Tibetan
ན་དགོས། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཀྱང་དེ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་(༣༣༤ན) པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པར་མེད་པས་ཡོད་ས་དང་ཡིན་ས་མ་མཁྲུལ་བར་བྱ་དགོས་ཤིང༌། སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དངོས་སུ་དོན་བྱེད་པ་བསླུ་མེད་ཅན་དུ་གཞལ་བ་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་བདག་བདེན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་བདག་མེད་ཀྱང་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་ཤུགས་ལ་གཞི་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ལུགས་དེ་ནི་ཚིག་གི་ཟོལ་གྱིས་ཇི་ཙམ་སྨྲས་ཀྱང་ཞེན་དོན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡན་གར་དང་ཡ་བྲལ་ཁོ་ན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་རྟོག་བརྟགས་ཀྱི་སྙིང་བཅུད་མ་ལུས་པ་དཀྲུགས་པ་ལས་ཤེས་བྱ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནར་སྨྲས་པར་ཟད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཤེས་བྱ་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཡོད་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱར་རྟགས་ཀྱིས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་བྱར་བདེན་གྲུབ་འགོག་ན་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་འགོག་ཚེ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་འགོག་ན་ཡོད་པའི་བདེན་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་དབུ་མའི་རིགས་ཚུལ་གྱི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣལ་མར་གོ་བ་འབའ་ཞིག་རིགས་པའི་སྲོག་ཟུངས་སུ་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བློ་ཡུལ་དུ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་ཤེས་བྱར་སོང་ནས་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཀག་པ་དེ་ལས་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་འཇོག་བྱེད་འཇིག་རྟེན་ན་(༣༣༤བ) གཞན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་ཅག་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱར་ཡོད་ན་ཞེས་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་བདེན་གྲུབ་བཀག་པས་ཤེས་བྱར་ཡོད་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་འདྲའི་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱ་ལ་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཡོད་མི་སྲིད་པ་ལྟར། དེར་བལྟོས་ཀྱི་བདེན་མེད་དེའང་རྟག་མཐའ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་ཤེས་བྱར་ཡོད་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་བདེན་མེད་གཅིག་ཡོད་ན་དེ་ལྟའི་བདེན་གྲུབ་གཅིག་རྟག་མཐའ་བཟུང་བའི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་ཡོད་པ་ངོས་ཟིན་དགོས་སོ་ཞེས་ཁྱེད་རང་གིས་སྨྲ
Chinese
需要。虽然在所知中没有作为理由的破斥对象，但破斥它的空性存在于所知中，因此胜义谛存在于世俗谛中。胜义谛(༣༣༤ན)不是胜义谛，所以必须区分存在的地方和是的地方。当以名言量衡量作为空性之基础的补特伽罗和蕴等事物时，它们实际上是无欺的，那么通过理智量可以间接理解到其自性，即无自性之真实存在的空性和无我。他们这样说。无论用多么巧妙的言辞来表达这种观点，它都只是在搅动着执着于二谛之有法和法性截然不同的分别念的精华。这完全是颠倒的说法，因为它与宣说符合所知、世间俗谛、缘起之理的宗派背道而驰。如果是这样，在所知中不存在的作为理由的破斥对象——真实成立，在所知中是作为理由的破斥对象吗？如果按照第一种情况，那么所知作为有法，则所知中存在作为理由的破斥对象——真实成立。因为在所知中不存在的作为理由的破斥对象，被理由在所知中破斥。这是周遍的。如果在所知中破斥真实成立，那么在破斥所知中存在或不存在的任何一种真实成立时，如果破斥在所知中不存在的真实成立，那么除了成立存在的真实成立之外别无选择。因为你们在一切中观理性的场合，都说以二重否定来真正理解是理性的命脉。并且，作为理由的破斥对象进入到意识的境地后，被意识智慧所破斥，除此之外，在世间(༣༣༤བ)没有其他能成立它存在的方式。还有，如果你们说，在所知中不存在的真实成立存在于所知中，这样执着于常边，破斥在所知中不存在的真实成立，难道不会变成在所知中存在的真实成立吗？那么，像那样执着于常边，在所知中不可能存在那样的真实成立一样，与之相关的无真实也仅仅是执着于常边，因此在所知中也不可能存在。如果存在那样的一种无真实，那么必须认识到，也必然存在那样的一种真实成立，以执着于常边的形式存在，你们自己这样说。
English
It is necessary. Although the object of negation as a reason is not present in the knowable, the emptiness of negating it is present in the knowable, therefore the ultimate truth exists in the conventional truth. The ultimate truth (༣༣༤ན) is not the ultimate truth, so it is necessary to distinguish between where it exists and where it is. When measuring beings and aggregates, etc., which are the basis of emptiness, with valid conventional cognition as truly infallible, then through the nature of that, the emptiness of the absence of true self and the absence of self are also understood indirectly as the basis being established by valid rational cognition. They say so. No matter how cleverly this view is expressed, it only stirs up the essence of conceptualization that clings to the entities and natures of the two truths as being completely separate and distinct. This is completely inverted speech, because it contradicts the school that speaks in accordance with the knowable, the conventional truth of the world, and dependent origination. If that is the case, is the truly established object of negation as a reason that is not present in the knowable, an object of negation as a reason in the knowable? If according to the first case, then the knowable as the subject, it follows that the object of negation as a reason, truly established, exists in the knowable. Because the object of negation as a reason that is not present in the knowable is negated by reason in the knowable. This is pervasive. If truly established is negated in the knowable, then when negating any of the truly established that exist or do not exist in the knowable, if negating the truly established that is not present in the knowable, then there is no choice but to establish the truly established that exists. Because you, in all Madhyamaka rational occasions, say that truly understanding with double negation is the lifeblood of reason. And, after the object of negation as a reason enters the realm of consciousness, it is negated by the wisdom of consciousness, and other than that, in the world (༣༣༤བ) there is no other way to establish its existence. Also, if you say that the truly established that is not present in the knowable exists in the knowable, thus clinging to the extreme of permanence, negating the truly established that is not present in the knowable, will it not become the truly established that exists in the knowable? Then, just as it is impossible for such a truly established to exist in the knowable by clinging to the extreme of permanence, so too, the absence of truth related to it is merely clinging to the extreme of permanence, therefore it is also impossible for it to exist in the knowable. If there is such an absence of truth, then it must be recognized that there must also be such a truly established, existing in the form of clinging to the extreme of permanence, you yourselves say so.
Tibetan
ས་ནས་དེ་མེད་པ་ལ་བལྟོས་ནས་བདེན་མེད་དུ་ཁྱོད་རང་འཇོག་པ་གང་ཞིག དེ་ལྟའི་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱར་རྟག་མཐའ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་ཤེས་བྱ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པར་ཐལ། བདག་བདེན་དུ་མེད་པ་དེ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཅིང༌། ཡོད་སྲིད་ན་འབྱུང་གི། མི་སྲིད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེ་གཉིས་བལྟོས་གྲུབ་ཡིན་པས་གཅིག་གཏན་མེད་ན་དེར་བལྟོས་ཀྱི་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཤེས་བྱར་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་ན་ནི་སྒྲའི་རྣམ་དབྱེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ལ་བློ་ཁ་ཅུང་ཟད་ཕྱོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཞེ་ཁྲེལ་བའི་གདུང་དབྱངས་དེ་གླུར་མ་ལེན་ཅིག གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་བྱར་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མ་སྙོན་ཅིག ཡང་ཤེས་བྱ་ན་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱ་ལ་བཀག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་བྱ་ན་ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་མེད་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་རིགས་པར་ཐལ། ཁྱེད་ཅག་(༣༣༥ན) དབུ་མའི་རིགས་ཚུལ་ལ་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་པ་གཉིས་རྣལ་མར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཤེས་བྱར་ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་མེད་ཆོས་ཅན། དགག་གཞི་ཕུང་སོགས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཤེས་བྱ་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དགག་བྱ་མེད་ན་དེ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི། ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་བུད་ཤིང་ཡེ་མེད་པ་ཞིག་མེས་བསྲེག་ནས་འབྲས་བུ་ཐལ་བའི་ཕུང་པོ་ལས་རི་བོ་མཆོག་རབ་འབྱུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་དོན་འགྲེལ་བ་ན་མ་དཔྱད་པ་ན་དགག་བྱ་འགོག་བྱེད་བཀག་པ་གསུམ་ག་བལྟོས་ནས་འཇོག་པ་དང༌། དཔྱད་ན་དེ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤྲོས་མཐའ་དང་བྲལ་བར་དགོངས་པ་སྐོང་བར་མཛད་པ་ལས་ཁྱེད་ཅག་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་རང་ལུགས་ལ་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ན་མ་གྲུབ་པ་དང༌། འགོག་བྱེད་བཀག་པ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་འགོག་བྱེད་དགག་པ་རྣམས་དོན་དམ་བདེན་པ་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པར་ཡང་དོན་ལ་ཁས་བླངས་པར་སོང་བས་བསགས་པ་ཅན་དག་ཚུལ་འདིར་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་དམ་བདེན་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་སྨྲས་པ་འདི་ཡང་
Chinese
从地（处）观察它不存在，因此你将自己安立为无自性，这又是什么呢？因为这样的真实成立仅仅是在所知上执着常边，除此之外在所知上并不存在。如果说第一个宗法不遍及，那么遍及是成立的。因为我（的）真实不存在，那所破的真实成立在所知上是不存在的，如果可能存在就会产生，不可能存在就不会产生，这两者是观待成立的，因此如果一个完全不存在，观待它的另一个也完全不会产生。如果又说作为理由的所破在所知上不存在，（而）在所知上存在，那么即使稍微对声音的八种变格等的用法动一点脑筋，也请不要把羞愧的哀号当成歌曲来唱。按照第二种方式，不要公开否认自己在所知上成立作为理由的所破在所知上不存在。又当在所知上遮止在所知上不存在的理由的所破真实成立时，有法，承认在所知上存在的理由的所破无真实是合理的，因为你们(335页)在一切情况下都真实地承认中观的理路中自宗的两种遮破。如果承认，那么在所知上存在的理由的所破无真实，有法，理应不是与所破的蕴等其他，因为它是所知的无真实。如果承认，那么它不是理由的所破，因为承认那个。又如果在名言中没有所破，那么说遮止它的空性在名言中存在，这是诽谤所知缘起，因为这就像在世间说，根本没有作为因的木柴，却被火燃烧，然后从作为果的灰烬堆中产生须弥山一样。因此，当圣者龙树解释圆满正等觉的密意时，如果没有观察，那么所破、能破、所遮三者都是观待而安立的，如果观察，那么他满足于认为这三者都远离戏论边，但是你们在观察的时候，对于自宗，所破在所知上不成立，并且承认能破和所遮是成立的，这样一来，能破和所破都成了胜义谛，在意义上也承认是经得起观察的成立，因此有智慧的人们请好好思考这个道理。说胜义谛不是胜义谛存在，这也是
English
From the ground (of phenomena), what is it that you establish yourself as devoid of inherent existence by relying on its non-existence? Because such true establishment only clings to the extreme of permanence in the knowable, and apart from that, it does not exist in the knowable. If it is said that the first sign is not pervasive, then it is established that it is pervasive. Because the non-existence of self as true, that which is to be refuted, the true establishment, does not exist in the knowable, and if it could exist, it would arise; if it cannot exist, it will not arise. These two are established in dependence, so if one is completely non-existent, the other that relies on it will also never arise. Furthermore, if one says that the object of negation of the sign does not exist in the knowable, but exists in the knowable, then even with a slight inclination of the mind towards the usage of the eight inflections of sound, etc., please do not sing that lament of shame as a song. According to the second way, do not openly deny that you yourself establish in the knowable that the object of negation of the sign does not exist in the knowable. Furthermore, when the true establishment, the object of negation of the sign that does not exist in the knowable, is negated in the knowable, then, subject, it is reasonable to accept that the non-true existence, the object of negation of the sign that exists in the knowable, exists, because you (p. 335a) always genuinely accept the two negations of your own system in the Madhyamaka reasoning. If you accept, then the non-true existence, the object of negation of the sign that exists in the knowable, subject, should not be other than the aggregates, etc., of the object of negation, because it is the non-true existence of the knowable. If you accept, then it is not the object of negation of the sign, because of accepting that. Furthermore, if there is no object of negation in conventional truth, then saying that the emptiness that negates it exists in conventional truth is slandering the dependent arising of the knowable, because it is like saying in the world that there is no firewood as a cause, but it is burned by fire, and then Mount Sumeru arises from the pile of ashes as a result. Therefore, when the glorious protector Nagarjuna explained the intention of the fully enlightened Buddha, if there is no analysis, then the object of negation, the negator, and the negated are all established in dependence, and if there is analysis, then he is satisfied with thinking that all three are free from the extremes of elaboration, but when you analyze, for your own system, the object of negation is not established in the knowable, and you accept that the negator and the negated are established. In that case, the negator and the negation become the ultimate truth, and in meaning, it is also accepted that they are established as being able to withstand analysis, so wise ones, please think carefully about this reason. Saying that the ultimate truth is not the ultimate truth that exists, this is also