Tibetan
རང་ལུགས་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་བདེན་པ་དང་རང་བཞིན་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པ་གཏན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་གཞན་གྲགས་འཐད་ལྡན་མིན་པ་ལ་དེ་ལ་བལྟོས་བཞག་གི་ཐ་སྙད་གཞན་གྲགས་འཐད་ལྡན་གྱིས་དེ་འགོག་པའི་སླད་དུ་གཞན་གྱི་རྗེས་ཟློས་ཙམ་དགོས་པའི་དབང་གིས་དབུ་མ་པས་བརྗོད་པར་བྱས་པ་ལས། དབུ་མ་པ་ལ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་ཞེ་འདོད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགར་ཡང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ལྟའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བས་གནས་ཚུལ་དུ་མི་ཤིགས་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པར་མི་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར། དབུ་མའི་ཟབ་དོན་འདི་ལྟ་བུ་ཐུགས་སུ་མ་(༣༢༤ན) བྱོན་ནས་དཔལ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་ལྟ་བུས་ཀྱང་འདི་ལྟར་འཆད་པར་སྣང་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་བཞིན་གྱི་གོ་མི་ཆོད་ཅིང༌། རང་བཞིན་ཡང་དག་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་པ་ཞིག་ཁས་ལེན་ཏེ། དེའང་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་ཁས་མ་བླངས་ན་བདག་བདེན་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་ནི་མི་འདོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །མི་འཐད་དེ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པ་ན། ཐ་སྙད་དུའང་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དང༌། བདེན་པ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། བདག་སོགས་དོན་དམ་བདེན་པའི་ངོར་གྲུབ་པར་སུས་འདོད་ཀྱང༌། དེ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་དང༌། བདེན་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མ་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་བདེན་འགོག་པར་བཤད་པ་ལ། ཁྱེད་ལྟར་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ལ་བདེན་པ་དང་བདག་བཀག་ནས་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་བདག་བདེན་དུ་སྒྲུབ་པ་དེ་འདྲ་ཐལ་འགྱུར་ཞེས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་འདོད་པའི་གནས་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་སྐབས་དེར་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ཁས་ལེན་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ན་རྣམ་རྫུན་སྨྲ་བའི་སེམས་ཙམ་པ་རང་སྟོང་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེ
Chinese
如果以自宗观点来观察，在名言中也安立为真实和自性自宗是绝对不行的。因为那样说，在世间上，如果其他名言共称不合理，为了以依赖于它的其他名言共称合理来遮破它，仅仅需要随顺他人而说，所以中观师才那样说。对于中观师来说，说空性和自性，丝毫没有意愿。因为对于二谛的法，以自性而成的所说能说的一切戏论，任何量都不能成立，所以所有那样的戏论都寂灭，因为不乐于宣说不坏于实相的自性。像这样的中观深义没有领会，像萨迦·乔丹（དཔལ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན）那样的人也似乎这样讲：应成派的自宗，以世俗谛的自性不能成立自性，并且承认真正的自性是胜义谛空性的自性真实成立。而且，在中间破除我的场合，如果不那样承认，就不会了知无我真实的自性空性是胜义谛。即使那样，在破除一切见解的场合，也不希望成立为胜义谛的自性。这样说是不合理的。应成派在行持真如的时候，无论谁认为在名言中以自宗成立的自性、真理、体性和我等在胜义谛的面前成立，都极力宣说那样的自性和真理在二谛中都不成立，从而遮破法和补特伽罗的我真实。像你那样，在破除我的场合，在法相世俗法的有法上遮破真理和我，然后在法性胜义谛上成立我真实，像那样应成派在中间破除我的场合没有承认的地方。如果那样承认，应成派在那个时候就会如实地承认唯识宗的假相宗，如果也承认那个，那么说假相的唯识宗就必须承认自空的中观宗，并且说无自性的中观宗以二谛区分的胜义
English
It is absolutely impossible to establish truth and self-nature as one's own system even in name. Because saying that, in the world, if other well-known terms are not reasonable, in order to refute it with other well-known terms that are dependent on it, it is only necessary to follow others to say it, so the Madhyamikas say that. For the Madhyamikas, there is not the slightest intention to say emptiness and self-nature. Because for the two truths, all the elaborations of what is said and what can be said that have become self-nature cannot be established by any measure, so all such elaborations are pacified, because they are not happy to declare the self-nature that does not destroy the reality. Such a profound meaning of Madhyamika has not been understood, and even people like Sakya Chokden (དཔལ་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན) seem to explain it this way: In the self-system of the Prasangikas, the self-nature of conventional truth cannot establish self-nature, and they admit that the true self-nature is the self-nature of ultimate truth emptiness that is truly established. Moreover, in the case of refuting the self in the middle, if it is not admitted in that way, one will not know that the self-nature of selflessness, emptiness, is the ultimate truth. Even so, in the case of refuting all views, they do not want to be established as the self-nature of ultimate truth. It is unreasonable to say that. When the Prasangikas practice reality, no matter who thinks that the self-nature, truth, essence, and self, etc., established by their own system in name, are established in the face of ultimate truth, they vigorously declare that such self-nature and truth are not established in the two truths, thereby refuting the self-truth of phenomena and persons. Like you, in the case of refuting the self, you refute the truth and the self on the subject of the conventional dharma, and then establish the self-truth on the dharma-nature ultimate truth. Like that, the Prasangikas do not have a place to admit in the case of refuting the self in the middle. If they admit that, the Prasangikas will then literally admit the false aspect school of the Cittamātra, and if they also admit that, then the Cittamātra who speaks of false aspects must admit the Madhyamika who speaks of self-emptiness, and the Madhyamika who speaks of no self-nature, the ultimate divided by the two truths.
Tibetan
ན་པ་དངོས་པོའི་(༣༢༤བ) ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་དེ་ནི་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་དུ་སྔོན་མ་བྱུང་བས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྨྲ་བའི་རང་བཞིན་མེད་སྨྲ་བ་འདིའང་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན། ཡང་ཁྱེད་ཅག་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་དེ་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་བདེན་གྲུབ་བཀག་ནས་བདེན་མེད་མི་བསྒྲུབ་པ་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པར་སྨྲས་པ་ཡང་མ་དྲན་ནམ། དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ལ་བདེན་གྲུབ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་དུ་འབྱེད་དགོས་ཟེར་བ་དེ་ནི་བདེན་གཉིས་གནས་སྣང་ཞིབ་མོ་ཐ་སྙད་དུ་འབྱེད་ཆེད་མཁས་པའི་ཚུལ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཟབ་མོར་རེས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། རེས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་འགལ་བ་གཞི་གཅིག་ཏུ་འབབ་པར་མཐོང་ནས་དེའི་གཞི་གཞན་དུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པས་དེའི་འགལ་བ་སྤང་དུ་རེ་བའི་བླུན་པོའི་མུན་སྤྲུལ་ཏེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན། ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་མེད་ན་དེར་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་ལོག་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་བློ་ནང་དུ་གཞོལ་ལ་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་འདི་ལྟར་བཤད་པས་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོགས་ལ་ཐོག་མེད་ལྷན་(༣༢༥ན) སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང༌། ས་སོགས་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་སོགས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་བདག་ཉིད་དང༌། དེ་ཉིད་དུ་བདེན་པར་ཡོད་པར་རློམ་པའི་འཛིན་སྟངས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ཉིད་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་དགག་བྱ་དང༌། དེ་ལྟའི་དངོས་འཛིན་དེ་སྒོམ་བྱུང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་གྱི་དགག་བྱར་བྱེད་པས་རིགས་པ་དང་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བདེན་པ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་ནམ་བདེན་པའོ་ཞེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་ཡུལ་འ
Chinese
那波事物（324b） 以自性成立真实，这样说的无自性论者，在圣地和雪域中以前没有出现过，所以说自性和自性的无自性论者，这又是怎样的一种呢？还有，你们在破我的场合，如果把世俗的自性无实，成立为胜义的自性真实成立，那么正反论者遮破真实成立，不成立无实是特点，难道你们没有忆念吗？因此，正反论者的自宗，对于承认不承认真实成立的场合的差别，必须多加区分，说是为了在名言中区分细微的二谛存在显现，这不是从智者的行为中产生的。因为在中观的甚深经典中，有时说二谛都没有自性，有时又说胜义谛有自性，像这样显现的矛盾，见到落入一个基础上，就将那个基础改变为其他，因此希望舍弃那个矛盾，是愚者的黑暗幻象。中间在破我的场合，如果胜义谛有自性，那么在见解基础全部破斥的场合，也不会变成无自性。中间在破我的场合，如果没有自性，那么在那里看作自性是邪见之故。在那里即使成立了胜义谛的自性，也不能以量成立，所以在中间破我的场合，胜义如何成立真实成立，内心深入思考，好好地思维吧。因此，大学者月称这样说：世俗谛的自性的士夫和法等，从无始俱生无明，依靠蕴，士夫作为业果的所依的自性，以及依靠地等四大，产生色等自缘意识的自性，认为是士夫和法的自性和本体，并且认为在那里真实存在，这种颠倒的执着，就是闻思的智慧的正理的破斥对象，像那样的实执，作为修生瑜伽现观道的破斥对象，所以理性和道的破斥对象就是：世俗谛没有真实，却颠倒地认为是自性或真实。（325a）
English
That which says that things are established as truly existent by their very nature (324b), this nihilist who speaks of inherent existence has not appeared before in the holy land or in the land of snows, so what kind of thing is this nihilist who speaks of inherent existence and nature? Also, when you refute the self, if you establish the unreal nature of the conventional as the truly established nature of the ultimate, have you not remembered that the consequentialist's characteristic is to negate true establishment and not to establish non-existence? Therefore, to say that in the consequentialist's own system, one must make many distinctions between situations of whether or not to accept true establishment, is not something that arises from the conduct of the wise in order to distinguish the subtle appearances of the two truths in name only. Because in the profound scriptures of the Middle Way, sometimes both truths are said to be without inherent existence, and sometimes the ultimate truth is said to have inherent existence, seeing that the contradictions that appear in this way fall on one basis, and changing that basis to another, hoping to abandon that contradiction, is a dark illusion of fools. In the middle, if the ultimate truth has inherent existence in the context of refuting the self, then it will not become without inherent existence even in the context of refuting all the bases of view. In the middle, if there is no inherent existence in the context of refuting the self, then seeing it as inherent existence there is a wrong view. Even if the inherent existence of the ultimate truth is established there, it cannot be established by valid cognition, so in the middle, in the context of refuting the self, how can the ultimate be established as truly established? Delve into your mind and think well. Therefore, the great teacher Chandrakirti said this: The self of the conventional truth, such as persons and dharmas, etc., from beginningless coemergent ignorance, relying on the aggregates, the nature of the person as the basis of cause and effect, and relying on the elements such as earth, the nature of producing self-grasping consciousness such as form, is the nature and essence of persons and dharmas, and the inverted grasping that presumes that it exists truly there is the object of refutation by the correct reasoning of the wisdom of hearing and thinking, and such a grasping of reality is the object of refutation by the path of meditative yogic direct perception, so the objects of refutation by reason and path are: The conventional truth is not true, but it is invertedly seen as nature or truth. (325a)