Tibetan
མ་ལའང་དཔེར་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བསྟན་བཅོས་ལས་དེའི་ཁྱད། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་དེ་ཀུན་ལ། །རང་གྲགས་མ་སྐྱེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཁྱད་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་བསྟན་བཅོས་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཟ་པོ་རྟག་དངོས་སོགས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་རང་ཉིད་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་དོན་བདག་རྟག་པ་མིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་བུ་བཞིན། ཞེས་པའི་རྟགས་དཔེས་བདག་གི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་མེད་དེ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན་སོ་སོར་བཟུང་དུ་རུང་བར་འགྱུར་བ་ལས་(༢༨༤བ) ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པར་རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ། བསྟན། བཤད་གཉིས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ངར་འཛིན་བློ་ཡི་རྟེན་དུ་ཡང༌། །མི་འདོད་དེ་རིག་མིན་པའང་བདག་ལྟའི་ཕྱིར། །ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་པར་མ་ཟད་རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། རྟག་སོགས་ཀྱི་བདག་དེ་ལྟ་བུ་རིག་པ་མིན་པའི་བྱིས་པའང་མངོན་ཞེན་གྱི་དབང་གིས་བདག་དང་བདག་གི་བར་བལྟ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གང་དག་དུད་འགྲོ་བསྐལ་མང་བརྐྱལ་གྱུར་པ། །དེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་རྟག་འདི་མ་མཐོང་ལ། །ངར་འཛིན་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་མཐོང་སྟེ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་འགའ་མེད། །གལ་ཏེ་ད་ལྟ་བདག་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་མ་ཤེས་ཀྱང་སྔར་གོམས་ཀྱི་དབང་གིས་བདག་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངར་འཛིན་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་གཞན་གྱུར་གྱི་བདག་འགའ་ཡང་མེད་དེ། སེམས་ཅན་གང་དག་དུད་འགྲོར་བསྐལ་མང་དུ་རྒྱུད་མར་སྐྱེས་ཤིང་ད་དུང་ཡང་རིང་པོར་དེ་ལས་མི་ལྡོག་པར་བརྐྱལ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྟེ། དམྱལ་སོགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་འདོད་པའི་མ་སྐྱེས་རྟག་པའི་བདག་འདི་དང༌། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་བཞེད་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བད
Chinese
也请比照那个来理解。第二，为什么论典与论典之间有差别？因为外道们所宣扬的一切，都被未能生起自知的理由所损害。因此，那些差别都不存在。那个我的所有差别都不存在，因为外道们各自的论典和论典中，关于我的差别，如萨波、常、实等，所宣扬的一切，都被未能生起自己所知的推论的理由所损害。言词的意义是，我不是常，因为没有生起。如同石女的儿子。这样的理由和例子损害了我的所有差别。第三，因此，没有与蕴不同的我，因为除了蕴之外，执持它是不成立的。因为那个理由，所以没有与蕴不同的我，如果与蕴不同，就会变成可以分别执持的(284b)，因为除了蕴之外，执持以常等来区分的我，是不成立的。第四，有教和说两种。第一，世间的我执之心也不作为所依，因为不识者也执着于我见。不仅没有与蕴不同的我，而且以常等来区分的我，也不是世间人们的我执之心，与生俱来的我见之所依或对象，因为像常等那样的我，即使是不识字的小孩，也会因先天的习性而执着于我和我所。第二，那些在轮回中经历无数劫的众生，也没有见过这个未生常。但在那些我执中也见到有进入，因此，没有与蕴不同的我。如果现在不了解我被区分为常等，但认为由于以前的习惯，存在以我为对象的我执，那么就不是这样，为了说明这一点：没有任何与蕴不同的其他我，因为有些众生在轮回中连续不断地转生为旁生，并且至今仍然长期无法从中解脱，他们也，即地狱等的所有众生，都没有见过外道所希求的未生常我，以及宗喀巴大师所认为的业果之所依的我。
English
Please also understand by analogy to that. Second, why is there a difference between treatises and treatises? Because everything that the heretics proclaim is harmed by the reason that fails to generate self-knowledge. Therefore, those differences do not exist. All the differences of that self do not exist, because everything that the heretics proclaim in their respective treatises and from the treatises, regarding the differences of the self, such as Sapo, permanent, real, etc., is harmed by the reason that fails to generate inference known to oneself. The meaning of the words is, the self is not permanent, because it is not born. Like the son of a barren woman. Such a reason and example harm all the differences of the self. Third, therefore, there is no self different from the aggregates, because holding it is not established apart from the aggregates. Because of that reason, there is no self different from the aggregates, if it were different from the aggregates, it would become possible to hold separately (284b), because apart from the aggregates, holding the self distinguished by permanence, etc., is not established. Fourth, there are two types: teaching and explanation. First, the worldly mind of self-grasping is also not considered as a basis, because even the ignorant also cling to the view of self. Not only is there no self different from the aggregates, but also the self distinguished by permanence, etc., is not the basis or object of the worldly people's mind of self-grasping, the innate view of self, because even an illiterate child, due to innate tendencies, clings to the self and what belongs to the self, like the self of permanence, etc. Second, those beings who have wandered in samsara for countless eons have not seen this unborn permanent. But it is also seen that there is entry into those self-grasps, therefore, there is no self other than the aggregates. If one does not understand that the self is distinguished as permanent, etc., but thinks that due to previous habits, there is self-grasping with the self as its object, then it is not so, in order to explain this: there is no other self different from the aggregates, because some beings who have continuously been reborn as animals for countless eons in samsara, and still cannot escape from it for a long time, they also, that is, all beings in hell, etc., have not seen the unborn permanent self desired by the heretics, and the self that is the basis of karmic results as considered by the great Tsongkhapa.
Tibetan
ག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བཏགས་ཡོད་དང༌། བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་རྒྱུའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་སོགས་ཞེན་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་ལ། ཕུང་པོ་ལ་ངར་འཛིན་པ་ནི་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཅན་དག་གིས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་བདག་དེ་ལྟ་བུ་འཇོག་སྲིད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་གྱི་བདག་བཏགས་(༢༨༥ན) བཞག་གི་ཆོས་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཐ་སྙད་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་འཇོག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་གང་དུ་ཡང་མ་གྲགས་པའི་རྟོག་བཏགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། འདོད་ཚུལ་དང༌། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་སོགས་རང་སྡེ་ན་རེ། བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་རྟེན་དུ་ཕུང་པོ་ནི། །ལྔ་ཆར་ཡང་འདོད་ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་འདོད། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་རྟེན་དུ་སྟེ་དམིགས་ཡུལ་བདག་ཏུ་ཕུང་པོ་ནི་ལྔ་ཅར་ཡང་འདོད། ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་པ་དངོས་དང༌། བདག་ལྟ་མི་སྤོང་བར་ཐལ་བས་མཇུག་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གནོད་བྱེད་བརྗོད། སྒྲུབ་བྱེད་དགག གང་ཟག་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གསུམ།དང་པོ་ལ། རིགས་པས་གནོད། ལུང་གིས་གནོད། རྣལ་འབྱོར་པའི་མཐོང་བས་གནོད་པ་གསུམ། (དང་པོ་ལ། བདག་མང་པོ་སོགས་སུ་ཐལ་བ། ཆད་པ་སོགས་སུ་ཐལ་བ། མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ་གྱི།(2དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་བར་འགྱུར། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་དེར་ལྟ་བ། །རྫས་ལ་འཇུག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་བདག་དང་གང་ཟག་སོགས་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུགས་ཚོར་སོགས་དེ་དག་ཆེས་མང་བས་སོ། །སེམས་བདག་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མིག་སོགས་དྲུག་དང་དེ་དག་གི་སྐད་ཅིག་དུ་མས་བདག་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་ལས། འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བ་ན་གང་ཟག་ཉག་གཅིག་སྐྱེའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་ཞེས་བདག་རྫས་སུ་ཐལ། (༢
Chinese
而且名言量成立的假立存在，不只满足于假立，还寻找假立之义，却见不到作为不可得之理证的破除对象的我等执着境。认为对蕴的“我执”也适用于这些，因此有智慧的人不会安立这样的我作为我执的所依。我执的所依的我，是假立（285a）安立的法，像这样安立它为名言的现量之境，在世间和论典中都未曾听闻，是分别假立。第二，分二：说前派观点，以及破斥它。第一，分二：观点和分类。第一：因为蕴之外没有成立的我，我见之境唯是蕴。多闻部等自宗说，我见之境唯是蕴，因为如前所说的道理，蕴之外没有成立的我。因此，我只是蕴而已。第二：有些认为作为我见之所依的蕴，五者全部都认可，有些认为一个心。其中，有些认为作为我见之所依，即作为执着境的我是蕴的五者全部都认可。有些认为唯一个心是我。第二，分二：真实破斥，以及以不舍我见而作总结。第一，分三：说妨害，破除能立，以及从补特伽罗而假立。第一，分三：以理妨害，以教妨害，以及以瑜伽士的见妨害。（第一，分三：成为多我等，成为断灭等，以及总结。（2第一：如果蕴是我，那么因此，由于多，那些我也将成为多。我成为实物，并且在那里观察，因为适用于实物，所以不会颠倒。这样，一个相续上，我和补特伽罗等那些也将成为多，如果诸蕴是我，那么因此。遍，因为色受等那些非常多。认为心是我，正因为如此，眼等六根以及那些的众多刹那，我也将成为那么多。如果这样认为，那么，经中说：世间出生时，唯一个补特伽罗出生。与此相违。我成为实物，即我成为实物。
English
Moreover, it is nominally established that the imputation exists, and not only is it satisfied with the imputation, but it also seeks the meaning of the imputation, but does not see the object of attachment, such as the self, which is the object of refutation by the sign of being unobtainable. It is seen that the "I-grasping" of the aggregates also applies to these, so wise people would not establish such a self as the basis of I-grasping. The self, the basis of I-grasping, is a nominally (285a) established dharma, and to establish it as the object of direct perception of nominal reality is an imputation that has never been heard of in the world or in the scriptures. Second, there are two parts: stating the former view and refuting it. First, there are two parts: the view and the classification. First: Because there is no established self other than the aggregates, the object of the view of self is only the aggregates. The Bahushrutiya and other schools say that the object of the view of self is only the aggregates, because, as stated before, there is no established self other than the aggregates. Therefore, the self is only the aggregates. Second: Some believe that the aggregates, as the basis of the view of self, are all five, and some believe that it is one mind. Among them, some believe that as the basis of the view of self, that is, as the object of attachment, the self is all five of the aggregates. Some believe that only one mind is the self. Second, there are two parts: the actual refutation and the conclusion by not abandoning the view of self. First, there are three parts: stating the harm, refuting the proof, and imputing from the person. First, there are three parts: harming by reason, harming by scripture, and harming by the vision of yogis. (First, there are three parts: becoming many selves, becoming annihilation, and concluding. (2 First: If the aggregates are the self, then therefore, because of many, those selves will also become many. The self becomes a substance, and observing there, because it applies to substances, it will not be reversed. In this way, on one continuum, I and the person, etc., will also become many, if the aggregates are the self, then therefore. Pervasive, because the form, feeling, etc., are very many. Believing that the mind is the self, precisely because of this, the six sense organs, such as the eye, and the many moments of those, I will also become so many. If you think so, then the sutra says: When the world is born, only one person is born. This is contrary to this. The self becomes a substance, that is, I become a substance.