Tibetan
་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་ཡི། །རང་བཞིན་མེད་ཉིད་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནང་སྟོང་ཉིད་དུ་འདོད། །མདོ་ལས། (༣༡༩བ) གང་དག་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་གང་དག་ཡིན་ཅེ་ན། ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་དེ། དེ་ལ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། འཇིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མིག་ནི་མིག་གིས་སྟོང་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་གང་གི་ཕྱིར་མིག་དེའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མིག་ནི་མིག་གི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྙད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པར་བདེན་གཉིས་བལྟོས་ནས་འཇོག་སྐབས་དེར་འདོད་དགོས་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཇི་བཞིན་པར་སྨྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དག་མ་དཔྱད་པར་བདེན་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཐ་སྙད་ཀྱི་གྲགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཇོག་པ་ན་མིག་སོགས་དྲུག་གི་རང་ངོས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་དུ་འཇོག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོའམ་ཆོས་ཙམ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་ཞིག་དགོས་ལ། རང་བཞིན་དེ་ཆོས་ཅན་མིག་གི་རང་ངོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་ཆ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་རུང་གི །ཆོས་ཅན་མིག་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་ཤིང་གཞན་ལ་བལྟོས་ནས་མིག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བའི་གཞན་འགྱུར་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆ་ལ་དེ་ཐ་སྙད་དུའང་མི་རུང་སྟེ། (༣༢༠ན) ཐེར་ཟུག་ནི་ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་ཞེས། ཀཱུ་ཊ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་དང༌། སྠ་གནས་པ་དང༌། ཨས་བཀག་པ་ལ་འཇུག་པས་མིག་རང་ངོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་སྟེ་ཚོགས་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནང་གི་མིག་སོགས་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་རང་བཞིན་གྱི་ནང་གི་འབྲས་བུ་མིག་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཅུང་ཟད་ཅིག་གནས་ནས་ལྡོག་པར་ཡང་འགྱུར་བ་འཇིག་པ་སྟེ་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཐེར་ཟུག་ཏུ་མི་གནས་པའི་མདོ་དོན་ལ། ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་ལས། དེ་ལ་ཀཱུ་ཊ་ནི་ཚོགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་ཡོད་དེ། ཡོད་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་སྟེ་ཚོགས་པར་གནས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སྟེ་ཇི་ཞིག་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཐད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེའི་རང་བཞིན་གསར་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། མཐར་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་གནས་ལུགས་དེ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དག་ལས། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རུང་བར་འགྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །གཞན་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་ལ། (༣༢༠བ) དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཁྱད་ཆོས་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་ཅན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སམ་ཞེ་ན། མིག་སོགས་ལ་དོན་དམ་པར་མ་ཟད་ཐ་སྙད་དུའང་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བས་མིག་རང་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་དངོས་པོར་རང་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དེ་ངོར་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་བཟློག་ཆེད་དུ་མིག་རང་གིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པར་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྱུང་གི་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་ཐ་སྙད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསལ་བར་མཛད་ལ། དེ་ལྟར་མ་དཔྱད་པར་འཆིང་གྲོལ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ན། དེའི་རྟེན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཇོག་པའི་ཚེ་གྲགས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་དང་མཐུན་པར་རྗེས་ཟློས་སུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་སྨྲ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་བདེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་བཏགས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ཅིང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་བརྗོད་ལ། བརྗོད་པ་དེའང་དཔྱད་ན་མི་འགྲུབ་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་མ་དཔྱད་པར་གཞན་རྟེན་འབྱུང་སྨྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་འཐད་ལྡན་རང་བཞིན་མེད་པ་རང་བཞིན་
Chinese
等六者，其无自性为何，彼即名内空性。经中云：（319b）何者成内空性，何者为内之法？内之法者，谓眼、耳、鼻、舌、身、意。以其非恒常住，亦非坏灭之故，眼以眼空。何以故？以其自性即是故。如是等义，以何故眼之自性即是空性之故。眼以眼之自性空。如是耳、鼻、舌、身、意亦应说为空性。如是眼等六处之自性，本来自空之无自性者，彼即是法。于未观察之世间名言中，于安立二谛时，须如是认为。如实宣说缘起之世间名言部之应成派，于未观察时，随顺于二谛有无自性之名言，如实安立。以见眼等六者之自性空之无自性，安立为自性之故。若依彼，则于名言中，若事物或法少许有自性，则须有非恒常住且不退转者。彼自性，即是法，眼之自性空之空性，于胜义谛之分上，于名言中可容。法，眼由因缘生，观待于他，眼为他所观之他变者，于世俗谛之分上，彼于名言中亦不容。（320n）恒常者，谓阿俱吒悉他（藏文：ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་，梵文天城体：अकूटस्थ，梵文罗马拟音：akūṭastha，汉语字面意思：非积聚住）。俱吒（藏文：ཀཱུ་ཊ་）者，谓因缘之积聚。悉他（藏文：སྠ་）者，谓住。阿（藏文：ཨ）者，谓遮止。故眼之自性空性，彼于恒常，即非住于积聚之故。即非因缘所作，亦不观待于他之故。且内之眼等，由自性之因缘，自性之内之果，以眼生故，以空性故，彼无自性，少许住已，亦转变退转，即坏灭，即非无常之故
English
The six, such as, whatever is the lack of inherent existence, that is considered inner emptiness. As the sutra says: (319b) What becomes inner emptiness, what are the inner dharmas? The inner dharmas are the eye, ear, nose, tongue, body, and mind. Because they are not permanent and not destroyed, the eye is empty of the eye. Why? Because that is its nature. Like that, for whatever reason the nature of the eye is emptiness, the eye is empty of its own nature. Likewise, the ear, nose, tongue, body, and mind should also be said to be empty. Thus, the inherent nature of the six sense bases, such as the eye, which is originally empty and without inherent existence, that is the subject. In worldly conventions that have not been analyzed, when establishing the two truths, it must be considered as such. The Prasangikas who follow the worldly conventions that speak of dependent origination as it is, without analysis, follow the conventions of the two truths having or not having inherent existence without reversing them, and thus establish them. Because they see the lack of inherent existence of the self-emptiness of the six, such as the eye, as being established as inherent existence. If one relies on that, then in conventional terms, if an object or dharma has a little inherent existence, then there must be something that is not permanent and does not regress. That inherent existence, that is the subject, the emptiness of the self-emptiness of the eye, is acceptable in conventional terms on the part of the ultimate truth. The subject, the eye, is born from causes and conditions, and relies on others. The eye is a transformation of others that is seen by the eye. On the part of the conventional truth, that is not acceptable even in conventional terms. (320n) Permanent is called Akutastha (藏文：ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་，梵文天城体：अकूटस्थ，梵文罗马拟音：akūṭastha，汉语字面意思：非积聚住). Kuta (藏文：ཀཱུ་ཊ་) means the accumulation of causes and conditions. Stha (藏文：སྠ་) means to abide. A (藏文：ཨ) means to prevent. Therefore, the nature of the emptiness of the self-emptiness of the eye is not permanent, that is, it does not abide in accumulation. That is, it is not made by causes and conditions, and it does not rely on others. And the inner eye, etc., from the causes and conditions of inherent existence, the inner result of inherent existence, because the eye is born, because of emptiness, that lack of inherent existence, after abiding for a little while, also transforms and regresses, that is, it is destroyed, that is, it is not impermanent.
Chinese
因此，关于不恒常的教义，《二万颂》中说：“因为那个集合存在，所以它存在；因为不可见存在的自性，所以没有集合存在。” 像那样存在，什么会坏灭呢？因此，没有坏灭，没有生和没有灭的法性是它的自性。 这样说。它的意思是，在名言中，空性是所有法的自性，所有法的自性是空性是合理的。因为所有法没有被所有法新造其自性，最终不会改变，并且对于那个实相在任何时候都不会错乱。因此，如是说：自性不是从因和缘产生的。从因和缘产生的自性会变成造作的。自性被称为造作的，怎么会合理呢？自性不是造作的，也不依赖于他者。 这样说。（320b） 这样，论师的论典中说：是否承认从非造作、不依赖的特性中产生特殊的自性呢？对于眼等，不仅在胜义谛中，而且在名言中，由于颠倒地看待自性，对于眼自身以自性不空的自性，产生自性执着的识的对境，说为自性成立的那些人，为了遣除那个颠倒的自性，眼自身空性的空性，是其自性不颠倒，在世俗缘起的世间中，名声存在于世间本身，并且薄伽梵已经阐明。如果不这样分析，而说系缚解脱等的名言，在安立它的所依二谛的自性时，只是与那个名声相符，作为重复，说特殊的自性。对于世俗，将本来没有自性的真实现象安立为胜义谛，因此无自性本身是二谛的自性不颠倒。以自性成立的自性，在二谛中也不可能是自性。 这样说。即使分析那个说法也不能成立，但是，如果不这样分析，其他宗派说缘起的世间的名声，合理地无自性是自性。
English
Therefore, regarding the doctrine of impermanence, the Twenty Thousand Verses states: "Because that aggregate exists, it exists; because the nature of existence is not perceived, therefore there is no aggregate existing." Having become like that, what will perish? Therefore, there is no perishing, the nature of dharma without birth and without cessation is its own nature. It is said like that. Its meaning is that, in conventional terms, emptiness is the nature of all dharmas, and the nature of all dharmas is emptiness is reasonable. Because all dharmas have not newly created their own nature by all dharmas, and ultimately will not change, and for that reality, at any time, there will be no confusion. Therefore, it is said as follows: "Self-nature does not arise from causes and conditions. The self-nature that arises from causes and conditions will become fabricated. How can it be reasonable to call self-nature fabricated? Self-nature is not fabricated, nor does it depend on others." It is said like that. (320b) Thus, in the treatise of the teacher, it is said: Do you acknowledge that a special self-nature arises from non-fabricated, non-dependent characteristics? For the eye and so on, not only in the ultimate truth, but also in the conventional truth, because of looking at self-nature in a reversed way, for those who say that the eye itself, with the self-nature that is not empty of self-nature, is the object of consciousness that generates self-grasping, is established as self-existent, in order to eliminate that reversed self-nature, the emptiness of the eye itself, is its self-nature that is not reversed, in the mundane world of dependent origination, the fame exists in the world itself, and the Bhagavan has clarified it. If you do not analyze it in this way, but speak of the terms of bondage and liberation, when establishing the nature of the two truths that are its basis, you speak of the special nature as a repetition in accordance with that fame. For the conventional, the true phenomenon that originally has no self-nature is established as the ultimate truth, therefore, the very absence of self-nature is the non-reversed self-nature of the two truths. The self-nature that is established by self-nature cannot be self-nature in both truths. It is said like that. Even if that statement is analyzed, it cannot be established, but if you do not analyze it in this way, the fame of the world of other schools that speak of dependent origination, reasonably without self-nature, is self-nature.