十分为一足， 如是宣说一二足， 三与四者依次为， 争时二倍三倍满。 四时小者教好坏， 二万一千六百年， 此之四分四时量， 无过圆满具功德。 此后四分衰败三倍初， 若半衰败三倍末。 四分之三衰败余二倍， 四分之一亦无争时也， 邪魔恶劣黑法说。 这样说来，那样的四时安立方式虽然可以考察，但是因为不是当下的情况所以放弃考察。那样的话，小四时分为四段的话，每一段是五千四百年，所以佛教也按照经部的说法，教主去世后不会超过五千年，因此现在这个时候，按照时轮历的计算，佛陀去世也才两千多年，争论时期是教主去世后一万六千二百年出现，所以论师月称按照经部的说法，是这位佛陀的教法衰败后很久才会出现，教主去世后四百年，圣者龙树出现，圣者龙树被尊者月称亲自依止，是至尊阿底峡尊者说的，所以你
English
From. In the Vajrayana system, the dependent arising that binds body and mind, from the door of meditation-born, like directly establishing emptiness, does not have such essence, it is said, other aggregates, etc., through analytical meditation to establish emptiness, how can the meditation on emptiness obstruct the path to liberation? If that were the case, the Sugata himself would refute himself with his own words. The great master Chandrakirti was a Pandit of the time of strife, saying this is also self-contradictory in your own system. In your own writing it says: Two kinds of four times, well distinguished, Two kinds of four times, large and small, Two kinds of four times, small is the teaching, Good and bad are well distinguished. The initial year is four million, Three hundred thirty thousand and two thousand, One tenth of this is one foot, Thus it is said one and two feet, Three and four are in order, Time of strife, double, triple, full. The four small times are the good and bad of the teaching, Twenty-one thousand six hundred years, One quarter of this is the measure of the four times, Without fault, complete with qualities, complete time dharma. After that, one quarter declines, triple beginning, If half declines, triple end. Three quarters decline, the remaining double, If one quarter is also without strife, It is said to be the dharma of demons, evil ones, and blacks. It seems to be said like this, although such a way of establishing the four times can be examined, but because it is not the current situation, the examination is abandoned. If that is the case, if the small four times are divided into four segments, each segment is five thousand four hundred years, so the Buddha's teaching also according to the Sutra system, the teacher will not remain for more than five thousand years after his passing, therefore at this time, according to the Kalachakra calculation, the Buddha has only passed away for more than two thousand years, the time of strife will occur after the teacher has passed away for sixteen thousand two hundred years, so the master Chandrakirti according to the Sutra system, will appear long after the teaching of this Buddha has declined, four hundred years after the teacher passed away, the holy Nagarjuna appeared, the holy Nagarjuna was personally attended by the venerable Chandrakirti, it was said by the venerable Atisha, so you
Chinese
在赡部洲的圆满时代尚未结束时，月称（331a）尊者已出现在印度，因此，承认月称是争斗时期出现的班智达，也是用自己的话语很好地驳斥了自己的誓言。还有，如果您的宗派是香巴拉的圆满时代的教法，那么这样的宗派应该由所有翻译时轮金刚的藏族译师传承下来，直到您自己的根本上师，全知云丹嘉措为止，都没有名声，那么您是亲自去了香巴拉吗？要么是香巴拉的国王来到这里讲授，除此之外别无选择吗？或者，你们无疑是香巴拉国王的化身，如果这些自相矛盾的谎言都是具有真实意义的语言，那还可以。否则，如果说的是究竟意义，那么所有的世俗法，有法，都是他空。因为业因果不虚，如凡夫俗子所见一样，在名言中是真实的。如果不成立，那么凡夫俗子在名言中也不需要如理取舍业因果。因为这是所希望的。如果不周遍，那么凡夫俗子在名言中也需要如理地担心掉进兔角的阶梯。因为在名言中，业因果和兔角，如显现于心一样，是不真实的，是相同的。如果在因果上能做到这一点，那么在另一方面也能做到这一点，直到劫末都是相同的。还有，究竟谛，有法，是自空。因为究竟谛是显现于世间人心识的任何事物，如显现一样是不真实的。如果认为第一个理由不成立，那么您不能向您的世间（331b）学生们展示以他空、无为、常等所区分的究竟谛作为心识的对象。因为这样的差别基础究竟谛不可能永远显现于世间人的心识中。如果承认，那么您为了这个教法而努力，除了给自己带来彻底的失望之外，还有什么用呢？还有，世俗的对境，有法，是不错乱的。因为在世间对境的意识中，如显现为一和多一样，是真实存在的。如果不成立，那么世间的风脉中，两万一千六百个太阳风和六百七十五个智慧风的运行，一和多不是真实的。
English
Since the perfect age of Shambhala in Jambudvipa had not yet ended when Chandrakirti (331a) appeared in India, admitting that Chandrakirti was a pandit who appeared during the age of strife is also a good refutation of your own vow with your own words. Furthermore, if your doctrine is the Dharma of the perfect age of the Shambhala lineage, then such a doctrine should have been transmitted by all the Tibetan translators who translated the Kalachakra, but since it was not known until your own root guru, the omniscient Yonten Gyatso, did you go to Shambhala? Or did the king of Shambhala come here to teach, with no other option? Or, without a doubt, you are an emanation of the king of Shambhala, and if all these contradictory lies are words with true meaning, that would be fine. Otherwise, if you are speaking of definitive meaning, then all conventional dharmas, subject, are empty of other. Because the infallibility of cause and effect is true in convention as it appears to the minds of ordinary beings. If it is not established, then ordinary beings do not need to properly accept and reject cause and effect in convention either. Because that is what is desired. If it is not pervasive, then ordinary beings also need to properly worry about falling into the ladder of rabbit horns in convention. Because in convention, cause and effect and rabbit horns are the same in that they are not true as they appear to the mind. If it is possible to do this with cause and effect, then it is also possible to do it with the other, and it will be the same until the end of the kalpa. Furthermore, ultimate truth, subject, is empty of self. Because ultimate truth is whatever appears to the minds of worldly people, and it is not true as it appears. If you think the first reason is not established, then you cannot show your worldly (331b) students the ultimate truth distinguished by emptiness of other, unconditioned, permanent, etc., as an object of mind. Because such a basis of distinction, ultimate truth, cannot be permanently apparent to the minds of worldly people. If you admit it, then what is the use of all the effort you put into this Dharma, except to bring yourself complete disappointment? Furthermore, conventional objects, subject, are not mistaken. Because in the consciousness of worldly objects, it exists as true as it appears as one and many. If it is not established, then in the worldly wind channels, the movement of the twenty-one thousand six hundred sun winds and the six hundred seventy-five wisdom winds, one and many, is not true.