Tibetan
རྩལ་འདོན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་གྲགས་པའི་བདག་མ་དཔྱད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཀག་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་པར་དེ་འདྲའི་ཆོས་གཏན་མེད་དཔྱད་ནས་བསྒྲུབས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་མུ་མེད་པ་བཏབ་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཆེན་པོའི་གཡང་ས་ལ་འཛེམ་པ་མེད་པར་བག་ཡངས་སུ་དལ་བར་རྒྱུ་བར་མཛད་པ་ནི་སྔོན་ཆད་ཆོས་འདི་པ་ལ་གཏན་མ་གྲགས་ཤིང༌། ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདག་ཡིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་(༣༠༤ན) སར་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པས་གཞན་དབང་ལ་བདག་ཏུ་འདོད་པས་དེའི་ལུགས་སུ་མོས་ནས་དེ་སྐད་སྨྲ་བར་སྣང་ནའང༌། སེམས་ཙམ་པས་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་གཞན་དབང་ལ་བྱེད་པ་ནའང༌། དེ་ལྟར་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དེ་གདགས་གཞི་གཞན་དབང་ཡིན་པར་མི་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་མ་ཆུབ་པའི་འཁྲུལ་གཏམ་དུ་ཟད་དོ། །ལུགས་འདིའི་ཕྱོགས་འཛིན་ཁ་ཅིག་སླར་ཡང་འཛེམ་པ་མེད་པར་འདི་སྐད་དུ། བདག་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟས་པས་དོན་ལ་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བས་སྒྲིབ་སོགས་སྤང་བྱར་མི་འགྱུར་ལ། བདག་མ་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟས་པས་དོན་དང་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པས་སྒྲིབ་སོགས་སྤང་བྱར་འགྱུར་བས་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕུང་ལྔ་བདག་མིན་པས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ཀྱང༌། དོན་དམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཡིན་པས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟ་བ་ནི་བྱང་གྲོལ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཐར་པ་ཐོབ་པ་ནའང་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་གོ་འཕང་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་དག་ན། །བདག་མེད་མཆོག་གི་བདག་ཐོབ་པས། །སངས་རྒྱས་དག་པའི་བདག་ཐོབ་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བ་དམ་པའི་བདག །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དེ་དག་གི་དོན་བདག་མེད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མངོན་དུ་མཛད་པ་ལ་བདག་མངོན་དུ་(༣༠༤བ) མཛད་དོ་ཞེས་སྒྲ་སྦྱར་བ་དང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཁོང་དུ་དམ་པ་དག་གིས་ཆུད་པ་ན་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ་བདག་གི་མིང་བཏགས་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ལ་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཆགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པའི་བདག་ཡོད་ན་འཁོར་བ་ལས་གཏན་མི་ཐར་བའམ་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདག་ཡོད་པ་དེས་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་འཁོར་བ་དང༌། ལ་ལ་མྱང་འདས་སོགས་ལ་འདོད་དགུར་བཅིང་གྲོལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་བདག་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་བདག་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཤེས་མཐུན་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པར་ཡང་ཁྱེད་འདོད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་བདག་ཡོད་ན་བདེན་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འགལ་བར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཡིན་ན་དེ་ལ་གང་ཟག་གིས་སླར་བདག་ཏུ་བལྟས་ཀྱང་ཐར་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གིས་དེར་མི་ལྟ་ལ། དོན་དམ་གྱི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གིས་ནི་དེ་ལྟར་མ་བལྟས་ཀྱང་ཐར་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་པའི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ནི་ཁྱེད་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་དེས་དེ་ལ་བལྟས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་ཐར་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ས་དང་ལམ་དུའང་འདོད་པས་ལམ་དང་གང་ཟག་གཞི་མཐུན་དུའང་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་བགྲོད་བྱ་ཉིད་སྒྲོད་པོར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་(༣༠༥ན) ཡེ་ཤེས་ཉིད་གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཏུ་གྲུབ་ན་སླར་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཏུ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་བླུན་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་དམོད་ཆེན་པོ་བོར་བའི་མཚན་རྟགས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལྟར་བཞག་པའོ། །མདོར་ན་གཞུང་ལུགས་འདི་འཆད་པ་ན་མ་དཔྱད་འཁྲུལ་པའི་ངོར་གང་ཟག་སེམས་ཅན་སོགས་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དཔྱད་ན་བདག་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་གང་ཟག་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེར་མ་ཟད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནགས་ཚལ་སོགས་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དཔྱད་ན་བདག་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག གཉིས་པ་ནི། དངོས་ཡོད་མིན་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྟེན་མིན་ཞིང༌། །མི་བརྟེན་ཉིད་མིན་འདི་ནི་སྐྱེ་འཇིག་མིན། །འདི་ལ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། །ཡོད་མིན་དེ་ཉིད་དང་ནི་གཞན་ཉིད་མིན། །བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་མི་བརྟེན་སོགས་རྟོག་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་རྟག་མི་རྟག་གི་རྟོག་པ་སོགས་ཀྱང་བཟློག་སླ་བས། བདག་ཅེས་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་འདི་ནི་རང་བཞིན
Chinese
说精通者，仅遮止世俗名声之我为未经观察之名言，于胜义谛，则以观察成立彼等之法全无，如是即于二谛，施加无边之诽谤，且不畏常断二边之大悬崖，而随意悠游，此于往昔，于此法派中，是全未曾有之。孜隆释迦派认为二无别之智慧为我，及佛陀之(304页)处，认为乃是清净智慧之我，此乃唯识宗认为他自在为我，故似随顺彼宗而作是说。然唯识宗于安立补特伽罗之所依他自在时，亦不言如是安立之补特伽罗是他自在，此仅是未领会其意之错谬之语耳。此派之某些执持者，复又无所顾忌地如是说：视我为我，则于义上，识之执取不谬误，故不成为障碍等之所断，视非我为我，则义与识之执取不符，故成为障碍等之所断，故世俗能取所取之遍计所执五蕴，以非我故，于彼执取为我，虽是轮回之根本，然胜义二无别之智慧是我，故视彼为我，乃是获得解脱之无上因，且获得解脱时，亦成就彼我之果位，如云：空性若清净，得无我胜我，以得佛净我，故成大我。及云：我与无我戏论灭，寂静殊胜是真我。故如是说。如是说者，乃是颠倒宣说善逝之教言，彼等经文之义，乃是佛陀现证无我与空性之理，而以现证我(304页)而作连缀，及于胜士领会远离戏论时，以我之名安立于远离戏论，而作如是宣说，然以彼等看来，似乎是丝毫未解其意。若有胜义谛之我，则必将成为永不从轮回中解脱，或毫不费力即可解脱二者之一，以胜义谛有我，则必将产生
English
To say that one is skilled in debate is to merely refute the conventionally known self as an unexamined term. In terms of ultimate truth, they establish through examination that such a dharma is completely nonexistent. Thus, they apply limitless slanders to both truths and fearlessly and leisurely wander into the great abyss of the extremes of permanence and annihilation. This has never been heard of in this Dharma tradition before. The Zilong Shakya school believes that the non-dual wisdom is the self, and at the place of the Buddha (page 304a), they believe it is the self of pure wisdom. This seems to be because the Mind-Only school considers the other-powered nature as the self, and they seem to speak in accordance with that system. However, even when the Mind-Only school establishes the basis of imputation for a person as the other-powered nature, they do not say that the person imputed in that way is the other-powered nature. This is merely a mistaken statement that does not understand their intention. Some proponents of this system, without hesitation, further say: "Looking at what is self as self, the apprehension of knowledge in terms of meaning is not mistaken, so it does not become something to be abandoned, such as obscurations. Looking at what is not self as self, the apprehension of meaning and knowledge do not agree, so it becomes something to be abandoned, such as obscurations. Therefore, although the five aggregates of the conventionally grasped and apprehended, which are the completely imputed, are not self, grasping them as self is the root of samsara. However, since the ultimate non-dual wisdom is self, looking at it as self is the supreme cause for attaining liberation. And even when liberation is attained, it is accomplished in the state of that self. As it is said: 'When emptiness is completely pure, one obtains the supreme self of no-self. Because one obtains the pure self of the Buddha, one becomes the self of the great self.' And: 'Self and no-self, the cessation of elaboration, the supreme is the true self.'" So they say. To speak in this way is to speak contrary to the words of the Sugata. The meaning of those scriptures is that the Buddha manifested the nature of selflessness and emptiness, and they connect it by saying that the self is manifested (page 304b). And when noble ones understand the freedom from elaboration, they establish the name of self for the freedom from elaboration and speak in that way. However, it seems that they have not understood the meaning at all. If there were an ultimately true self, one would either never be liberated from samsara or be liberated effortlessly. Because there is an ultimately true self, it would necessarily produce
Chinese
有的对于轮回，有的对于涅槃等，对于所欲求的束缚解脱，会做各种各样的事情。因为你们也认为，真实存在的我，具有与世俗的我不同的、意义相符的自在力。如果真实存在着我，那么就违背了世尊对于包含二谛的一切法皆无我的教言印记。如果真实存在的无二智慧是我，那么即使有人再次将它视为我，也不会成为解脱之因。因为具有世俗我见的人不会那样看，而具有真实我见的人即使不那样看，也已经成就了真实存在的我。因为具有世俗我见的人，你们在名言中也不存在，所以即使他们那样看，也不会仅仅在名言中获得解脱。而且，你们认为这无二智慧本身也是有学和无学之地和道，因此也必须说道路和补特伽罗是同一基础。如果这样，就必须承认所行者本身就是能行者。如果真实存在的无二(305a)智慧本身从一开始就已经是佛的自性，那么再次说佛新获得佛的自性，世间上除了这样说的人自己之外，没有更愚蠢的人了，这是像太阳和月亮一样被抛弃的巨大诅咒的标志。总之，在讲解这个宗义时，在未经观察的错误面前，就像存在着人、有情等一样，我也存在。如果观察，就像我不存在一样，人等也不存在。不仅如此，就像名言中存在着瓶子、布匹、森林等一样，我也存在。如果观察，就像我不存在一样，要知道一切法都远离存在与不存在等一切戏论。第二是：因为不是实有，所以这不是所依；因为不是不依，所以这不是生灭。对于此，常恒等也不存在，不是彼，也不是异。因为是依仗而安立，所以对于依仗之法，依与不依等分别的所依不是常与无常的分别等也容易遣除。所以，我这个依仗而安立的不是自性。
English
Some are for samsara, some are for nirvana, etc., and they will do various things to bind and liberate according to their desires. Because you also believe that the self that truly exists has the power of freedom that is consistent with the meaning and different from the conventional self. If there is a truly existing self, then it contradicts the seal of the Buddha's teachings that all dharmas encompassing the two truths are without self. If the non-dual wisdom that truly exists is the self, then even if someone sees it as the self again, it will not become a cause of liberation. Because those with a conventional view of self do not see it that way, and those with a true view of self, even if they do not see it that way, have already achieved the truly existing self. Because those with a conventional view of self do not exist even in your nominal terms, so even if they see it that way, they will not attain liberation even in nominal terms. Moreover, you believe that this non-dual wisdom itself is also the ground and path of learning and non-learning, so it must be said that the path and the person are of the same basis. If so, it must be admitted that the one to be traveled is the traveler himself. If the non-dual (305a) wisdom that truly exists is the nature of the Buddha from the beginning, then to say again that the Buddha newly obtains the nature of the Buddha, there is no one more foolish in the world than the one who says this himself, this is the mark of a great curse that has been abandoned like the sun and the moon. In short, when explaining this doctrine, in the face of unexamined errors, just as there are people, sentient beings, etc., so too does the self exist. If examined, just as the self does not exist, neither do people, etc. Moreover, just as there are pots, cloths, forests, etc. in nominal terms, so too does the self exist. If examined, just as the self does not exist, know that all dharmas are free from all elaborations such as existence and non-existence. The second is: Because it is not real, this is not dependent; because it is not non-dependent, this is not arising and ceasing. For this, permanence, etc. also do not exist, it is not that, nor is it other. Because it is established by reliance, so for the dharma of reliance, the basis of discriminations such as reliance and non-reliance is not easily removed by discriminations such as permanence and impermanence. Therefore, this self, which is established by reliance, is not self-nature.