Tibetan
ས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་ལས་ཕུང་པོ་བརྟེན་ནས་ཡིན་གསུངས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་འདུས་ཙམ་བདག་མ་ཡིན། །ཕུང་པོ་འདུས་ཙམ་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་དང་ང་དང་སེམས་ཅན་དང་གང་(༢༩༠བ) ཟག་ཡིན་ཅེས་བཏགས་པར་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབྱིབས་ཤེ་ན་དེ་གཟུགས་ཅན་ལ་ཡོད་ཕྱིར། །ཁྱོད་ལ་དེ་དག་ཉིད་བདག་ཅེས་འགྱུར་གྱི། །སེམས་སོགས་ཚོགས་ནི་བདག་ཉིད་འགྱུར་མིན་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་དབྱིབས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡང་འཕང་ལོ་སོགས་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟ་མིན་གྱི། འཕང་ལོ་སོགས་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ན་ཤིང་རྟའི་མིང་རྙེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་ཚོགས་ཙམ་བདག་མིན་ཀྱང༌། གཟུགས་སོགས་བཀོད་པའི་དབྱིབས་ཙམ་བདག་ཡིན་ཅེ་ན། མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབྱིབས་དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཟུགས་ཅན་དེ་དག་ཉིད་ལ་བདག་ཅེས་ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་སེམས་ལ་སོགས་པ་མིང་བཞི་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་བདག་ཉིད་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་དབྱིབས་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང༌། བྱེད་པོ་མེད་པའི་ལས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ལེན་པོ་རང་ཉེར་ལེན་གཅིག་རིགས་དངོས་མིན། །དེ་ལྟ་ན་ལས་བྱེད་པོ་གཅིག་ཉིད་འགྱུར། །ཉེ་བར་ལེན་པོ་བདག་རང་དང༌། ཉེ་བར་ལེན་པ་བླང་བྱའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཅིག་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། རིགས་པ་དེ་ལྟར་ན་ལས་དང་བྱེད་པོ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་འབྱུང་བ་རྒྱུར་བྱས་ཀྱི་གཟུགས་དང་བུམ་པ་དང་རྫ་མཁན་ཀྱང་གཅིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལས། གལ་ཏེ་ཤིང་དེ་མེ་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱེད་པོ་མེད་ལས་ཡོད་སྙམ་བློ་ཡིན་ན། །མ་ཡིན་གང་ཕྱིར་བྱེད་པོ་མེད་ལས་མེད། །ཉེ་བར་ལེན་པར་བྱེད་པོ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་ལ། ཉེ་བར་བླང་བྱའི་ལས་གཟུགས་སོགས་ཉེར་ལེན་འདུས་ཙམ་ཡོད་སྙམ་བློས་སེམས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་བྱེད་པོ་རྒྱུ་མེད་ན་ལས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ལས། དེ་ལྟར་ལེན་ལས་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ཉེར་ལེན་ཉིད་ཀྱང་མིན། །བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་མེད་མིན། །མེད་པ་ཉིད་དུའང་དེ་མ་ངེས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་གང་དུ་བྱེད་པ་(༢༩༡ན) པོ་ནི་མ་དམིགས་ཀྱི། ལས་ཀྱང་ཡོད་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་པོ་བདེན་པ་བཀག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་གྲགས་ཙམ་གྱི་ངོར་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་བཀག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། མ་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་གང་ཟག་འདི་ནི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་ཡང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཐུབ་པས་བདག་དེ་ས་ཆུ་མེ། །རླུང་དང་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ། །ཁམས་དྲུག་དང་ནི་མིག་སོགས་རེག་པ་ཡི། །རྟེན་དྲུག་དག་ལ་བརྟེན་ལས་ཉེར་བསྟན་ཞིང༌། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཆོས་རྣམས་ཉེར་བཟུང་ནས། །དེས་གསུངས་དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་རྣམས་དང༌། །དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ངར་འཛིན་བློ་དེ་རྣམས་ལ་མིན། །གང་ཕྱིར་ཐུབ་པས་མདོ་སྡེ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་དེ་ནི་ཁམས་དྲུག་དང༌། རེག་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །ཞེས་བདག་དེ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་དང་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ཁམས་དྲུག་དང་ནི་མིག་སོགས་ནས་ཡིད་ཀྱི་བར་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་རྟེན་དྲུག་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེ་བར་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དྲུག་ལ་ཡིད་བདེ་བའི་ཉེ་རྒྱུ་དྲུག ཡིད་མི་བདེ་བའི་ཉེ་རྒྱུ་དྲུག་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཉེ་རྒྱུ་དྲུག་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་བདག་ཏུ་བཏགས་སོ་ཞེས་ངེས་པར་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་དེ་ནི་ཆོས་དེ་རྣམས་དང་གཞན་མིན་པའི་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དེ་དག་བདག་ཏུ་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་ངར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་རིགས་པ་མིན་ནོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་དང་དེ་ལས་གཞན་དུ་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་མ་དམིགས་པས་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་དང་བདག་གི་ཡོད་པ་མིན་པར་ཤེས་ནས་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྒྱུད་བཅད་ནས་ལེན་པ་མེད་པར་མྱང་འདས་སུ་འགྱུར་བས་བདག་མེད་པར་(༢༩༡བ) དཔྱད་པ་འདི་ཆེས་མཛེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། འབྲེལ་མེད་སྤང་གཉེན་དུ་མི་རིགས་པ་དང༌། དེ་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་རྟག་པའི་བདག་སྤོང་ཞིང༌། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེ་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ཕྱིས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ཡུལ་ཅན་སྤངས་ཤིང་ཡུལ་མ་སྤངས་པར་འདོད་ལ། ཡུལ་མ་
Chinese
如同依靠各部分而称为车一样，同样依靠各蕴而称为世俗众生。如是说。第二，经中说依靠蕴而有，因此蕴的集合不是我。蕴的集合不是我，因为经中说依靠诸蕴而假立为我、吾、有情和补特伽罗(梵文：pudgala)。第二，如果说是形状，那是因为它存在于有形之物中。你也会认为那些有形之物本身就是我。心等集合不是我本身，因为它们没有形状。而且，车轮等集合本身不是车，当车轮等具有形状的差别时，才能获得车的名称，同样，色等集合本身不是我，如果说是色等排列的形状是我，那是不对的。因为形状存在于有形之物中，而且你会认为那些有形之物本身就是我。这样一来，心等四名蕴的自性就不是我本身了，因为它们没有形状。第三，破除实体和无作者之业。第一，受者和所受的近取不能是同一实体。如果那样，作者和业就会变成同一个。近取者，即我本身，和近取，即所取的蕴的实体不能是同一个，如果那样，业和作者就会变成同一个，因此，以四大为因的色和瓶子以及陶匠也会变成同一个。论典中说：如果木头就是火，作者和业就会变成同一个。如是说。第二，如果认为没有作者却有业，那是错误的。因为没有作者就没有业。如果认为没有近取之作者，只有近取之业，即色等近取的集合，那是错误的。因为如果没有作者（因），业也不会存在。论典中说：因此，受与业不是他体，它也不是近取本身。我不是没有近取，也不能确定它就是不存在。如是说。因此，在任何地方，作者(291a)不可见，但业却存在，并且详细说
English
Just as one relies on various parts to call it a chariot, similarly, one relies on the aggregates to call it a conventional being. Thus it is said. Second, the sutra says that it exists in reliance on the aggregates, therefore the collection of aggregates is not self. The collection of aggregates is not self, because the sutra says that relying on the aggregates, one is nominally designated as self, I, sentient being, and person (Sanskrit: pudgala). Second, if it is said to be shape, that is because it exists in tangible things. You would also think that those tangible things themselves are the self. The collection of mind and so on is not the self itself, because they have no shape. Moreover, the collection of wheels and so on is not just a chariot, but when the wheels and so on have the distinction of shape, then the name of the chariot is obtained, similarly, the collection of form and so on is not just the self, but if it is said that the shape of the arrangement of form and so on is the self, that is not correct. Because the shape exists in tangible things, and you would think that those tangible things themselves are the self. In this way, the nature of the collection of the four names of mind and so on is not the self itself, because they have no shape. Third, refuting substance and action without an agent. First, the receiver and the proximate receiver cannot be the same substance. If so, the agent and the action would become the same. The proximate receiver, that is, myself, and the proximate receiver, that is, the substance of the aggregates to be taken, cannot be the same, if so, the action and the agent would become the same, therefore, the form and the vase and the potter, which are caused by the four elements, would also become the same. The treatise says: If the wood is fire, the agent and the action will become the same. Thus it is said. Second, if one thinks that there is action without an agent, that is wrong. Because without an agent there is no action. If one thinks that there is no proximate agent, but only the proximate action, that is, the collection of proximate forms and so on, that is wrong. Because if there is no agent (cause), there will be no action. The treatise says: Therefore, the receiver and the action are not other, nor is it the proximate receiver itself. I am not without a proximate receiver, nor can it be determined that it does not exist. Thus it is said. Therefore, wherever the agent (291a) is not visible, but the action exists, and it is explained in detail
Chinese
因此，说“存在”的那句话，应该理解为是对作者真实性的否定。另外，仅仅依靠名声而建立的，成为名称分支的作者，并不是被否定的。正如所说：“与无明相关的众生，也明显地积累功德。”对此有广泛的论述。第三，因为能仁（佛陀）说，那个“我”是地、水、火、风和识、空，这被称为六界，以及眼等六种触的所依，从所依六处显示出来，并执取心和心所法，因此他说，因此它不是那些，也不是它们的自体，也不是仅仅的集合，因此执我的心不是在那些上。因为能仁在经中说：“大王，士夫、人是六界，六触处，十八意近行。”所以，那个“我”是地、水、火、风和识、空，这被称为六界，以及从眼等直到意的聚集，依靠六触的所依而显示，即依靠色等六境，六种意乐近行，六种意不乐近行，以及六种舍的近行，总共十八种，执取心和心所的法，并确定地说这是“我”。因此，那个“我”不是与那些法不同的自体，也不是仅仅是那些法的集合，因为那些法不能成为“我”，因此在那些法上执我的心是不合理的。因此，瑜伽士由于没有找到在蕴之外执我的对境，所以知道没有“我”和“我的”，断绝了五蕴的相续，不取受而进入寂灭，因此对无我的研究非常精彩。第二，不应该将不相关的事物作为对治，以及通过比喻来消除这一点。第一，当证悟无我时，会舍弃常我，而这也不是执我的所依。因此，说通过了解无我，也能彻底消除我见，这是非常奇怪的。认为在后来获得见道时，舍弃了执蕴为一的所依，却没有舍弃对境，这是不
English
Therefore, the statement that "it exists" should be understood as a negation of the truth of the agent. Furthermore, the agent who is established merely on the basis of reputation and has become a branch of nomenclature is not negated. As it is said, "This person who is associated with ignorance also manifestly accumulates merit." This is extensively discussed. Third, because the Thubpa (Buddha) said that the self is earth, water, fire, wind, and consciousness, space, which are called the six elements, and the six bases of contact, such as the eye, are shown from the six supports, and having taken hold of the mind and mental phenomena, he said, therefore it is not those, nor is it their self, nor is it merely a collection, therefore the mind that grasps at self is not on those. Because the Thubpa said in the sutra, "Great King, a person is the six elements, the six sources of contact, and the eighteen mental activities." So, that self is earth, water, fire, wind, and consciousness, space, which are called the six elements, and the gathering from the eye, etc., up to the mind, is shown by relying on the six supports of contact, that is, relying on the six objects such as form, six pleasant mental activities, six unpleasant mental activities, and six neutral mental activities, a total of eighteen, taking hold of the mind and mental phenomena, and definitely saying that this is the "self." Therefore, that self is not the self that is different from those dharmas, nor is it merely a collection of those dharmas, because those dharmas cannot become the "self," therefore the mind that grasps at self on those dharmas is not reasonable. Therefore, since the yogi does not find an object of grasping at self other than the aggregates, he knows that there is no "self" and "mine," cuts off the continuum of the five aggregates, and enters nirvana without taking hold, therefore this investigation of no-self is very beautiful. Second, it is not appropriate to treat unrelated things as antidotes, and to eliminate this through examples. First, when one realizes no-self, one abandons the permanent self, and this is not considered a basis for grasping at self. Therefore, it is very strange to say that by understanding no-self, one can also completely eliminate the view of self. It is thought that when one later attains the path of seeing, one abandons the object of grasping at the aggregates as one, but does not abandon the object.