Tibetan
་པར་དཔྱད་པ་ན་མཐའ་བྲལ་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་བཞེད་པས་བདག་བདེན་དུའང་མ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་སྨྲའོ། །སྙིང་པོ་འདི་ལ་དྭངས་མའི་ཐ་སྙད་སོགས་འགལ་བ་མེད་ཀྱང་དཔྱད་པ་ན་དེ་བདག་ཡིན་པ་དང༌། དེར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་བཞག་པ་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནད་ཆེན་པོ་བཅོས་པ་ཡིན་ཏེ། དྭངས་མ་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་རང་ལྡོག་ཆོས་ཡིན་ཅིང༌། དེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་བྱེད་པོ་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཡང་འདོད་ལ། དེ་ནི་དཔྱད་ནས་བདག་བདེན་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དཔྱད་བཟོད་དུ་ཐལ་བས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཚིག་གི་ཟོལ་གྱིས་དགག་པ་ལྟར་བྱས་ནས་ཞེ་འདོད་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆེས་ཐ་ཆད་དུ་སྨྲས་ལ། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་ན་བདག་བདེན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་བཞེད་པའི་དབུ་མའི་ལུགས་ལྟར་རོ་ཞེས་པའང་མཚོན་ཆས་གནད་བཅད་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་སྲོག་གསོ་བའི་བདུད་རྩི་བྱིན་པ་ལྟར་དེ་ལ་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན། ཁོ་བོ་ཅག་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་གང་ཟག་ཏུ་མ་དཔྱད་པར་འཇོག་པ་ནའང་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྙིང་པོ་དེ་གང་ཟག་དང་བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ལ། ཁྱོད་ཅག་ནི་སྙིང་པོ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་ཏུ་གྲུབ་པར་སྨྲས་པས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྐྱེ་འཕགས་དག་གིས་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་(༣༠༢ན) འཇུག་པ་ན་སྙིང་པོ་ལ་གང་ཟག་དང་བདག་གི་ཐ་སྙད་སྦྱར་བ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཤེས་བྱ་རྒྱུ་ལམ་འབྲས་བུའི་འཇིག་རྟེན་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཐུན་མོང་མིན་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་དག་གིས་ནི་ཐ་སྙད་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མིན་པས། སྙིང་པོ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་བཏགས་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་དང༌། ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ཕྱིན་ཆད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་གནས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྨྲ་བ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་བདག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཉིས་བྱུང་ཡང་ལྟ་པོའི་རྒྱུད་གང་ཟག་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ལྟའི་ཡུལ་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་བལྟས་ཀྱང་དེ་རྒྱུད་ཀྱི་གང་ཟག་ལྔར་མི་འགྱུར་བ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་འཆད་པ་འདིར་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས
Chinese
考察之时，远离边见的大学者月称的观点，我也未成立为真实的“我”。如是说。此心性，虽与清净等名相无有相违，然考察之时，若立为彼是我，及存在于彼等，则已窜改了能得解脱与一切智之圣法的重大要点。清净如来藏彼即是自反体，且亦欲彼为轮回与涅槃之作者补特伽罗，彼乃为考察后成立我为真实之故。以可被考察太过，故以补特伽罗与法之我，以言词之伪装作遮破之状，而为遂己之欲求而作成立，故说为极其低劣。说“若极细考察，我未成立为真实，如月称之观点的中观宗派”亦如以兵器截断要害之后，给予救命之甘露一般，对此谁人信赖？我等将俱生之如来藏，不考察为补特伽罗而安立之时，亦于二谛中，此心性不成立为补特伽罗与我。汝等则说此心性于世俗中成立为我，故将成为有我见者。金刚乘之圣者们，于不考察而趣入世间世俗谛之时（302a），于心性上施设补特伽罗与我之名相，彼亦是金刚乘之所知，对于因道果之世间有为世俗谛不共同者，若未能领会，则不会作如是名相。故于心性上安立我之名，此非未经宗派转变心意之凡夫，及外道，及内道佛教之般若乘乃至住于世间之世间世俗谛宣说者们之行境。此时，于我见之执着同一境中，有依蕴而执着为我，及依如来藏而执着为我二者生起，然执着者之相续不会变为二人，如于坏聚见之境中，虽依五蕴一切而执着为我，然彼不会变为相续之五人一般，须如是知晓。于此宣说应成派之论典中，依蕴界处而假立。
English
Upon examination, even I am not established as truly existent according to the view of the great master Chandrakirti, who is free from extremes. Thus it is said. Although there is no contradiction with terms like "purity" for this essence, establishing it as "that is me" and "existing therein" upon examination is a corruption of the great essential points of the sacred Dharma that leads to liberation and omniscience. That pure Tathāgatagarbha is a self-referential entity, and it is also desired that it be the agent of samsara and nirvana, the person, because it is established as truly existent after examination. Because it is overly susceptible to examination, it is said to be extremely base because it pretends to refute the self of persons and phenomena with a facade of words, and then establishes it according to one's own desires. Saying, "If examined very closely, the self is not established as truly existent, according to the Madhyamaka school of Chandrakirti's view," is like giving the nectar of life after the vital point has already been severed with a weapon. Who would trust that? When we establish the co-emergent Tathāgatagarbha without examining it as a person, we also believe that in both truths, that essence is not established as a person or a self. You, however, say that this essence is established as a self in conventional truth, and therefore you will become those who hold to a self. When the noble beings of the Vajrayana enter into the unexamined conventional truth of the world (302a), the application of the terms "person" and "self" to the essence is also not done by those who have not understood the uncommon conventional truth of the world of cause, path, and result, which is the knowable object of the Vajrayana. Therefore, the imputation of the word "self" to the essence is not the domain of ordinary people who have not transformed their minds with tenets, or of non-Buddhists, or of those who speak of the conventional truth of the world who abide in the world from the Paramita vehicle of inner Buddhism onwards. At that time, even though two views arise in the same object of clinging to the view of self, one clinging to the self based on the aggregates and the other clinging to the self based on the Tathāgatagarbha, the continuum of the one who clings does not become two people. Just as when one clings to the self based on all five aggregates in the object of the view of the perishable collection, that does not become five people in the continuum, it is necessary to understand it in that way. In this explanation of the Prasangika texts, it is imputed based on the aggregates, elements, and sense bases.
Tibetan
་པར་གསུངས་པའི་དོན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དེ་དག་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མ་དཔྱད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་བཤད་པ་ནི། གང་ཟག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པ་ལ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་དང་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དགོས་པ་ནི། གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་ཀྱང་ཐ་(༣༠༢བ) སྙད་གདགས་པར་སླ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མི་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གཞན་སྐྱོན་ཡོན་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་བཤད་ཅིང༌། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་བའི། །གནས་སྐབས་སྤྱོད་པའི་བྱེ་བྲག་ལས། །འཇུག་དང་རྒྱུན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཀྱང༌། །གང་ཟག་གིས་ནི་ཉེ་བར་བསྟན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྙིང་པོ་ལ་བདག་གི་ང་རྒྱལ་འཇོག་ཅིང་དེའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ནི། མ་དཔྱད་པ་ན་སྙིང་པོ་དེ་གསང་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་པའི་ཐར་པའི་ཆེད་དུ་ལས་སུ་བྱས་པ་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གར་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་དེའི་ཆེད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་སྦྱར་བའོ།།དངོས་ལ་གནོད་བྱེད། གདགས་གཞི་དེ་དག་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཇི་ལྟར་བཏགས་པའི་བདག་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེས་ན་རིགས་པས་དཔྱད་ན་གང་ཟག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་སྙིང་པོ་ཉིད་བདག་ཡིན་ན། ཇི་སྐད་དུ། བདག་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་དང་ལྡན། །ཅེས་དང༌། ཡང་དག་བདག་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་དང༌། རྣམ་པར་དག་པ་བདག་མེད་ཆོས། །ཞེས་སོགས་སྔགས་གཞུང་རབ་འབྱམས་ལས་ཤེས་བྱ་ན་བདག་ཡོད་པར་མ་གསུངས་ཤིང༌། ཡོད་རྒྱུའི་བདག་དང་མེད་རྒྱུའི་བདག་གཉིས་སུ་སངས་རྒྱས་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་སྨྲ་བ་ནི་རྒྱ་གར་ན་མང་བཀུར་བ་དང༌། གནས་མའི་བུ་པ་དང༌། བོད་ན་ཇོ་ནང་པ་དང༌། རི་བོ་དགེ་ལྡན་པ་དང༌། བོ་དོང་པ་རྣམས་ཟེར་ཡང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཞེད་པ་མིན་པས། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་སྨྲ་བ་དེ་འཁྲུལ་བཅས་ཀྱི་བསྟན་པའོ་ཞེས་སྔོན་ཉིད་ནས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་(༣༠༣ན) གཉེན་གྱིས་མཛོད་ཀྱི་གནས་དགུ་པར་བཤད་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་འདིར་རྒྱས་པར་བཀག་གདའ་བས་ཐར་འདོད་རྣམས་ལེགས་པར་སོམས་ལ་མིག་མེད་གཡང་ས་ཆེན་པོ་ལ་
Chinese
所说之义，在名言中，除了执我的对境之外，是不合理的。因为世俗谛是不经观察而安立的。世间人的我执，是以五蕴为对境的缘故。另外，说依靠法性而安立，是因为一切人等诸法，都是远离戏论和一切相的寂灭之性。由于没有如此证悟和证悟的差别，而安立为佛和有情。必要是：即使人无实物，也容易安立名言；为了与世间相合；为了不恐怖；为了说自己和他人具有功过。这是导师胜子所说的。《经庄严论》中说：“从一切烦恼清净的，状态行持的差别中，进入和相续的差别也，由人来指示。”如是说。将我慢安立在心要上，并以其声音来指示，若不观察，则心要成为大秘密金刚乘行者为了解脱而使用的，在基、道、果三者中，为了不间断地为此目的而行事，因此将我的声音附加于其上。对实有造成损害。那些所安立的基础，在二谛中都不是如何安立的我的自性。因此，如果以理智分析，则人不能成立。特别是，如果心要本身就是我，如是说：“具有无我狮子的声音。”以及“真实无我即是真如。”以及“完全清净无我之法。”等等，从无量密续中可知，没有说有我。如果有人声称有存在的我和不存在的我这二者成佛，那么在印度有很多人尊敬，还有正量部，在藏地有觉囊派，还有理塘格鲁派，还有布顿派，虽然他们这样说，但这不是善逝的想法。因此，如此宣说佛陀的教法，是具有错误的教法。以前大学者世亲在《俱舍论》第九品中已经说过，而且大学者月称在本《入中论》及其注释中也广为遮破，因此，想要解脱的人们要好好思考，不要堕入没有眼睛的大悬崖。
English
The meaning of what is said is that in terms of convention, it is not reasonable to have anything other than the object of self-grasping. This is because the conventional truth is established without being examined. The self-grasping of worldly people is aimed at the aggregates. Furthermore, it is said that it is established based on the nature of phenomena because all phenomena such as persons are the pacification of all elaborations and characteristics. It is because of the difference between not realizing and realizing in this way that they are established as Buddhas and sentient beings. The necessity is: even though a person is not a real entity, it is easy to establish a name; in order to be in harmony with the world; in order not to be afraid; in order to speak of oneself and others having merits and faults. This is what the teacher Son of the Victorious Ones said. In the Ornament of the Sutras, it says: "From the difference of the state of practice that is completely purified of all defilements, the difference of entering and continuity is also indicated by the person." It is said. To place the pride of self on the essence and to indicate it with its sound is that if it is not examined, the essence becomes the great secret Vajrayana practitioner used for liberation, and in the base, path, and result, in order to act for that purpose without interruption, therefore the sound of self is attached to it. It harms reality. Those bases of imputation are not the nature of the self as it is established in the two truths. Therefore, if analyzed with reason, a person cannot be established. In particular, if the essence itself is the self, as it is said: "Having the sound of the lion of no-self." And "The true no-self is suchness." And "The completely pure Dharma of no-self." And so on, it should be known from the vast tantric texts that there is no mention of the existence of a self. If someone claims that there are two selves, the existing self and the non-existing self, who become Buddhas, then there are many who are respected in India, and also the Sthavira school, and in Tibet, the Jonangpas, and the Ritang Gelugpas, and the Butonpas, although they say this, it is not the intention of the Sugata. Therefore, to speak of the Buddha's teachings in this way is a teaching with errors. In the past, the great teacher Vasubandhu had already said in the ninth chapter of the Treasury of Knowledge, and the great teacher Chandrakirti had extensively refuted it in this Commentary on the Root Text of the Entrance to the Middle Way, so those who desire liberation should think carefully and not fall into the great cliff without eyes.