Tibetan
་ནི། །མི་འདོད་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་དངོས་འདོད་ཅིང༌། །དངོས་ལ་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་མཐོང་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་དངོས་ཆོས་དང་བྲལ་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱི་བདག་རྫས་ཡོད་རྣམ་ཤེས་རང་གི་བདག་ཉིད་ལས་གཞན་ནི་མིན་པར་འདོད་ལ། གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་གྱི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ལྟར་བདག་ནི་རང་ལས་གཞན་མིན་ཅིང༌། གཞན་ལས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ནི་རྫས་སུ་མེད་དེ། དངོས་པོའི་ཆོས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྫས་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་དེ་དང་གཞན་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་བུམ་སོགས་བཞིན་ནོ། །རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་ཤེས་བྱར་ཡང་མི་འཐད་དེ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་དམིགས་པས་མིག་གི་ཤེས་བྱར་འགྱུར་ཞིང༌། གཟུགས་དང་གཟུགས་མིན་པར་བརྗོད་པར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ན་འོ་མ་དང་ཆུ་སོགས་ལྟར་བཏགས་ཡོད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། མིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པས་སྒྲ་ལས་གཞན་དུའང་འགྱུར་ལ། དེ་གཞན་ལའང་མཚུངས་ཤིང་དབང་པོ་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། གང་ཟག་དབང་ཤེས་ལྔ་ཅར་གྱི་ཤེས་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། རེག་པ་དྲུག་དང༌། རེག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱུང་བའི་ཚོར་བར་འདུས་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གང་ཟག་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་ན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་ན་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་འགལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ངར་འཛིན་རྟེན་ནི་དངོས་པོ་མིན། །ཕུང་ལས་གཞན་མིན་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་མིན། །ཕུང་པོ་རྟེན་མིན་འདི་ནི་དེ་ལྡན་མིན། །དཔྱད་པ་ན་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་མི་རིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་ནི་གཞིགས་ན་(༢༩༦ན) དེ་དང་གཞན་དུ་མེད་པའི་དངོས་པོ་རྫས་ཡོད་མིན་ཏེ། དེ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་ཡང་མིན་ལ། ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་ཡང་མིན་ཞིང་ཕུང་པོ་རྣམས་རྟེན་ས་ཡང་མིན་ལ། བདག་འདི་ནི་ཕུང་པོ་དེ་ལ་ལྡན་པ་ཡང་མིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། མདོར་བསྟན། དཔེ་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད། དེས་རིགས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། འདི་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །རིགས་པ་དུ་མས་གང་ཟག་འགོག་ན། ཅི་གང་ཟག་དེ་གཏན་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་འབྱུང་ཞེས་པ་ཙམ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་རྣམ་གཞག་མ་ཆད་པའི་ཆེད་དུ་བརྗོད་ན་རྒྱུ་མེད་སོགས་ལས་སྐྱེ་བ་མིན་པ་བཞིན་བདག་ལ་དཔྱད་སྐབས་སུའང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་བཅས་ཀྱི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་བསལ་ནས་བདག་འདི་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་གནས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་བདག་གི་ཐ་སྙད་ནི་དེ་ཙམ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། མཚོན་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་དང༌། དཔེས་མཚོན་པའི་དོན་གཉིས། དང་པོ་ལ། བསྟན། བཤད་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཤིང་རྟ་རང་ཡན་ལག་ལས་གཞན་འདོད་མིན། །གཞན་མིན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་ཡང་མིན་ཞིང༌། །ཡན་ལག་ལ་མིན་ཡན་ལག་དག་དེར་མིན། །འདུས་པ་ཙམ་མིན་དབྱིབས་མིན་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཤིང་རྟ་རང་གི་ཡན་ལག་གཟེར་བུ་སོགས་ལས་གཞན་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལས་ལོགས་སུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཞན་མིན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང༌། ཡན་ལག་རེ་རེ་བ་ལ་ཤིང་རྟ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ཡང་མིན་ཞིང་སྟེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པས་ལྡན་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་ལ་ཤིང་རྟ་བརྟེན་པའང་མིན་ལ། ཡན་ལག་དག་ཤིང་རྟ་དེར་བརྟེན་པ་ཡང་མིན་ཏེ། གཞན་(༢༩༦བ) དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་འདུས་པ་ཙམ་མིན་ཏེ། སྐྱོན་སྔར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དབྱིབས་ཀྱང་ཤིང་རྟ་མིན་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བདུན་གྱིས་དཔྱད་ན་ཤིང་རྟ་མི་རྙེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡན་ལག་དགག ཡན་ལག་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཐུན་མོང་དུ་དགག དབྱིབས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཚོགས་ཙམ་དགག དབྱིབས་ཐུན་མོང་དུ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟར་འགྱུར་ན་ནི། །སིལ་བུར་གནས་ལ་ཤིང་རྟ་ཉིད་ཡོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན་ནི་གཟེར་བུ་སོགས་ཡན་ལག་སིལ་བུར་གནས་པ་ལ་ཤིང་རྟ་ཉིད་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚོགས་པ་ནི་ཚོགས་པ་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ཡན་ལག་དག །མེད་པས་དབྱིབས་ཙམ་ཤིང་རྟར་རིགས་པའང་མིན། །གང་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་ཡན་ལག་མེད་པས་ཏེ། དེ་དག་བལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་ཚོགས་པའི་དབྱིབས་ཙམ་ཤིང་རྟར་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །འང་གི་སྒྲས་ཚོགས་པ་ཙམ་པོའང་ཤིང་རྟར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དབྱིབས་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དགག བཏགས་ཡོད་ཡིན་ན་ཀུན་ལའང་
Chinese
是。不欲色等之外的他物，物上能见彼二种相。是故无我，离于物法之故。汝之我实有，识非自性之外，如欲色等之外物，我非自之外，亦非异于他。故我非实有，以离于物之法故，于实有之物上，能见彼与他二种相故，如瓶等。六识之所知亦不应理，以眼识依于色而缘人故，成为眼之所知，若不言色与非色，则如乳与水等成为假有，以是眼识之境故，亦异于声，彼于其他亦相同，且与五根之行境各异所说相违，以人是五根识之所知之故。薄伽梵所应现证，及所应遍知之诸法，皆摄于十八界，六触，及触缘所生之受中，与此所说相违。若人非十二处中之任何一者，则成无，若为处，亦违不应说。第三，是故我执之所依非物，非蕴之外，非蕴之自性，非蕴为所依，此非彼所具。观察时，人非实有之理，是故我执之所依或境，若观察，（༢༩༦ན） 则非彼与他之实有物，彼亦非蕴之外，亦非蕴之自性，且蕴等亦非所依处，此我亦非具有蕴者。第三中，略标，以比喻义之门广说，以彼亦显示其他一切种类唯是假立之三者。第一者，此乃诸蕴依之而成，若以诸多理遮止人，岂人是全无者耶？若谓为唯为不离如是依此而生之世俗谛之安立，则无因
English
It is. It desires other objects besides undesirable forms, etc., and those two aspects can be seen on objects. Therefore, there is no self, because it is separate from the dharma of objects. Your substantial self is considered not different from the nature of consciousness itself. Just as one desires objects other than forms, etc., the self is not different from itself, nor is it different from others. Therefore, the self is not substantial, because it is separate from the dharma of objects. Because those two aspects, this and other, can be seen on substantial objects, like pots, etc. It is also unreasonable to be known by the six consciousnesses, because the eye consciousness relies on form and focuses on a person, thus becoming known by the eye. If one does not say form and non-form, then it becomes nominally existent like milk and water, etc. Because it is the object of eye consciousness, it also becomes different from sound. This is the same for others, and it also contradicts the statement that the objects of the five senses are different, because a person is known by all five sense consciousnesses. The Bhagavan said that all phenomena to be directly known and fully understood are included in the eighteen realms, the six contacts, and the feelings arising from the cause of contact, which contradicts this statement. If a person is not any of the twelve sources, then it becomes non-existent. If it is a source, it also contradicts not being expressible. Third, therefore, the basis of self-grasping is not an object, not other than the aggregates, not the nature of the aggregates, not the aggregates as the basis, and this is not possessed by them. When examining, the reason why a person is not substantially existent is that the basis or object of self-grasping, when examined, (༢༩༦ན) is not a substantially existent object that is neither this nor other. It is also not other than the aggregates, nor the nature of the aggregates, and the aggregates are not the basis, and this self is not one who possesses the aggregates. In the third, briefly state, explain extensively through the door of example and meaning, and show that all other kinds are also merely imputed, these three. The first is that this is accomplished by relying on the aggregates. If a person is prevented by many reasons, is the person completely non-existent? If it is said that it is only for the purpose of not cutting off the establishment of the conventional truth that "this arises by relying on this," then there is no cause.
Chinese
就像不是从蕴中产生一样，在观察我的时候，也要排除掉像前面所说的具有过失的实有补特伽罗，我这个东西依靠蕴而安立，仅仅是这样就能成立。为了安立名言，世间人认为我的名言仅仅是这样。第二，能诠的比喻和比喻所诠释的意义。第一，显示和解说两种。第一是：车自身非异于支分想， 非不异亦非具有彼， 非于支分亦非支分于彼， 唯是积聚亦非形，如是。 车自身不认为是异于自己的支分铆钉等，因为没有看到从那些支分中分离出来。也不是不异，如果是这样，则会成为作者和所作成为一体，而且会有在每一个支分上都有车的过失。也不是具有那些支分，因为彼和它者没有，所以没有具有的意义。车也不是依存于支分，支分也不是依存于车，因为不是他体。支分的积聚也不是，因为过失前面已经说过了。形状也不是车，因为会被将要解说的理证所损害。像这样用七种方式观察，就像不能找到车一样。 第二，破斥支分，破斥没有支分的有支分两种。第一，共同破斥后面的两种。分别破斥形状两种。第一，仅仅破斥集合，共同破斥形状两种。第一是：若谓唯聚即是车， 散住亦应有车体。 如果说仅仅是支分的集合就是车，那么铆钉等支分分散安住的时候也应该有车体，因为集合不是异于有集合的。第二是：以无有支故，诸支亦无， 故唯形状理亦非。 因为没有有支分，所以没有支分，因为那些是观待而安立的。没有有支分就没有支分，所以仅仅是支分集合的形状也不是车。འང་的语气词也表示仅仅是集合也不是车。第二，破斥形状作为实有存在，如果是假立存在，那么一切
English
Just as it is not produced from the aggregates, when examining the self, one must also exclude the substantially existent person with faults as mentioned earlier. This self is established by relying on the aggregates, and it can be established merely in this way. In order to establish terminology, worldly people see that the term 'self' is merely this. Second, the illustrative metaphor and the meaning illustrated by the metaphor. First, there are two: showing and explaining. The first is: The chariot itself is not thought to be different from its parts, Nor non-different, nor possessing them, Nor in the parts, nor the parts in it, Nor merely an assemblage, nor a shape, just so. The chariot itself is not considered different from its own parts, such as rivets, because it is not seen as separate from them. Nor is it non-different, for if it were, the agent and the action would become one, and there would be the fault of the chariot being present in each individual part. Nor does it possess those parts, for since there is no 'it' and 'other,' there is no meaning to possessing. The chariot does not rely on the parts, nor do the parts rely on the chariot, because they are not other. Nor is it merely an assemblage of parts, for the faults have already been mentioned. Nor is the shape the chariot, for it will be harmed by the reasoning that will be explained. Just as one cannot find a chariot when examined in seven ways, so it is. Second, refuting the parts, refuting the possessor of parts without parts. First, jointly refuting the latter two positions. Separately refuting the two shapes. First, merely refuting the collection, jointly refuting the two shapes. The first is: If it is said that merely the collection is the chariot, Then even when scattered, there should be a chariot. If it is said that merely the collection of parts is the chariot, then when the parts such as rivets are scattered and remain, there should also be a chariot, because the collection is not different from that which has the collection. The second is: Since there is no possessor of parts, there are no parts, Therefore, merely the shape is not reasonable as a chariot. Since there is no possessor of parts, there are no parts, because those are established in dependence. If there is no possessor of parts, there are no parts, so merely the shape of the collection of parts is not a chariot. The particle འང་ also indicates that merely the collection is not a chariot. Second, refuting the shape as existing substantially. If it is nominally existent, then everything