Tibetan
༨༥བ) གཟུགས་སོགས་དུས་གསུམ་གྱི་རྫས་སྤུངས་པ་ལ་ཕུང་པོར་བརྗོད་ཅིང་དེ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། འདོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་ལས། དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་འདི་དག་ནི་མིང་ཙམ། ཐ་སྙད་ཙམ། བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པའི་དུས་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དང་ནམ་མཁའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་གང་ཟག་གོ། །ཞེས་དང༌། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྗོབ་སེམས་ཅན་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་བདག་ལྟ་འཛིན་སྟངས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་དེར་བལྟ་བའི་ཡུལ་རྫས་ཡོད་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་རོ། །འདོད་ན། བདེན་པ་མཐོང་བ་ན་འཇིག་ལྟ་ཀུན་འབྱུང་ཐོབ་པའི་ཐག་པ་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་སྤང་སྤོང་བར་མ་བྱས་པར་ཐལ། སྔོ་སེར་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་བདག་དེ་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་དོན་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ཁམས་གོང་མས་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་སྤངས་ཀྱང་བདག་ལྟ་མ་སྤངས་པ་བཞིན་འདིར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡང་ཚིག་གིས་སྟོངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན། ལྷ་ཡང་སྒོམ་སྤང་དུ་ཐལ། ཁྱོད་སྤོང་བྱེད་མཐོང་ལམ་མི་དགོས་པར་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཀྱང་ཆོག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང༌། ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མྱ་ངན་འདས་ཚེ་ངེས་པར་བདག་ཆད་འགྱུར། །མྱ་ངན་འདས་སྔོན་སྐད་ཅིག་དག་ལ་ནི། །སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པོ་མེད་པས་དེ་འབྲས་མེད། །གཞན་གྱིས་བསགས་ལ་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་འགྱུར། །ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཚེ་ངེས་པར་བདག་ཆད་(༢༨༦ན) པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཐར་ལྟ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ལྟས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ལྟ་བས་བདག་ལྷག་མ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བ་དང་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཞུགས་པའི་སྔོན་རོལ་གྱི་སྐད་ཅིག་དག་ལ་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་བཞིན་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྟོན་པས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར། ཅེས་གསུང་བ
Chinese
８５བ） 因为将色等三时之法聚集称为蕴，并且承认其为我。如果这样认为，经中说：诸比丘，这些蕴只是名称，只是术语，只是假立，例如：过去时、未来时、虚空、涅槃和补特伽罗。又如肢体聚合，依之而称为车。同样，依于诸蕴，而称为世俗有情。这与上述相违。又，执我之方式不会颠倒，因为执我之境是存在之法，并且是具有境的。如同认知蓝黄等一样。如果这样认为，那么在见真谛时，没有以断除坏聚见和集谛之绳索的方式来断除见道所断。如同缘于蓝黄等的认知一样，仅仅断除缘于此我的贪欲就能断除。如果这样认为，那么见真谛也将变得无意义，因为如同上界断除了修道所断的烦恼，却没有断除我见一样，这里也会如此。这样一来，见真谛也将变得毫无意义。或者，天也应成为修道所断，因为你不需要以见道来断除，仅以修道也可以。第二，分为：正文和驳斥对过失的辩解两部分。第一部分是：涅槃之时定成我断灭，涅槃之前刹那间，生灭作者既无，彼无果，他人积聚他人食。当蕴无余地入于涅槃时，必定成为我断灭（２８６ན），因为如果我是蕴的自性，那么此时五蕴就会断绝。如果这样认为，那么就会执持边见，因为以坏聚见执持的我，就会执持常断二边。这样一来，这种观点也与说我无余地入于涅槃相违。在进入涅槃之前的刹那间，如同诸蕴在每个刹那间生灭一样，我也将成为生灭之法，因为我是蕴的自性。又，导师说：那时，那时我成为国王，我名为勒努。
English
85b) Because the aggregation of phenomena such as form in the three times is called aggregates, and because it is accepted as self. If you think so, the sutra says: Monks, these aggregates are just names, just terms, just designations, such as: past time, future time, space, nirvana, and person. Also, just as limbs are assembled, and based on that, it is called a chariot. Similarly, based on the aggregates, it is called a conventional sentient being. This contradicts the above. Also, the way of holding onto self-view will not be reversed, because the object of holding onto self is an existing phenomenon, and it is an object with an object. Like the cognition of blue and yellow, etc. If you think so, then when seeing the truth, the seeing-path-to-be-abandoned will not be abandoned in the way of cutting the ropes of the view of the perishable collection and the origin of suffering. Just like the cognition that focuses on blue and yellow, etc., merely abandoning the attachment that focuses on this self can abandon it. If you think so, then seeing the truth will also become meaningless, because just as the upper realms abandon the afflictions to be abandoned by the path of meditation, but do not abandon the self-view, it will be the same here. In this way, seeing the truth will also become meaningless. Or, the gods should also become objects to be abandoned by the path of meditation, because you do not need to abandon them with the path of seeing, but only with the path of meditation. Second, it is divided into two parts: the main text and the refutation of the defense against faults. The first part is: At the time of nirvana, the self will definitely be annihilated, and in the moments before nirvana, since there is no creator of arising and ceasing, there is no result, and others accumulate and others eat. When the aggregates enter nirvana without remainder, the self will definitely be annihilated (286n), because if the self is the nature of the aggregates, then at that time the five aggregates will be cut off. If you think so, then you will hold onto extreme views, because the self held by the view of the perishable collection will hold onto the extremes of permanence and annihilation. In this way, this view also contradicts saying that the self enters nirvana without remainder. In the moments before entering nirvana, just as the aggregates arise and cease in each moment, I will also become a phenomenon of arising and ceasing, because I am the nature of the aggregates. Also, the teacher said: At that time, at that time I became the king, and I was called Lenu.
Tibetan
ར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་ལུས་ལྟར་ཞིག་ནས་ལུས་གཞན་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་མ་ཡིན། །དེ་དག་འབྱུང་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཉེ་བར་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བུར། །ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་སྔོན་གྱི་ལས་བྱེད་པོའི་བདག་ཞིག་ནས་ཕྱིས་རྟེན་བདག་མེད་པས་བརྟེན་པ་ལས་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྟར་བདག་ཀྱང་སྐྱེས་ནས་འཇིག་ཅིང་འགག་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་འདི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དང་འབྲས་བུ་འཇོག་ན་རང་ལུགས་ལ་དེའི་རྟེན་གྱི་བདག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་གྱི་གྲགས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་བདག་ལྟ་དྲུངས་ཕྱུང་ན་འཁོར་བར་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་རྟེན་བདག་ཆད་ན་བརྟེན་པ་ལས་འབྲས་ཀྱང་ཡན་གར་གནས་མི་ནུས་སོ་ཞེས་འཕེན་པའོ། །ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་(༢༨༦བ) དངོས་པོའི་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་དེ་ལྟར་ན། བདག་ཆད་པ་བདག་ཡིན་པར་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐར་འཇོག་པར་འོས་ཏེ། དེ་གཉིས་རིགས་པའི་གནད་གཅིག་ཏུ་འབབ་ཅིང་སྔོན་མེད་ཀྱི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཞལ་ལུང་དུའང་འགྱུར་རོ། །ཡང་གཞན་གྱིས་བསགས་པའི་ལས་འབྲས་ལ་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མར་ལས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མར་ལོངས་སྤྱོད་ན། བདག་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་པས་གཞན་གྱིས་བསགས་པ་གཞན་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་མ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། །ངག་དོན་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་འདོད་པ་ལ་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་གྱི་དབུ་མ་པ་ལ་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་འབྲས་དང་གང་ཟག་སྔ་ཕྱི་སོགས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གང་དུའང་མི་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་དུ་རྒྱུད་ཡོད་ན་སྐྱོན་མེད་ན། །སྔར་རྣམ་དཔྱད་ཚེ་རྒྱུད་ལ་ཉེས་བཤད་ཟིན། །སྐྱོན་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བདག་གཞན་ཡིན་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྒྱུད་ཡོད་པར་གྱུར་ན། དེའི་སྐྱོན་མེད་ན་ཡང་སྔར། བྱམས་པ་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེན་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཞེས་སོགས་སུ་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་ཚེ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པ་ལ་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དང་སེམས་བདག་མི་རིགས། །རིགས་པས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་སེམས་བདག་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ།།གཉིས་པ་ནི། འཇིག
Chinese
因为不会改变，那时我也像身体一样坏灭，承诺会生到其他身体的缘故。经中也说：‘近取非为我，彼等生与灭，近取如是者，云何为取者？’如此说。未来生的时候，先前的业的作者的我坏灭后，后来没有所依之我，因此所依之业，以及它的果也没有了，因为像蕴一样，我也生了就坏灭和止息的缘故。这个反驳不是能立的抛掷，如果安立业和果，在自宗就不是成立它的所依的我存在，如同其他宗派一样，如果名言中连我也拔除，就像不会生到轮回一样，如果所依之我断绝，所依之业果也无法独立存在，这样抛掷。东宗喀巴大师（286b） 认为事物的坏灭是事物，如果是那样，断灭的我也是我，应当安立为破斥论者的不共特点的宗派，因为那两个道理的关键相同，也成了前所未有的至尊文殊的开示。还有，他人所积的业果由他人来享用，如果前一刹那造业的果报由后一刹那来受用，因为前后之我不同，所以他人所积的由他人享用。如果承认，就会变成造业白费和遇到未造之果。语义上认为因果是他者，这个过失会落到他们身上，但不会落到中观派身上，因为业果和前后补特伽罗等，既不说是一，也不说是异。第二，如果是同一相续就没有过失，以前分析时已经说过相续的过失。这个过失不会落到我们身上，因为前后刹那的我虽然是他者，但相续是一的缘故，这样想的话，如果确实是同一相续，那样就没有过失，但以前，依靠慈氏近覆，诸法是，等等之中，分析相续时，已经说过前后刹那等相续是一的过失了。第三，因此蕴和心不是我，因为道理有妨害，因此蕴等和心不是我。
English
Because it does not change, at that time I also perish like the body, because I promised to be born into another body. The scriptures also say: 'The near-taking is not the self, they arise and perish, how can the near-taking be the taker?' So it is said. In the future time of birth, after the self, the agent of previous actions, has perished, there is no later self to rely on, therefore the action that is relied upon, and its result, also do not exist, because like the aggregates, I also arise and then perish and cease. This refutation is not a throwing of establishment, if one establishes action and result, in one's own system it is not establishing that its basis, the self, exists, just as in other schools, if even I am eradicated in name, just as one will not be born into samsara, if the self that is relied upon is cut off, the action and result that are relied upon also cannot exist independently, thus throwing. The great Shar Tsongkhapa (286b) If one considers the destruction of things to be things, then the self that is cut off is also the self, it should be established as the tenet of the uncommon characteristic of the refuter, because the key to those two reasons is the same, and it also becomes the unprecedented instruction of the venerable Manjushri. Also, the karmic results accumulated by others are enjoyed by others, if the result of actions done in the previous moment is enjoyed in the next moment, because the previous and later selves are different, therefore what is accumulated by others is enjoyed by others. If you admit it, it will become wasted actions and encountering the results of what was not done. Those who verbally consider cause and effect to be other, this fault will fall on them, but it will not fall on the Madhyamikas, because karmic results and previous and later individuals, etc., are neither said to be one nor other. Second, if there is a continuum in that very thing, there is no fault, but in the past when analyzing, the fault of the continuum has already been explained. This fault will not fall on us, because although the previous and later moments of the self are other, the continuum is one, if you think so, if it is indeed the same continuum, then there is no fault, but in the past, relying on Maitreya's near covering, all dharmas are, etc., when analyzing the continuum, the fault of the previous and later moments, etc., being the same continuum has already been explained. Third, therefore the aggregates and the mind are not the self, because reason is harmful, therefore the aggregates, etc., and the mind are not the self. The second is: