Tibetan
དི་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གཞུང་རྩ་འགྲེལ་འདིར་རྒྱས་ཤིང་གསལ་མ་གསལ་འདི་མཐོང་བཞིན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་སོགས་ད་དུང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་གཞན་ནས་འཚོལ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་རྐུན་མ་ཕ་རིའི་ནགས་ལ་ཡིབ་པ་མཐོང་བཞིན་ཚུ་རིའི་སྤང་ལ་རྫས་འཚོལ་བ་ལྟ་བུར་སུ་ཞིག་གིས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་ཅིང༌། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ལ་མི་མཁོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བའི་དཔྱད་པ་འདི་འདྲ་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན། ཡང་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ནི། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ལ་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་ན་བདེན་ལྟ་རྒྱ་ཆུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཙམ་སོགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་རྟོགས་པས་དེ་ངོར་དབུ་མ་པས་བདེན་མེད་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཟེར་བ་ནི་ཧ་མ་གོ་བར་ཟད་དེ། ཀྱེ་མ་སེམས་ཙམ་པ་སོགས་རྒྱུའི་དངོས་པོས་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་བསྐྱེད་པར་འདོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ནའང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀར་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་རྒྱུད་པར་བདེན་པར་(༣༢༥བ) ལྟ་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་རང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ན་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་དེ་ངོར་སླར་དབུ་མ་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཚུལ་ལ་ཁྱོད་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དེ་ལྡན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་ཆེ་ཆུང་འདི་ཙམ་དུ་སྤྱོད་པར་མཐོང་བས་བཤད་མ་ཐག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་གྱི་བདེན་འཛིན་འདི་རྒྱ་ཆུང་གི་དོགས་པའི་སེམས་ཁྲལ་ཀྱང་ཁུར་ག་ལ་དགོས། བོད་འབངས་ཤངས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་ཕལ་གྱིས་གོས་ཆེན་པོར་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡོད་ན་འདི་ལྟའི་རང་བཞིན་ཞིག་ཡོད་དགོས་པ་ལས། དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་མེད་ཅིང་དོན་དམ་བདེན་པ་ལའང་འདི་ལྟའི་རང་བཞིན་མེད་དེ། ཡོད་ན་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་གྱི་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ཡང་མི་སྲིད་པས་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཀྱི་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ་དཔྱད་པར་མ་ཟད། མ་དཔྱད་པ་ནའང་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་མི་བཞག་སྟེ། དེ་ལྟར་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཤེས་བྱ་བདེན་གཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཐ་ཆད་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པས་དབུ་མའི་གསུང་རབ་ལས་མ་དཔྱད་པར་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང༌། དབུ་མ་པས་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་ཟློས་ཏེ་སྨྲ་ལ། སྟོན་པས་རང་ལུགས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་མིན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་འཇུག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་གཞན་གྲགས་ཀྱི་འཐད་ལྡན་གྱི་དཔྱད་པས་ཀུན་རྫོབ་བརྫུན་པའི་རང་བཞིན་ལ་རང་བཞིན་བདེན་པ་མི་འཐད་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ལ་རང་(༣༢༦ན) བཞིན་བདེན་པ་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བདེན་རྫུན་གྱི་རང་བཞིན་གཉིས་ལས་བདེན་པ་ལ་བལྟོས་ནས་བརྫུན་པའི་རང་བཞིན་དེ་རང་བཞིན་དུ་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཞན་གྲགས་སུ་གསུངས་ལ། སྐབས་དེར་དབུ་མ་པའང་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་ཀྱི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་རྩལ་བསྐྱེད་དེ་དཔྱད་ན་ནི། བདེན་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དེ་རང་ལུགས་ཀྱི་རིགས་པས་གཞན་ཕྱོགས་སུ་སྐྱེལ་བ་དང༌། རང་ལུགས་སུ་འཐེན་པ་འགར་ཡང་བྱ་མ་ནུས་པ་ལས་དེ་ལྟར་བྱེད་ཐབས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་སྤྲོས་པར་སུས་ཀྱང་བསྒྱུར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབུ་མ་པའི་རང་ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་སྙད་སྨྲ་བ་ནའང་མི་བརྗོད་ཅེས་ཁ་ལྟའི་འུད་གོག་གི་ལྟ་བ་མཐོ་མཐོ་དང་བཟང་བཟང་པོའི་ཁུར་འདི་མཐུན་གྱི་སྤྱོད་པའང་ལ་ལ་ཞིག་ཞིག་དང༌། ལ་ལ་གྲོལ་གྲོལ་དང༌། ལ་ལ་བཙུན་བཙུན་དུ་སྦྱར་ཏེ་དར་རྒྱས་སུ་སྣང་ལ། ཚུལ་འདི་ནི་དེང་སང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་ས་སྐྱ་བཀའ་བརྒྱུད་བོན་རྙིང་མ་གཅོད་ཞི་བྱེད་འཇིག་རྟེན་ཁྱིམ་པ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་གུས་པ་ཟླ་མ་མཆིས་པས་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ཏུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་རྩོད་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་མ་དཔྱད་པར་ཐ་སྙད་དུ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་མ་ཟད། གདུལ་བྱ་ཡང་འདི་ཁས་ལེན་པར་གཞུག་ནུས་པས་གཉིས་ཀར་གྲུབ་པར་འཇོག་དགོས་ཏེ། མེའི་ཚ་བ་སོགས་རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པས་བཅོས་མ་དང་བལྟོས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེའི་ཚ་བ་སོགས་རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་(༣༢༦བ) ཡིན་པས་བཅོས་མ་དང་བལྟོས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེའི་ཚ་བ་ལ་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། ཚ་བ་ལ་སོགས་པར་བཅོས་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཚ་བ་དེ་ལ་བཅོས་མིན་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་དངོས་པོའང་ཡོད་པར་མི་དམིགས
Chinese
看到名为“迪科瑙”的根本注释中详细而又不够清晰的地方，像夏东喀巴大师等仍然从其他地方寻找能成立的驳斥，这就像明明看到强盗躲在远处的森林里，却在近处的草地上寻找东西一样，谁会做这种徒劳无功的事情呢？这是把精力放在对解脱毫无用处的痛苦辩论上。还有，夏东喀巴大师认为，如果把非造作、不依赖、不变异的特点加在真实成立的执着上，那么真实见的范围就会变小，因为唯识宗等认为事物是从因缘产生的，所以中观宗不需要为他们破除真实存在，这简直是不理解。唉，唯识宗等虽然认为因的实物能产生果的实物，但即使这样产生，因果二者也都认为是具有非造作、不依赖、不变异的因果自性的真实存在（325b），并且说如果因不是真实成立的，就不能正确产生果，因此中观宗再次为他们确立一切因果事物皆为无自性的道理，你似乎没有理解。特别是，因为具有这种特点的执着在三界的一切众生中都显现，所以看到轮回的痛苦只是在这种程度的大小上显现，又何必担心刚才所说的具有这种执着的真实执着会范围太小呢？一些被藏地香巴噶举派普遍尊崇的人说，中观的论典中说：“自性即是非造作。”等等，这些经文的含义是，如果二谛都存在，就必须有这样的自性，但这样的自性在世俗谛中没有，在胜义谛中也没有这样的自性，如果有，就会变成非造作、不依赖的常有实物，这是不可能的，因此中观自宗的无垢理性能遮止二谛的自性，不仅在观察自宗时如此，即使不观察，也不会认为二谛都存在自性，因为这样认为的一切都是错误的，并且所知不是唯一的真理。他们这样说。
English
Seeing the detailed yet unclear points in the root commentary called "Di Kho Nao," it's like how great masters such as Shar Tsongkhapa still seek refutations that can be established from other sources, which is like seeing a thief hiding in a distant forest but searching for things in the nearby meadow. Who would engage in such fruitless labor? This is applying effort to painful debates that are useless for seeking liberation. Furthermore, Shar Tsongkhapa believes that if the characteristics of being uncreated, independent, and immutable are added to the clinging to true establishment, then the scope of the view of truth will become narrow. Because the Mind-Only school and others realize that things arise from causes and conditions, the Madhyamikas do not need to refute true existence for them, which is a mistake due to misunderstanding. Alas, although the Mind-Only school and others believe that the entity of the cause produces the entity of the effect, even when produced in this way, both cause and effect are considered to be true existences with the self-nature of cause and effect that are uncreated, independent, and immutable (325b). And they say that if the cause is not truly established, it cannot correctly produce the effect. Therefore, the Madhyamikas once again establish for them the principle that all causal things are without self-nature, which you do not seem to understand. In particular, because the clinging that possesses this characteristic appears in all sentient beings of the three realms, and the suffering of samsara is seen to manifest only to this extent, why worry that the clinging to truth with the clinging just mentioned will be too narrow in scope? Some people who are generally revered as great robes by the Shangpa Kagyu of Tibet say that in the Madhyamika treatises, it says, "Nature is uncreated." etc. The meaning of these scriptures is that if both truths exist, there must be such a nature, but such a nature does not exist in the conventional truth, nor does such a nature exist in the ultimate truth. If it did, it would become an uncreated, independent, permanent entity, which is impossible. Therefore, the stainless reasoning of the Madhyamika's own system can prevent the nature of the two truths, not only when examining one's own system, but even without examining, it will not be assumed that both truths have nature, because everything that is assumed in this way is a false dharma, and knowledge is not the only truth. That's what they say.
Chinese
争论是低劣的，因为导师在不经中观宗论典分析的情况下，宣说了二谛皆存在，中观宗也随之重复宣说。导师虽非以自宗方式分析，但在宣说世俗谛与缘起相符顺时，以他宗所称许的合理分析，世俗虚假的自性不应有自性真实，而胜义谛的自性应有自性真实。二者的自性中，从真假二者的自性来看，相对于真实，虚假的自性并非自性不真，这是他宗所说的。当时中观宗也如此宣说。若对此进行精勤分析，则二谛无论有无自性皆不成立，因此无法以自宗的理证将之推向他方，也无法拉回自宗，因为不可能这样做，因为谁也无法将离戏转化为戏论。因此，中观宗自宗在谈论二谛的自性时，也不说，这种口头上的夸夸其谈，以及高高在上、美妙无比的负担，与一些人的行为相符，有些人松懈，有些人解脱，有些人严谨地结合在一起，显得非常兴盛。这种方式如今在雪域（西藏）之中，萨迦派、噶举派、苯教、宁玛派、断法派、息解派，乃至世俗居家者，都以无比的恭敬顶戴于头顶，这是毫无争议的。如此一来，空性的自性不仅导师未经分析就在名言中承认，而且也能让所化众生接受，因此必须认定为二者皆成立。因为火的热性等不能是自性，因为是缘起，所以是造作和观待的。火的热性等不能是自性，因为是缘起(326b)，所以是造作和观待的。火的热性没有非造作和非观待，因为热等本身就是造作的。对于热性来说，也看不到有非造作的自性，以及执持空性为最胜的实物。
English
Argumentation is inferior, because the Teacher, without analyzing the Madhyamaka scriptures, declared that both truths exist, and the Madhyamikas also repeat and speak accordingly. Although the Teacher did not analyze in his own system, when speaking of the conventional truth of the world as being in accordance with dependent origination, it is not appropriate for the inherently false nature of the conventional to have inherent truth, according to the valid analysis of others, while the nature of the ultimate truth should have inherent truth. In the nature of these two, from the perspective of the two natures of truth and falsehood, the false nature is not inherently untrue in relation to the true, as stated by others. At that time, the Madhyamikas also said the same. However, if one were to diligently cultivate and analyze this very thing, then neither the existence nor non-existence of inherent nature in the two truths would be established. Therefore, it is impossible to transfer it to another side with the reasoning of one's own system, nor can it be drawn back to one's own system, because it is impossible to do so, because no one can transform non-elaboration into elaboration. Therefore, in the Madhyamika's own system, when speaking of the nature of the two truths, one does not speak, and this burden of high-sounding boasting, high and good views, is in accordance with the behavior of some, some are lax, some are liberated, and some are combined rigorously, appearing very prosperous. This custom is now in this land of snow (Tibet), where the Sakya, Kagyu, Bon, Nyingma, Chod, and Zhi-byed schools, including worldly householders, all take it with unparalleled reverence on the crown of their heads, and this is undisputed. Thus, not only did the Teacher acknowledge the nature of emptiness in name without analysis, but he was also able to induce disciples to accept it, so it must be recognized as established in both. Because the heat of fire, etc., cannot be inherent, because it is dependent origination, it is artificial and relative. The heat of fire, etc., cannot be inherent, because it is dependent origination (326b), so it is artificial and relative. The heat of fire does not have non-artificiality and non-relativity, because heat, etc., is itself artificial. For heat, there is also no non-artificial nature, and no object that holds emptiness as supreme is seen.