Tibetan
གོམ་པ་འདོར་བའི་རྗེས་སུ་མིག་ལྡན་དག་བག་གཟོབས་ཤིག གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ཅིང༌། གང་ཟག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། སྐྱེས་བུ་སོགས་རྫས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་དང༌། བདག་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ནའང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་གནོད་པ་མེད་ཅིང༌། ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དང༌། གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་སོགས་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མའི་བར་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་ཞིང༌། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་དག་གི་གྲུབ་མཐའ་ལ་གནས་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་ན་བརྟེན་ནས་གདགས་པར་མི་རུང་ཞིང་ལུང་དང་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་ལ། གང་ཟག་རྫས་ཡོད་བྱེ་སྨྲས་ཀྱང་མི་འདོད་ན་གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། མཛོད་འགྲེལ་ལས། འོན་ཏེ་བཏགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲའོ། ། ཞེས་དང༌། དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཟག་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་དང་རྒྱུན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལྟ་བས་ན་ཁ་ཅིག་ནི་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན། ཁ་ཅིག་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྟན་པ་འདི་ལ་སྐྱོན་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཚུར་མཐོང་གི་ཐ་སྙད་ཚད་(༣༠༣བ) གྲུབ་ཀྱི་བཏགས་བཞག་གི་བདག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རྙེད་པས་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་གནོད་མེད་དུ་གྲུབ་ན་དེ་འདྲའི་བདག་དེ་དཔྱད་བཟོད་དུ་འགྱུར་ཏེ། རིགས་ཤེས་ཚད་མས་གནོད་ཡུལ་མིན་ཅིང་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དཔྱད་པ་ན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་ཡོད་ན་དཔྱད་པའི་ཚེ་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པར་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷན་སྐྱེས་གྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་མ་དཔྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པ་གང་ཞིག བློ་དེས་ཚད་མར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་བདེན་པར་སྣང་ཞིང༌། དེར་ཞེན་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གིས་ཚད་མར་སྨྲ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་འདིར་ཀུན་རྫོབ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཇོ་ནང་པས་དོན་དམ་བདེན་པའི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་
Chinese
放下脚步之后，有眼睛的人要小心啊。 在这雪域之中，我连名义上也不存在。 说人、有情、士夫等实有，以及我虽未成立为实有，但作为业果之所依，不被理智量所损害，并认为被名言量所成立，以及有异于蕴的常我，以及认为人与有情等不存在，这与从有部到中观的所有宗派相违背，是安住在已变成外道者的宗派之中。 如果我连名义上也不存在，则不应依之而安立，并且与经教和世间二者相违。 即使有部也不承认人实有，那更何况是上面的宗派呢？ 《俱舍论释》中说：“如果说是假立存在，那我们也是这样说的。” 又说：“因此，人是假立存在的，如蕴和相续等。” 又说：“因此，有些人执著于人，有些人执著于一切都不存在，这就是对本教的损害。” 如此说。 从自宗所见的名称量（303b）所成立的假立的我，作为业果之所依而获得，如果成立为不被理智量所损害，那么这样的我就成了可堪观察的，因为不被理智量所损害，并且在用名言量观察时成立。 如果承认有可堪观察的业果之所依的我，那么在观察时也不应遮破人我，并且未经观察而存在的俱生之境的我，不应被名言量所成立，因为名言的量是执著世间如实世俗谛的识，因为那个识所量和所执著显现为真实，虽然执著于此的世间人说是量，但却不是量，因为是错乱识。 成立，因为在这个应成派的宗派中，所有执著世俗的识都被认为是由于无明的力量所染污而产生的。 特别是觉囊派认为，胜义谛的我是常有的，而安立为世俗谛的我，则如兔角般根本不存在。
English
After taking a step, those with eyes should be careful. Here in the land of snows, even nominally, there is no self. To assert that persons, sentient beings, individuals, etc., are substantially existent, and that even if the self is not established as substantially existent, it is not contradicted by valid cognition as a basis for karma and its results, and to believe that it is established by nominal valid cognition, and that there is a permanent self that is different from the aggregates, and to believe that persons and sentient beings, etc., do not exist, contradicts all philosophical schools from the Vaibhashika to the Madhyamika, and is to abide in the tenets of those who have become external to the Buddha's teachings. If the self does not exist even nominally, then it cannot be designated based on it, and it contradicts both scripture and the world. If even the Vaibhashika does not accept the substantial existence of a person, then what need is there to mention the higher philosophical schools? The commentary on the Abhidharmakosha says, "However, if it is said to exist as an imputation, then we also say the same." And it says, "Therefore, a person exists as an imputation, like the aggregates and the continuum, etc." And it says, "Therefore, some grasp at a person, and some grasp at the non-existence of everything, which is a flaw in this teaching." So it is said. The nominally established self, which is established by the valid cognition of terms from one's own perspective (303b), is found as the basis of karma and its results, and if it is established as not being harmed by valid cognition, then such a self becomes worthy of examination, because it is not the object of harm by valid cognition, and it is established when examined by nominal valid cognition. If it is accepted that there is a self that is the basis of karma and its results that is worthy of examination, then it is also not reasonable to refute the self of a person at the time of examination, and the self of the co-emergent object that exists without examination should not be established by nominal valid cognition, because the valid cognition of terms is the mind that grasps the worldly, accurate, conventional truth, because what is measured and grasped by that mind appears to be true, and although worldly people who are attached to it say it is valid cognition, it is not valid cognition, because it is a mistaken consciousness. It is established, because in this Prasangika system, all consciousnesses that grasp at the conventional are considered to arise from being defiled by the power of ignorance. In particular, the Jonangpas believe that the self of ultimate truth is permanent, and the self that is designated as conventional truth is completely non-existent like a rabbit's horn.