Tibetan
རྒྱུན་ནི་གང་ཟག་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལའང་ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་གང་ཟག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གཞིའི་རྒྱུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སེམས་ཙམ་པ་ཁ་ཅིག་གཞན་དབང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཡོངས་གྲུབ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་གདགས་པའང་ཡོད་དེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་རྣམ་གསུམ་སྟེ། །མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང༌། །རྣམ་པར་དག་པ་ཅི་རིགས་སྦྱར། །འདི་ལས་ཇི་ལྟར་འོས་འོས་སུ། །གང་ཟག་རྣམ་པར་གཞག་པར་འདོད། །ཅེས་དང༌། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཉེས་དམིགས་ལ་འཇུག་པ་ནི་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཉེས་དམིགས་བཞི་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་མི་འཇུག་པའི་རྟེན་མེད་པའི་ཉེས་པ་དང༌། ལམ་འཇུག་པའི་རྟེན་མེད་པའི་ཉེས་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གང་ཟག་གདགས་པའི་གཞི་མེད་པའི་ཉེས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་གདགས་པའི་གཞི་མེད་པའི་ཉེས་པའོ། །གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡོད་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཕན་ཡོན་རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གནས་འགྱུར་གྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གང་ཟག་གདགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡང་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བདག་དང་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དུ་བརྗོད་པའང༌། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས། སྒྲུབ་པ་ཡི་ནི་རྟེན་གྱུར་པ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་(༣༠༠བ) དང༌། །ཞེས་འབྱུང་ལ། འདིའི་ཆོས་དབྱིངས་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་སློབ་དཔོན་དག་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ལ་འཆད་ལ། དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་སྟོང་ཉིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་འབྱུང་དུ་རུང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཉིད་ལ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་ནི། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དྲི་མེད་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དུ་རྒྱུན་ཆགས་པར་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་གདགས་གཞིར་བྱས་ནས་བདག་གི་ཐ་སྙད་གདགས་ཏེ། མ་དཔྱད་གྲགས་ངོར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་ན་དེ་ལྟར་བཏགས་ཙམ་ལ་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་དང་རྟེན་དང་སྒྲུབ་པ་པོར་བཞག་པའི་ཕྱིར། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ཀྱང་འདི་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པ་ན་མ་དག་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་སྟོང་པར་སྦྱངས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་སྟོང་ཉིད་རྟེན་འབྱུང་དུ་འཐད་པ་ལས་གཞན་པའི་འཁྲུལ་པས་རྣམ་པར་དག་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལ་བདག་དང་ངའོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང༌། །རང་གི་ཚོགས་ལྡན་ཉན་པ་ང༌། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ང༌། །འཇིག་རྟེན་སྟོན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ང༌། །ཞེས་དང༌། ང་ལས་གནས་གསུམ་པོ་ཡང་བྱུང༌། །ང་ཡིས་འདི་ཀུན་ཁྱབ་པ་སྟེ། །འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་མ་མཐོང༌། །རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཅན། །ཅེས་དང་(༣༠༡ན) ཐོག་མ་མེད་པ་སྤྲོས་མེད་བདག །དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་དག་པའི་བདག །ཅེས་དང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་མིང་སྟེ་གང་ཟག་གི་ཆ་ནས་བཞག་ལ། དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མཛད་ཅིང༌། གང་ཟག་འདི་ལས་བརྩམས་ནས་ཁྱབ་བདག་དང་པོའི་མགོན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཧེ་རུ་ཀ་དང༌། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༌། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞི་ལམ་གྱི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཅན་དང༌། འཕགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་རྒྱ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ལེགས་པར་འཇོག་མཁྱེན་པ་ལ་ཆོས་མཐུན་གྱི་རྩོད་པས་བརྫི་བ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་འདི་མདོའི་ངེས་དོན་སྟོན་པའི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་རྣམས་སུ་སྦས་དོན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བྱམས་པ་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་དག་གི་ཞལ་སྔ་ནས། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང༌། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཉོན་མོངས་དྲ་བས་གཡོགས་པ་ན། །སེམས་ཅན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་མཐའ་ཡས་པ་ནས་འབྱུང་བའི་དོན་རྒྱས་པར་ཁོ་བོས་བྱས་པའི་དགོངས་གཅིག་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱོས་ཤིག འདིར་བོ་དོང་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་(༣༠༡བ) རྒྱལ་གྱིས། གསང་སྔགས་ནས་བཤད་པའི་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་འདི་ལ་དྭངས་མ་མི་ཤིགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཐིག་ལེའི་ཐ་སྙད་བྱས་ནས་འདི་ཉིད་མ་དཔྱད་པར་མ་ཟད་དཔྱད་པ་ན་ཡང་བདག་ཡིན་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་རྣམ
Chinese
就像“相续是补特伽罗”那样。对此，有些人说，有佛陀不是补特伽罗的过失，这是不合理的，因为在他们看来，镜子般的智慧是阿赖耶识的相续。还有一些唯识宗的人认为，依靠异体遍计所空的法界圆成实性，也可以在那上面施设我，如《中边分别论》中说：法界有三种，即不净、不净净和清净，应将各种清净结合起来，从中如何适合，就如何安立补特伽罗。以及《法与法性分别论》中说：进入过失是指没有转依的四种过失，即没有不进入烦恼的所依的过失，没有进入道的所依的过失，没有施设涅槃的补特伽罗的基础的过失，以及没有施设三种菩提差别的基础的过失。如果存在转依，那么应当知道，与此相反的就是四种功德。因为经中说，在转依的无漏界上可以施设涅槃的补特伽罗。他们这样说。还有人说，法界离戏空性也可以说是我和修证的所依，如《现观庄严论》中说：修证之所依，乃是法界性。这里所说的法界，唯识宗的论师们解释为二取无别的自证自明之智，而中观宗的人们则解释为自性清净的空性，轮回和涅槃的一切都可以在名言中产生，是不可说为即此也不是其他的离戏之自性。第二，在不共的大秘密金刚乘中，以如来藏俱生无垢之身和智慧，在基道果三者中相续不断地出现，就以它作为施设的基础，然后施设我的名言，在未经观察的世俗名言中，进入金刚乘道的行为时，仅仅如此假立，就作为轮回和涅槃的一切的相续、所依和修行者。生圆次第的慢也安立于此，进入生圆次第瑜伽时，不净迷乱的部
English
Just like "the continuum is the person." Some say that there is a fault in asserting that the Buddha is not a person, which is unreasonable, because in their view, mirror-like wisdom is the continuum of the Alaya consciousness. Some Mind-Only proponents also believe that relying on the Dharmadhatu Parinispanna, which is empty of other-powered and completely conceptualized natures, one can also impute a self onto it, as it says in the Madhyantavibhāga: "The Dharmadhatu has three aspects: impure, impure-pure, and pure. One should combine various purities appropriately. From this, according to what is suitable, one should establish the person." And in the Dharma and Dharmata Vibhaga it says: "Entering into faults refers to the four faults of not having a basis for transformation, namely, the fault of not having a basis for non-arising of afflictions, the fault of not having a basis for entering the path, the fault of not having a basis for imputing a person who has passed beyond sorrow, and the fault of not having a basis for imputing the distinctions of the three enlightenments. If there is a basis for transformation, then one should understand that the opposite of that is the four benefits." Because it is said that on the stainless realm of transformation, one can impute a person who has passed beyond sorrow. So they say. Others say that the Dharmadhatu, free from elaboration and emptiness, can also be referred to as the basis for self and accomplishment, as it says in the Abhisamayalankara: "The basis for accomplishment is the nature of the Dharmadhatu." Here, the Dharmadhatu is explained by the Mind-Only teachers as the non-dual wisdom of self-awareness and self-illumination, while the Madhyamikas explain it as the emptiness of self-nature purity, the basis upon which all of samsara and nirvana can arise in conventional terms, the nature free from elaboration that cannot be said to be either the same as or different from dependent origination. Secondly, in the uncommon great secret Vajrayana, the Sugatagarbha, the co-emergent stainless body and wisdom, continuously arise in the three bases, paths, and results. Taking that as the basis for imputation, one imputes the term "self." In the unexamined conventional appearance, when engaging in the activities of the Vajrayana path, merely imputing it in this way establishes it as the continuum, basis, and practitioner of all of samsara and nirvana. The pride of generation and completion stages is also placed on this, and when engaging in the yoga of generation and completion stages, the impure and deluded part
Chinese
因为一切事物在世俗名言中也不存在，所以要修习空性。仅仅在名言中，空性作为缘起才是合理的，为了对从其他错觉中完全清净、无垢的如来藏智慧金刚本身，生起“我”和“我的”的傲慢。如是说： 讲者是我，法也是我， 拥有自己眷属的听者是我， 世间、超世间是我， 世间导师、所证是我。 又说： 从我生出三处， 我遍布这一切， 未见众生的其他自性， 恒常自性是安乐的。 （301a） 无始无灭的无戏论我， 如是之自性我，清净之我。 又说： 众生即是佛。 因为对于一切众生都具有的如来藏，安立了佛陀圣者的名称，这是从补特伽罗的角度安立的。考虑到这个意义，在时轮金刚中也作了“大有情”的安立。从这个补特伽罗出发，遍入主第一怙主金刚持等，以及因时黑汝迦，金刚萨埵，第一佛等，具有垢染的如来藏，是基道时期的有情。圣者瑜伽士们也以广大的法眼，善巧安立，因为以符合正法的辩论来驳斥是无法成立的。这个意义在开显经部了义的无上中观宗派中，是以隐义的方式暗示的。圣者弥勒和龙树的尊前说： 不净、不净、清净， 以及极净依次是， 众生、菩提萨埵和， 如来如是说。 又说： 被烦恼网覆盖时， 称为众生， 彼者远离烦恼时， 称为佛陀。 等等，从无量经续论典中出现的意义，在我所作的《一义》等中广说，在那里了解吧。 此处，博东·乔列南（301b） 杰说： 密宗中所说的如来藏，以清净不坏具有三种功德的明点来称呼，不仅没有观察此，而且观察时也是我，并且极其
English
Since all phenomena do not exist even in worldly conventions, one should practice emptiness. Only in name, emptiness as dependent arising is reasonable, in order to generate pride of "I" and "mine" towards the Tathagatagarbha wisdom vajra itself, which is completely pure and stainless from other illusions. As it is said: The speaker is I, the Dharma is also I, The listener who possesses his own retinue is I, The world and the transcendent world are I, The world teacher and the object to be attained are I. And also: From me, the three places also arise, I pervade all of this, I have not seen the other nature of beings, The constant nature is blissful. (301a) The beginningless and unelaborated self, Suchness self, the pure self. And also: Sentient beings are indeed Buddhas. Because for the Tathagatagarbha that all sentient beings possess, the name of the Buddha, the noble one, is established, this is established from the perspective of the individual. Considering this meaning, in the Kalachakra, the designation of "great sentient being" is also made. Starting from this individual, the all-pervading lord, the first protector Vajradhara, etc., as well as the cause-time Heruka, Vajrasattva, the first Buddha, etc., the Tathagatagarbha with defilements is a sentient being of the base-path time. The noble yogis also skillfully establish with the vast Dharma eye, because it cannot be established by refuting with Dharma-conforming debate. This meaning is hinted at in a hidden way in the supreme Madhyamaka school that reveals the definitive meaning of the sutras. From the presence of the noble Maitreya and Nagarjuna: Impure, impure, pure, And extremely pure are respectively, Sentient beings, Bodhisattvas, And Thus Gone Ones, it is said. And also: When covered by the net of afflictions, It is called a sentient being, When that one is free from afflictions, It is called a Buddha. Etc., the meaning that appears from countless sutras, tantras, and treatises is explained extensively in my "One Meaning" etc., understand it there. Here, Bodong Chokley Nam(301b) gyal says: The Tathagatagarbha spoken of in the secret mantra is called a bindu with three qualities of clarity and indestructibility, not only has this not been examined, but even when examined, it is I, and extremely