Tibetan
།ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡུལ་ན་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་སུན་འབྱིན་དབྱུང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཁས་མ་བླངས་པས་རང་ཚིག་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང༌། སུན་འབྱིན་དབྱུང་བཏགས་བཞག་ཙམ་དུ་མ་དཔྱད་པར་འཇོག་པ་ལས་སུན་འབྱིན་དབྱུང་རྫས་གྲུབ་པ་གཉིས་ཕྲད་མ་ཕྲད་པ་གང་གི་སྒོ་ནས་སུན་ཕྱུང་ཞེས་དབུ་མ་པ་ལ་ལན་ལྡོན་པར་རློམ་པས་ནི་དབུ་མ་པ་ལ་གླགས་མི་རྙེད་དེ། འཕགས་པ་ལྷས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཅེས་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྩད་བྱས་ཚེ། །གང་ཞིག་ལན་འདེབས་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ལན་བཏབ་མིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་དང་(༣༡༣བ) མཚུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་ནི་དབུ་མ་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། གཉིས་པས་ཚུར་ལན་འདེབས་མི་ནུས་ཤིང་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་ཐམས་ཅད་སེལ་ནུས་ལ། དབུ་མ་པ་ལ་ཕྱོགས་དང་དམ་བཅའ་ཁས་ལེན་དང་བྲལ་བ་ནི་སྔར་ཡང་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།།བསལ་བྱ་སྟེ་སུན་དབྱུང་བྱ། སུན་འབྱིན་པའི་གོ་བྱེད་དེ་བསལ་བྱེད། སུན་འབྱིན་དབྱུང་ཕྲད་མ་ཕྲད་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་མ་དཔྱད་པར་སུན་འབྱིན་གྱི་བྱ་བ་འཐད་པ་འདི་ནི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ན་ཕྲད་མ་ཕྲད་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་མ་དཔྱད་པར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་འཐད་པར་རྣམ་པར་བཤད་དོ། །དངོས་སྨྲ་བའི་ལྟག་ཆོད་མི་མཚུངས་པའི་རྩོད་ལན་དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ན་རེ། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་འདིར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཕྲད་མ་ཕྲད་དཔྱད་ནས་རང་བཞིན་འགོག་པ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་གྱི། གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་སུན་འབྱིན་ནི་ལོག་རྟོག་བཟློག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལས་དངོས་སུ་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལྟར་བྱར་མེད་པས་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་དཔྱད་པ་མཚུངས་པར་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། དངོས་སྨྲ་བའི་བརྒལ་བ་ཕྲད་མ་ཕྲད་ཀྱི་དཔྱད་པ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་མཚུངས་པར་བརྗོད་པ་ལས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་དཔྱད་པ་དེ་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་མཚུངས་པ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པས། ཁོ་བོ་ཅག་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ལ་ནི་ལྟག་ཆོད་ཀྱི་མཚུངས་པ་འཇུག་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་དངོས་སྨྲ་བའི་བ
Chinese
识亦非有，以无身者不住于境故。此等广说之结合，应于中观论典中寻之。如是等广说之故。如是，我等不承许自性成立之能破与所破二者，故于自语无有相违。不观察唯是假立之能破与所破，然能破与所破二者，以合不合之门，如何破除耶？如是自诩能答复中观者，然于中观不得其便。圣天云：“有与无及有无，于彼无有方所者，彼纵经久远时，不能说其过失。”又经云：“若以空性而诘难，谁能答复而发言，彼即未答一切问，而成应成之过失。”此第一颂即显示中观无过失。第二颂则显示不能答复彼，且能遣除他者一切邪分别。然中观远离方所与宗派承许，前已广说竟。所破，谓所应破除者，即能破。能破之作用者，谓破除者。若观察能破与所破之合不合，虽无自性，然不观察，能破之作用合理，此如生因生果时，若观察合不合，虽无自性，然不观察，生因亦合理，如是分别也。若正量部欲以不相似之答辩胜彼，则大论师善护云：此中观论典中，观察生因与果之合不合，而遮止自性，是适当时机。然能明之因，能破，唯是遮止邪分别而已，非如实因生果，故合不合之观察不应相同。故正量部之责难，于能明之因，说合不合之观察相同，然于生因之观察，以彼相同而作，故我等善护，无有相似之责难也。如是说者，乃正量部之
English
Consciousness is also not existent, because the bodiless do not abide in the realm. The combination of these elaborations should be sought in the Madhyamaka treatises. Thus, it is extensively explained. Therefore, we do not accept the refuter and the refuted as being established by their own nature, so there is no contradiction in our own words. Without examining the mere imputation of the refuter and the refuted, how can one refute through the door of whether the refuter and the refuted are combined or not? Those who presume to answer the Madhyamaka in this way cannot find fault with the Madhyamaka. Aryadeva said: "To whom there is no side of existent, nonexistent, or both, even after a long time, one cannot speak of faults." Also, the scripture says: "If one questions with emptiness, whoever speaks in response, that person has not answered all questions, and it becomes a fallacy of prasanga." The first verse shows that the Madhyamaka has no faults. The second verse shows that one cannot answer them, and it can dispel all the wrong conceptions of others. However, the Madhyamaka is free from sides and sectarian commitments, which has already been extensively explained. The object to be refuted is what should be refuted, which is the refuter. The function of the refuter is the remover. If one examines the combination or non-combination of the refuter and the refuted, although there is no own-nature, the function of the refuter is reasonable without examination. This is like when a cause produces an effect, if one examines the combination or non-combination, although there is no own-nature, the producing cause is also reasonable without examination. Thus, it is distinguished. If the Vaibhashikas want to overcome this with dissimilar rebuttals, then the great teacher Lekdenjé says: In this Madhyamaka treatise, examining the combination or non-combination of the producing cause and effect and negating own-nature is the appropriate time. However, the clarifying cause, the refuter, is only the reversal of wrong conceptions, and it is not like a real cause producing an effect, so the examination of combination or non-combination should not be the same. Therefore, the Vaibhashika's accusation, saying that the examination of combination or non-combination is the same for the clarifying cause, but the examination of the producing cause is done with that similarity, so we, Lekdenjé, have no occasion for similar accusations. Those who speak thus are the Vaibhashikas.