Tibetan
དང་བྱེད་པོའི་ཐ་སྙད་འཆད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པས་ཕུང་པོ་དང༌། །ཁམས་དང་དེ་བཞིན་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བརྟེན་ནས། །བདག་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཇི་ལྟར་འཕང་ལོ་ལ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་འདོགས་ཤིང་འཕང་ལོ་སོགས་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ལ། ཤིང་རྟ་ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་མི་གཅོད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པས་དེའི་ཆེད་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང༌། ནང་གི་ཁམས་དྲུག་དང༌། དེ་བཞིན་གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་སོགས་དེ་དག་བདག་གི་ཉེར་ལེན་ཡིན་ལ། བདག་ཀྱང་(༢༩༩བ) དེ་དག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉེར་ལེན་ལས་ཡིན་འདི་ནི་བྱེད་པོའང་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པོའི་རྣམ་གཞག་ཤིང་རྟ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་བརྗོད་དུ་བདག་གི་ལས་དང་བྱེད་པོ་ལའང་དེ་ལྟར་བརྗོད་དེ། ཉེར་ལེན་ཕུང་སོགས་ནི་ལས་ཡིན་ཅིང༌། བདག་འདི་ནི་དེ་དག་གི་བྱེད་པོའང་ཡིན་པར་མ་དཔྱད་པར་བཞག་སྟེ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་ཡིན་མིན་དང༌། མི་གཡོ་བའི་ལས་བསགས་པས་ཁམས་གསུམ་པའི་ཕུང་པོ་ལེན་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ད་ནི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དུ་འདོད་པའི་སྡེ་པ་རྣམས་མ་གཏོགས་སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་པའི་གདགས་གཞི་དང༌། དགོས་པ་དང༌། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་བཤད་ན། གདགས་གཞི་ལ། ཐུན་མོང་བའི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གསུང་རབ་སྤྱི་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་དང༌། ཐུན་མོང་མིན་པ་གསང་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གསུང་རབ་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང༌། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཅི་རིགས་པའི་རྒྱུན་ལ་འདོགས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་ཚིགས་བཅད་ལས། རྒྱུན་ལ་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་སྟེ། །མཚན་ཉིད་འཛིན་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ། །འདི་ན་གང་ཡང་འཁོར་བ་མེད། །སུ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་རྣམས་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་ཁ་ཡར་བ་ཡིན་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ་ཅིང༌། ཚོགས་པ་ཡིན་ན་གཟུགས་མེད་ཁམས་དང་སེམས་མེད་པའི་གནས་སྐབས་ལྔ་སོགས་སུ་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་མེད་པར་ཐལ་བས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་གདགས་ཏེ། རྒྱུད་གསུམ་རྣམ་པར་ངེས་པར། ཁ་ཡར་བ་དང་ཚོགས་པ་ཞེས། །བརྟགས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་(༣༠༠ན) རྒྱུན། །གང་ཟག་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ས་བོན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །
Chinese
解释作者和作用者的术语的两种方式。第一种是：同样，根据世俗的说法，依靠蕴、界以及六处，也认为“我”是近取。就像依靠轮辐等而称为车，轮辐等是近取一样，车是近取者。同样，在世俗的说法中，不舍弃世俗的名称而进行安立，因此，为了那个目的，依靠五蕴、内部的六界以及色等六处，而执著为“我”。蕴等是“我”的近取，而“我”也（299b）被认为是它们的近取者。第二种是：近取是业，此是作者。就像近取和近取者的区分，如车一样，在世间的说法中，对“我”的业和作者也这样说。近取蕴等是业，而这个“我”也是它们的作者，不经观察而安立。因为“我”积累了福德和非福德，以及不动业，所以说取三界之蕴。现在，除了认为补特伽罗实有的宗派之外，如果说安立处、必要和对实事的损害，对于认为有情和补特伽罗是假有的宗派来说，在安立处方面，共同的大乘和小乘的经典中如何出现，以及不共同的大密金刚乘的经典中如何出现两种。第一种是：分别说部和经部，安立于五蕴各自的相续上。在胜义谛的偈颂中说：相续称为补特伽罗，执持自性称为法。此中无有流转者，亦无有涅槃者。如是说。瑜伽行派的人认为：如果五蕴是分离的，那么色等就成了补特伽罗；如果是集合的，那么在无色界和无心定等五种情况下，就没有补特伽罗的安立处了。因此，安立于阿赖耶识的相续上。在《三续决定》中说：如果分析分离和集合，那么五蕴的（300a）相续，不是补特伽罗，因此，是种子阿赖耶识的。
English
There are two ways to explain the terms "agent" and "actor." The first is: Similarly, according to worldly convention, relying on the aggregates, elements, and six sense bases, it is also considered that "I" is the proximate appropriation. Just as relying on spokes etc., it is called a chariot, and spokes etc. are the proximate appropriation, and the chariot is the proximate appropriator. Similarly, in worldly convention, without abandoning conventional terms, it is established that for that purpose, relying on the five aggregates, the six internal elements, and the six sense bases such as form, it is apprehended as "I." The aggregates etc. are the proximate appropriation of "I," and "I" (299b) is also considered to be their proximate appropriator. The second is: Proximate appropriation is the action, this is also the actor. Just as the distinction between proximate appropriation and proximate appropriator, like a chariot, in worldly convention, the action and actor of "I" are also spoken of in this way. The proximate appropriation aggregates etc. are the action, and this "I" is also their actor, established without analysis. Because "I" accumulates merit and non-merit, and unwavering actions, it is said to take the aggregates of the three realms. Now, apart from the schools that consider the person to be substantially existent, if we explain the basis of designation, the necessity, and the harm to the entity for the schools that consider sentient beings and persons to be imputations, then regarding the basis of designation, how it appears in the common scriptures of the Great and Small Vehicles, and how it appears in the uncommon scriptures of the Great Secret Vajrayana, there are two. The first is: The Vaibhashikas and Sautrantikas posit it on the continuum of the five aggregates as appropriate. In the verses of ultimate truth, it is said: The continuum is called a person, holding characteristics is called dharma. Here, there is no one who transmigrates, nor is there anyone who attains nirvana. So it is said. The Yogacarins consider that if the five aggregates are separate, then form etc. would be a person; if they are a collection, then in the five states such as the formless realm and unconsciousness, there would be no basis for the designation of a person. Therefore, it is posited on the continuum of the alaya-vijnana. In the "Determination of the Three Continuums," it is said: If analyzed as separate and collective, then the continuum of the five aggregates (300a) is not a person, therefore, it is the seed alaya-vijnana.