Tibetan
་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའང་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་མིན་ཏེ། བདེན་གཉིས་སོ་སོ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་མཉམ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་རྟག་པས་ཆད་མཐའ་སེལ་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མི་རྟག་པས་རྟག་མཐའ་བསལ་ནས་རྟག་ཆད་སྤོང་བའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་བྱ་རྒོད་ཀྱིས་གནམ་འཕངས་བཅད་ནས་བལྟས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་དཔྱད་པ་ནི་ཕྱེ་ལེབ་ཀྱི་འགྲོས་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ལུགས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་དང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིའི་ལུང་རིགས་མཐའ་དག་དང་འགལ་བར་མ་ཟད། རང་གི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། ཆོས་ཅན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་དབུ་མ་པ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཀ་ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལྟར་ནའང་མི་འཐད་དེ། གཉིས་ཀ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་ལའང་མི་འཐད་དེ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། ཆོས་ཉིད་དང༌། འཁོར་འདས་དང༌། སྐྱོན་ཡོན་སོགས་ཐམས་ཅད་ཡོད་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་རྣམ་བཅད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་དགོངས་དོན་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་གོ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུང་དེས་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རིགས་པས་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་འགོག་པ་ཡིན་ན་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་གཞུང་མཐའ་ཡས་པར་སྟོང་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་སྟོང་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཐམས་(༣༣༠ན) ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་ན་རྒྱུད་སྡེ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འགྲེལ་པ་སྟེ་སྔགས་གཞུང་ཐམས་ཅད་ལས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཐོས་བསམ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་བཀག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འགྱུར་བར་འདོད་དོ་སྙམ་ན། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལས་ནི་དེ་ལྟར་ཡང་མི་འདོད་དེ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་གྲགས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐུན་མོང་བའི་ཁར་ད་དུང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་གྲགས་པའི་ཤེས་བྱ་ཐུན་མོང་མིན་པ་མཐའ་ཀླས་པ་ལ་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བདག་བདེན་སོགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་ནས་གསང་ཆེན་གྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ལུང་དེས་ནི་གཏན་ལ་དབབ་བྱའི་ཐུན་མོང་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མདོ་སྔགས་ཟབ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་མདོ་སྔགས་གང་གིའང་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་མཚན་ཙམ་གཞལ་བར་རློམ་པ
Chinese
说一切平等，也不是说自空他空的法一切平等，而是说在两种谛实各自所具有的法相法性是平等的。胜义谛是常，故能断除断边；世俗谛是无常，故能断除常边，像这样断常的行相，是远离边见的宗喀巴中观见，如老鹰截断天空而视；他人之观察，则如蝴蝶之舞。如是之理路，不但与如来之经典及四宗派之论理相违背，而且与自己之所有安立相违背。无有法相之法性存在，如中观派亦不应理，因为法相与法性二者皆离有无等戏论之故。如实事师亦不应理，因为二者皆有之故。此于汝自宗亦不应理，因为胜义谛之法相、法性、轮涅、功过等一切皆有，而世俗谛之彼一切皆无之故。汝未领悟到蕴等分析之空性如水树般无有实义之意趣，此显而易见。若谓此经文遮止以理智确定蕴等之法为空性，则《心经释》三部等无量密续典籍中，以理智确定空性之所有确定空性之理智皆将变得毫无意义。或者，若谓经部与菩提心释，即所有密续典籍中，对于空性之义，所有由闻思所生之智慧皆被遮止，则汝欲作如是说耶？金刚乘中，亦不作如是想，因为在被称为波罗蜜多乘之共同所知之上，更须以闻思之智慧，将金刚乘中被称为不共所知之无量诸法，确定其自性本空，而欲成就大秘密之身与智慧之故。此经文所遮止者，乃是所应确定之共同空性，于此道、密二者虽无深浅之别，然无论道、密何者，以闻思之智慧所观察之空性，仅是自以为衡量了空性之共相而已。
English
Saying that everything is equal does not mean that all phenomena of self-emptiness and other-emptiness are equal. Rather, it means that the characteristics and nature of phenomena that exist in each of the two truths are said to be equal. Ultimate truth is permanent, thus eliminating the extreme of nihilism; conventional truth is impermanent, thus eliminating the extreme of eternalism. This way of abandoning permanence and nihilism is like the view of the Madhyamaka of Tsongkhapa, which is like an eagle cutting through the sky and looking down. Others' examination is like the dance of a butterfly. That system not only contradicts the scriptures of the Tathagata and the logic of the four schools of tenets, but also contradicts all of its own establishments. The existence of nature without characteristics is not reasonable even according to the Madhyamikas, because both characteristics and nature are free from elaborations such as existence and non-existence. It is also not reasonable according to the Realists, because both exist. It is also not reasonable according to your own system, because the characteristics, nature, samsara, nirvana, merits, faults, etc. of ultimate truth all exist, while all of those of conventional truth do not exist. It is evident that you have not understood the meaning of emptiness as the analysis of aggregates, which is like a water tree without essence. If you say that this scripture prevents the establishment of phenomena such as aggregates as empty by reasoning, then all the reasoning that establishes emptiness in the immeasurable tantric texts such as the three sections of the Heart Sutra commentary will become meaningless. Or, if you say that the sutras and the Bodhicitta commentary, that is, all the tantric texts, prevent all the wisdom arising from hearing and thinking about the meaning of emptiness, then do you want to say that? In the Vajrayana, such a thought is not held, because on top of the common knowledge known as the Paramita Vehicle, it is still necessary to use the wisdom of hearing and thinking to establish that all elaborations such as self-truth are empty in the immeasurable phenomena known as the uncommon knowledge of the Vajrayana, and to accomplish the body and wisdom of the great secret. What this scripture prevents is the common emptiness to be established. Although there is no difference in depth between the Sutra and Tantra, the emptiness examined by the wisdom of hearing and thinking in either Sutra or Tantra is only presuming to measure the general characteristics of emptiness.