Tibetan
་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་མེད་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་པའི་སྡེ་པ་དག་འདོན་པའི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་ནི། འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་སོགས་བཞི་དང༌། འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་སོགས་བཞི་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་ཆད་ཡོད་མེད་སོགས་(༢༨༧ན) བཞི་དང༌། ལུས་སྲོག་གཅིག་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་དང་བཅུ་བཞི་པོ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་མི་ནུས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་མ་བསྟན་པར་རྣམ་པར་བཞག་གོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ནམ་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་ལ་འཇོག་ཅིང༌། དེ་དག་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་འཇིག་རྟེན་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་པར་ལུང་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཕུང་པོ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་དུའང་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་མི་འབྱུང་བར་ལུང་བསྟན་རིགས་པར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་ལྟར་མིན་པར་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་སྟེ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཁྱེད་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་སེམས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་མི་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ་ཕུང་པོ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་མེད་མཐོང་ཡང་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བར་ཐལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། ཀླན་ཀ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ། །དེ་ཚེ་ངེས་པར་དངོས་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེན་པ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ་དེ་ཚེ་ངེས་པར་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་མེད་པ་སྟེ་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་ལྔ་བདག་ཡིན་པ་དང་བདག་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟག་བདག་སྤངས་ན་དེ་ཚེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་སམ་ཕུང་པོ་བདག་མི་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྟོན་པའི་དུས་སུ་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་ལ། བདག་མེད་མཐོང་ཚེ་གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་ནང་གི་བྱེད་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་འཇུག་པས། བདག་མེད་མཐོང་བ་ན་(༢༨༧བ) ནང་གི་བྱེད་པོའི་སྐྱེས་བུ་དང་བྲལ་བའི་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཙམ་མཐོང་བས་གཟུགས་སོགས་དངོས་མེད་དུ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་གི་སྒྲས་བདག་རྟག་པ་ཉིད་བཟུང་ནས་བདག་མེད་མཐོང་བས་བདག་སྤོང་བར་འདོད་ན་དེའི་ཁས་ལེན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་སམ་ཕུང་པོ་རྣམས་བད
Chinese
因为没有具有边际等的原因。宣说佛教部派的十四种不记别见解是：世界有边和无边等四种，世界常和无常等四种，如来死后存在和不存在等（287页）四种，以及依赖于身与命是一还是异的两种，这十四种由于不能说定于一端，所以世尊才不记别而安立。其中，如果世界或我的声音安立于蕴上，并且这些是“我”和“有情”和“世界”，那么蕴的生灭本身也会变成宣说世界无常，并且涅槃之后蕴的相续断绝，也会变成宣说世界有边，以及宣说如来死后不出现是合理的，但并非如此，因为你认为世界有边等是不存在的，所以不应说蕴和心是我。第三，对于见无我，蕴会变得不显现，以及即使见无我，也无法断除烦恼这两种过失。第一种，分为正文和破斥诤论两种。第一种是：你的瑜伽见无我时，那时必定诸法会变得不存在。按照你的观点，瑜伽士在见真谛之时，当见到一切法皆无我，也就是在苦谛中见到无我的相时，那时必定色等诸法会变得不存在，也就是断灭，因为也了悟了五蕴是我和无我。第二种是：若舍弃常我，那时因此，你的心或蕴不会变成我。如果为了显示业果的关系，我的声音仅仅施设于蕴上，而当见无我时，则仅仅施设于由他所假立的内在作者补特伽罗上。当见无我时（287页），仅仅见到与内在作者补特伽罗分离的行蕴五蕴，怎么会变成色等不存在呢？如果我的声音执取常我，并且认为见无我会舍弃我，那么由于那个承诺本身，你的心或蕴
English
Because there is no reason to have boundaries, etc. The fourteen unrecorded views that the Buddhist schools expound are: four such as the world has or does not have boundaries, four such as the world is permanent or impermanent, four such as the Tathagata exists or does not exist after death (p. 287), and two that depend on whether the body and life are the same or different. These fourteen are not recorded by the Blessed One because they cannot be definitively stated. If the sound of the world or self is placed on the aggregates, and these are "I" and "sentient beings" and "world," then the arising and ceasing of the aggregates themselves will also become a declaration that the world is impermanent, and after nirvana, the continuity of the aggregates will be cut off, and it will also become a declaration that the world has boundaries, and it is reasonable to declare that the Tathagata will not appear after death, but it is not so, because you think that the world has boundaries, etc., do not exist, so it is not appropriate to say that the aggregates and the mind are the self. Third, for seeing no-self, the aggregates will become invisible, and even if you see no-self, you will not be able to abandon afflictions. The first is divided into two types: the main text and the refutation of disputes. The first is: When your yoga sees no-self, then all things will inevitably become non-existent. According to your view, when a yogi sees the truth, when he sees that all dharmas are no-self, that is, when he sees the aspect of no-self in the truth of suffering, then all things such as form will inevitably become non-existent, that is, cut off, because he also realizes that the five aggregates are self and no-self. The second is: If you abandon the permanent self, then because of that, your mind or aggregates will not become me. If, in order to show the relationship between karma and effect, the sound of me is only applied to the aggregates, and when no-self is seen, it is only applied to the inner agent person posited by others. When no-self is seen (p. 287), only the five aggregates of the acting aggregate separated from the inner agent person are seen, how can form, etc., become non-existent? If my voice grasps the permanent self, and thinks that seeing no-self will abandon me, then because of that promise itself, your mind or aggregates
Tibetan
ག་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མེད་པར་གཟིགས་པའི་བདག་དེ་རྟག་པའི་བདག་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་དང་སེམས་བདག་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཅིང་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་ཕུང་པོ་བདག་མིན་ན་དེ་མ་རྟོགས་པའི་དུས་ནའང་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་པ་ག་ལ་རུང༌། གཉིས་པ་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་སོགས། །སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོའི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆགས་སོགས་དང་བདག་ལྟ་སོགས་ནི་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། ཟེའུ་འབྲུ་ལ་ཁུ་བྱུག་དང་སྦྲང་རྩི་ཡོད་ཙམ་གྱིས་མངར་པོ་མི་རྟོགས་ཀྱང་ཁུ་བྱུག་གིས་སྦྲང་རྩི་མྱོང་ན་མངར་བ་རྟོགས་ཤིང་དེ་ལ་སྲེད་པའང་མི་ལྡོག་པ་བཞིན། བཏགས་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་ཙམ་གྱིས་བདག་མེད་མི་རྟོགས་ཤིང་ཕུང་སོགས་ལ་བདག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བལྟ་ཞིང་ཆགས་སོགས་ཀྱང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དག་དགག་པ་(༢༨༨ན) གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་སྟོན་པས་ཕུང་པོ་བདག་གོ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་འདོད་ན། །ཁོ་བོ་ཅག་ལུང་ཚད་མར་བྱེད་པས་རྟོག་གེའི་ཚད་མས་གནོད་པ་མིན་པ་གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པས་དགེ་སློང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་ཅིག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟའོ་ཞེས་ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་བདག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ། ལུང་གི་དགོངས་པ་ཕུང་པོ་བདག་མ་ཡིན། ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ཀྱང་ཚོགས་པ་བདག་ཏུ་མི་རུང༌། ལེན་པ་པོ་ཉེར་ལེན་དུ་མི་རིགས་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། བསྟན། བཤད་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་ནི་ཕུང་ལས་གཞན་བདག་འགོག་པ་སྟེ། །གཟུགས་བདག་མིན་སོགས་མདོ་གཞན་གསུངས་ཕྱིར་རོ། །མདོ་འདིས་ནི་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་པར་མ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ནི་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་
Chinese
那是不可能的。另外，如果以证悟无我的智慧所见的无我之“我”是常恒之“我”，那么色蕴和心识就不应成为“我”，因为它们是智慧的对境且未被遮止。如果证悟无我时，色蕴不是“我”，那么未证悟时，色蕴又怎么可能是“我”呢？第二，你的瑜伽以见无我，不会证悟色等之自性，因以色为境而生贪等，彼之自性未证故。你的宗派的瑜伽士以见无我，不会证悟色等五蕴的自性，因为他证悟的是与五蕴不同的无我。瑜伽士还会生起贪欲等烦恼，因为他没有证悟五蕴的自性，即人无我。贪等和“我”见等是以色等为对境而生起的。例如，虽然枣子里有杜鹃和蜂蜜，但不会因此而了知甜味，如果杜鹃尝到蜂蜜，就会了知甜味，并且不会停止贪恋它。同样，仅仅见到假立的无我，不会证悟无我，反而会颠倒地将五蕴等视为“我”，并且不会停止贪恋等。第二部分包括：陈述前者的观点和驳斥这些观点(288a)两部分。第一部分是：因为导师说五蕴是“我”，所以如果认为五蕴是“我”，我们以圣言量为准，因此不会受到分别念量妨害，因为导师说，无论比丘或婆罗门，凡是以“我是我”而如实随观者，他们只是以这五取蕴如实随观，所以五蕴就是“我”。第二部分包括：圣言的密意不是五蕴是“我”，即使五蕴是“我”，集合也不是“我”，以及能取者不应是所取者这三个方面。第一部分包括：教义和解释两部分。第一部分是：那是遮止蕴以外的“我”，因为其他经中说色不是“我”等。这部经并没有表明五蕴是“我”，而是表明与五蕴相
English
That is impossible. Furthermore, if the self that is seen as non-existent by the wisdom that realizes selflessness is a permanent self, then the aggregates and mind should not be considered as "self," because they are the objects of wisdom and have not been obstructed. If the aggregates are not the self when selflessness is realized, then how could the aggregates be the self when it is not realized? Secondly, your yoga, by seeing selflessness, will not realize the nature of form, etc., because it engages with form as its object, and therefore attachment, etc., will arise, because its own nature is not realized. The yogi of your system, by seeing selflessness, will not realize the nature of form, etc., the aggregates, because he realizes the selflessness that is different from the aggregates. The yogi will also generate afflictions such as desire, because he has not realized the selflessness of the individual, the own nature of the aggregates. Attachment, etc., and the view of self, etc., arise by engaging with form, etc., as their objects. For example, although there are cuckoos and honey in a jujube, one will not know the sweetness because of that, but if the cuckoo tastes the honey, it will know the sweetness, and it will not stop craving it. Similarly, merely seeing the imputed selflessness will not realize selflessness, but one will perversely view the aggregates, etc., as "self," and one will not stop craving, etc. The second part includes: stating the former's view and refuting those views (288a), in two parts. The first part is: Because the Teacher said that the aggregates are "self," if we think that the aggregates are "self," we rely on the words of the scriptures, and therefore we are not harmed by the measure of conceptual thought, because the Teacher said that whatever bhikshus or brahmins truly follow by thinking "I am I," they only truly follow these five aggregates of grasping, so the aggregates are "self." The second part includes: the intention of the scriptures is not that the aggregates are "self," even if the aggregates are "self," the collection is not "self," and the grasper should not be the grasped, in three aspects. The first part includes: the doctrine and the explanation, in two parts. The first part is: That is to prevent the self other than the aggregates, because other sutras say that form is not "self," etc. This sutra does not show that the aggregates are "self," but shows that it is different from the aggregates.