Tibetan
་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་མངོན་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་ཀུན་རྗོབ་ཏུ་མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཞེས་བྱིས་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་མཐུན་པར་ཡང་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མེའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་ལ། དོན་དམ་གྱི་རང་བཞིན་རྟེན་འབྲེལ་མིན་པས་རང་བཞིན་དུ་འཐད་ཅེས་སྟོན་པ་མིན་གྱི། རྟེན་འབྲེལ་ལས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་རྫུན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་བལྟོས་ནས་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་བདེན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་དུ་འཐད་པའང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འཐད་པས་དེར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མིག་སོགས་མིག་གིས་སྟོང་པར་སྨྲས་པས་སྟོང་ཉིད་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བརྗོད་ཀྱི། ནང་གི་བྱེད་པོ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་ཞེས་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་སེམས་ཙམ་པའི་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་འདི་པ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། གང་ཟག་ཡོད་སྨྲའི་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕྱི་རོལ་པས་བརྟགས་པའི་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་ལ་སོགས་པ་དང༌། ལས་འབྲས་དང༌། སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་སོགས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐས་སྟོང་པར་འདོད་ལ། (༣༢༧ན) གང་ཟག་ཁས་མི་ལེན་པའི་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ནི་སྟོང་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་དུས་གསུམ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། གང་ཟག་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་སོགས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང༌། དེས་སྟོང་པའི་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་སྨྲའོ། །ཡང་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི། སྟོང་གཞི་ད་ལྟར་གྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་དང༌། སེམས་དང༌། སེམས་ལས་བྱུང་བས་བསྡུས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། གང་ཟག་སྨྲ་བའི་སྡེ་པས་བཏགས་པའི་བདག་དང་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་རྣམས་དང༌། བྱེ་སྨྲས། བཏགས་པའི་འདས་མ་འོངས་རྫས་གྲུབ་སོགས་དང༌། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྫས་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་སོགས་ཀྱི་ཀྱང་སྟོང་པར་འདོད། དེས་སྟོང་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་བདེན་པར་སྨྲ་ལ། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་ནི། སྟོང་གཞི་ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་སྟེང་དུ་མུ་སྟེགས་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མ་ལུས་པས་སྟོང་ཞིང༌། དེས་སྟོང་པའི་གཞན་དབང་དང་གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་རིག་རང་གསལ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱིས་མི་སྟོང་པར་འདོད། རྣམ་རྫུན་པས། སྟོང་གཞི་གསལ་རིག་མྱོང་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཅན་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་མུ་སྟེགས་དང༌། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་བདག་མ་ལུས་པ་དང༌། རྣམ་བདེན་པས། བཏགས་པའི་རྣམ་པའི་དྲི་མ་མ་ལུས་པས་སྟོང་པར་འདོད་ལ། དེ་དག་གིས་དབེན་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་གཞན་དབང་རྫས་སུ་གྲུབ་ཅིང༌། ཆོས་ཉིད་གཉིས་(༣༢༧བ) མེད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ནི་རྣམ་རིག་ཙམ་དང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པར་དོན་ལ་ཡོད་པར་འདོད་པ་དང༌། ཙོང་ཁ་པ་ནི། ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་དངོས་པོས་སྟོང་ལ། སྟོང་ཉིད་དེ་གཞི་དེར་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་འདོད་པའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ནི་བཏགས་པའི་ཆོས་དེ་དག་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཡང་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་འདོད་ཅིང༌། དེའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའམ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཀར་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ཞིང༌། དགག་བྱ་དོན་གཞན་གྱིས་སྟོང་པས་ཕྱི་རོལ་པའི་སྟོང་ཉིད་བཞིན་དུ་ཉི་ཚེ་བའི་རྣམ་གྲངས་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཐར་པའི་ལམ་གྱི་རྟེན་དུ་རུང་བའི་སྟོང་ཉིད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་བདེན་པར་ཡོད་ན་དེ་དག་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་སྤང་དུ་མི་རུང་ཞིང༌། དེ་མ་སྤངས་ན་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ནི། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་སྟོང་གཞི་དང༌། སྟོང་ཆོས་དང༌། སྟོང་དང་མི་སྟོང་དང༌། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་རྙེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་ཡང༌། ཐ་སྙད་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་པར་མ་ནུས་པའི་ཡུལ་དང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་འདི་ཐ་སྙད་དུ་སྟོང་གཞིར་བྱས་ནས་དོན་དམ་པར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པར་འདོད་དེ། འདིའང་(༣༢༨ན) དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ལ་བལྟོས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་ངོར་རམ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོ
Chinese
的缘故。即使这样，在《现观庄严论》等经中，也宣说了“世俗中火的自性是热的显现”这样与孩童的世俗谛相符的教言。因此，并不是说火的世俗自性是缘起，所以不可能是自性；胜义自性不是缘起，所以是自性，而是说从缘起安立为二谛，世俗谛的自性是虚假的，依赖于缘起，胜义谛的自性是真实的，缘起自性也以缘起的道理而安立。因此，说眼等以眼空，是说完全明示了空性，而不是像声闻部那样说因为远离了内在的作者而空，也不是像唯识宗那样说以能取所取的自性而空，这种一个否定另一个的空性不是空性。那么，这些法派的空性之理是如何宣说的呢？有补特伽罗的宗派认为，空的基础是补特伽罗和蕴等法的上面，外道所臆测的常一自在的我等，以及业果，没有前世后世等常断的边执为空。（327a）不承认补特伽罗的说一切有部认为，空的基础是蕴、界、处所摄的三世法和无为法上面，外道和有补特伽罗的宗派所安立的补特伽罗等常断的边执为空，并且说以这些空性的五种所知自性存在。还有经部认为，空的基础是现在的蕴、界、处，色、心和心所摄的上面，外道和补特伽罗论者所安立的我与常断的边执，以及说一切有部所安立的过去未来实有等，和不相应行实有、无为法等也为空。他们认为以这些空性的无分微尘和刹那无分识是真实的。唯识宗的真实现象是，空的基础是现在的刹那识，具有对境的形象，在这些上面，外道和声闻
English
Therefore. Even so, in the Abhisamaya-alamkara Sutra and others, it is also taught that "in the conventional, the nature of fire is the appearance of heat" in accordance with the conventional truth of children. Therefore, it is not that the conventional nature of fire is dependent origination, so it cannot be self-nature; the ultimate nature is not dependent origination, so it is reasonable to be self-nature, but rather that the two truths are established from dependent origination, the nature of the conventional truth is false, relying on dependent origination, and the nature of the ultimate truth is true, and the nature of dependent origination is also established by the reason of dependent origination. Therefore, saying that the eye and so on are empty of the eye is saying that emptiness is completely clarified, not like the Hearers' school saying that it is empty because it is separated from the inner agent, nor like the Mind-Only school saying that it is empty by the nature of the grasped and the grasper, this kind of emptiness where one negates the other is not emptiness. So, how do these Dharma schools explain the principle of emptiness? The schools that assert the existence of a person consider that the basis of emptiness is the person and the aggregates, etc., on top of the Dharma, the eternal, singular, independent self, etc., that are conceived by outsiders, as well as karma and its results, and the absence of past and future lives, etc., are considered empty of the extremes of permanence and annihilation. (327a) The Sarvastivadins, who do not accept the person, consider that the basis of emptiness is the three times of Dharma and the unconditioned, which are included in the aggregates, elements, and sense bases, and the person, etc., which are established by outsiders and the schools that assert the existence of a person, are empty of the extremes of permanence and annihilation, and they say that these five objects of knowledge that are empty exist by nature. Furthermore, the Sutra school considers that the basis of emptiness is the present aggregates, elements, and sense bases, form, mind, and what is included in the mind, on top of these, the self and the extremes of permanence and annihilation that are established by outsiders and the person-asserting schools, as well as the past and future substantially existent, etc., that are established by the Sarvastivadins, and the non-associated formations, substantially existent, unconditioned, etc., are also considered empty. They say that the indivisible particles and the momentary indivisible consciousness that are empty of these are true. The Mind-Only school of true appearances is that the basis of emptiness is the present momentary consciousness, with the appearance of the object, on top of these, the heretics and the Hearers
Chinese
由概念所施设的补特伽罗和法之我全部空，以彼所空的依他起和无二的自证自明圆成实不空。唯假者认为：空基光明觉受仅此而已的法性依他起之上，外道和声闻所施设的我全部，以及唯真者认为：所施设的相的垢染全部空。彼等所远离的法性唯识仅此而已的依他起实有成立，法性二（327b）无的真如圆成实是唯识仅此而已，并且认为彼和彼性无别而实有。宗喀巴则认为：名言量成立的事物之上，以理证所遮遣的事物空，空性彼基之上成立存在。因此，有事宗的空性是，所施设的法彼等各自的自性空，然而空基的法性全部认为是真实的，并且彼之空性也与法性同体或者彼和彼性不可言说的方式存在，因此法性和法性二者皆不以自性空，以所破其他义空，如同外道之空性一般，是暂时的名相空性，不是能作为解脱道之所依的正空性，如果法性和法性真实存在，则对彼等执实的分别念不可断除，如果彼未断除，则不能断除烦恼和所知二障的种子。自续派中观师则认为：以胜义谛观察的理智观察，空基和空法，以及空与不空，法性和法性等等全部丝毫也不可得，因此诸法息灭一切戏论和相，然而以世俗谛观察的理智所不能遮破的境和心的显现如幻之自性此者，于世俗中作为空基，而于胜义谛中，认为内外有事者所施设的诸法全部空，此也（328a）是相对于有事宗的空性而言，诸法皆自性空，并且在正确的闻思修三者的面前，或者大乘圣者的等持面前。
English
It is considered that the person and the self of phenomena, which are all imputed by concepts, are empty, and that the other-powered and the self-aware, self-luminous, perfectly established, which are empty of that, are not empty. The mere appearance proponents consider that on the basis of the other-powered, which is merely the experience of clear awareness, all the selves imputed by the non-Buddhists and the Hearers, and the mere truth proponents consider that all the stains of imputed appearances are empty. They consider that the other-powered, which is merely the nature of consciousness, is established as a substance, and that the suchness, the perfectly established, which is the nature of phenomena, is merely the nature of consciousness, and that it exists in reality without being different from that. Tsongkhapa considers that on the objects established by conventional valid cognition, the objects to be negated by reasoning are empty, and that emptiness is established as existing on that basis. Therefore, the emptiness of those who assert things is that the imputed phenomena are empty of their own nature, but all the phenomena of the basis of emptiness are considered to be true, and that their emptiness is either the same as the phenomena or exists in a way that cannot be said to be different from that, so both the phenomena and the nature of phenomena are not empty of their own nature, and they are empty of other objects to be negated, so like the emptiness of the outsiders, it is a temporary nominal emptiness, not the true emptiness that can be relied upon as a basis for the path to liberation, because if the phenomena and the nature of phenomena truly exist, then the mind that grasps them as true cannot be abandoned, and if that is not abandoned, then the seeds of the afflictions and the obscurations of knowledge cannot be abandoned. The Svatantrika Madhyamikas consider that when examined by the reasoning that examines ultimate truth, nothing whatsoever can be found of the basis of emptiness, the phenomena of emptiness, emptiness and non-emptiness, phenomena and the nature of phenomena, etc., so all phenomena are pacified from all elaborations and signs, but this nature of appearance of objects and mind, which cannot be refuted by the reasoning that examines conventional truth, is like an illusion, and in conventional truth it is made the basis of emptiness, and in ultimate truth it is considered that all the phenomena imputed by those who assert things, both internal and external, are empty, and this (328a) is also in relation to the emptiness of those who assert things, all phenomena are empty of their own nature, and in the face of the correct hearing, thinking, and meditation, or in the face of the equipoise of the Mahayana noble ones.