Tibetan
ལ་བར་ཞ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཟླ་མེད་ཉག་གཅིག་པར་གྱུར་ཏེ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་རྣམ་འགྱུར་ཞ་བ་ལྟར་བདག་ཞ་བ་མ་ཡིན་པས་རྟག་པའི་དངོས་པོའོ། །རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་བྱེད་པོ་ཡིན་པ་ལྟར་བདག་ནི་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བྱ་བ་ལ་སྙོམས་ལས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་དག་གོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ནི་བྱེད་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ལ་བྱེད་པོ་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་བྱེད་པོ་ཡིན་མིན་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་(༢༨༣ན) མོ། །རྡུལ་ནི་བློ་ཡུལ་ལ་གཡོ་བ་དང་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །མུན་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལྕི་བ་དང་མི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །སྙིང་སྟོབས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བ་དང་རབ་ཏུ་དང་ཞིང་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཡོན་ཏན་གསུམ་པོ་ཆ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། འདིར་ཡོན་ཏན་དག་གཙོ་བོར་གྱུར་ཅིང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་འདི་ནི་བུམ་པའོ། །འདི་ནི་སྣམ་བུའོ་ཞེས་ཡུལ་ངེས་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལས་བདག་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆ་ལྡན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བདེ་བའི་ཆ་ལྡན་སྙིང་སྟོབས་ཅན་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཆ་ལྡན་མུན་པ་ཅན་ནོ། །ང་རྒྱལ་དང་པོ་ལས་གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔའོ། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ས་སོགས་འབྱུང་བ་ལྔའོ། །ང་རྒྱལ་གཉིས་པ་ལས་དབང་ལྔ་དང་དབང་པོ་ལྔ་དང་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། །ང་རྒྱལ་གསུམ་པས་ནི་ང་རྒྱལ་གཉིས་ཀའི་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཤིང༌། བདག་དེའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ནི་ཐ་དད་དུ་གྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་ནི་བློ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དང་འབད་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་(༢༨༣བ) དང་འདུས་བྱས་པའི་ཤུགས་ཏེ། རིམ་བཞིན་ཡུལ་འཛིན་འདོད་པའི་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ། འདོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་རེ་འཆའ་བ། མི་འདོད་པ
Chinese
将成为无垢，成为无与伦比的唯一士夫，从而获得解脱。那时，如同变化无垢一般，我不是无垢，而是常有的事物。如同自性和变化是作者一般，我不是作者的自性，因为那是对事物漠不关心的缘故。那是不具功德的，因为没有微尘、黑暗、力量的自性。那是不作为的，因为是周遍的，那是士夫的差别。其中，自性是作者，对于变化来说，是作者或非作者二者中的哪一个呢？其中，微尘、黑暗、力量是三种功德。(283a) 微尘是心识在对境上摇动和进入的自性。黑暗是身体等沉重和无知的自性。力量是身体等轻盈、极其清澈和明亮的自性。快乐、痛苦和舍受是种类。三种功德等同的状态是主，在此，功德成为主要，变化完全寂灭的缘故。那些是不变化的阶段的自性。这个自性是瓶子。这是毛毯，如此确定对境是伟大的。从那之中，我应当被视为具有份额，具有如此等等的相状是慢。那会变成三种相状，即具有痛苦部分的变异，具有快乐部分的力量，具有舍受部分的黑暗。从第一个慢产生色等五唯。从五唯产生地等五大。从第二个慢产生五根和五境以及具有二者自性的意，共计十一种。第三个慢是使前两个慢进入的。如是，数论外道们进行考察，依靠对我的少许少许的区分，外道们的宗派就变得各不相同。胜论派是智慧、快乐、痛苦、欲望、憎恨、努力、法和非法(283b)以及组合的力量，依次是执持对境，体验所欲之境，与此相反。对所欲之物抱有期望，不欲之物
English
It will become stainless, becoming the unique Purusha without equal, thereby attaining liberation. At that time, like the stainless transformation, I am not stainless, but a permanent entity. Just as nature and transformation are agents, I am not the nature of an agent, because it is indifferent to things. That is without qualities, because it lacks the nature of Rajas, Tamas, and Sattva. That is without action, because it is pervasive; those are the distinctions of Purusha. Among them, nature is the agent, but for transformations, which of the two is the agent or non-agent? Among them, Rajas, Tamas, and Sattva are the three qualities. (283a) Rajas is the nature of the mind moving and entering into objects. Tamas is the nature of the body and so on being heavy and ignorant. Sattva is the nature of the body and so on being light, extremely clear, and bright. Pleasure, pain, and equanimity are categories. The state where the three qualities are equal is the Pradhana, because here the qualities become primary, and the transformations become completely pacified. Those are the nature of the unchanging state. This nature is a pot. This is a blanket, thus determining the object is great. From that, I should be regarded as having a share, having such and such aspects is ego. That will become three aspects, namely, the variation with a painful part, the Sattva with a happy part, and the Tamas with an equanimous part. From the first ego arise the five Tanmatras of form, etc. From the five Tanmatras arise the five elements of earth, etc. From the second ego arise the five organs and the five objects, and the mind having the nature of both, totaling eleven. The third ego is what causes the entry of the previous two egos. Thus, the Samkhya heretics investigate, and relying on the slight distinctions of the self, the tenets of the heretics become different. The Vaisheshika is intelligence, pleasure, pain, desire, hatred, effort, Dharma and Adharma (283b) and the force of combination, sequentially grasping objects, experiencing desired objects, and the opposite of that. Having hope for desired objects, unwanted things
Tibetan
འི་ཡུལ་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་པ། མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེ་ཞིང་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་བྱ་བ་དགུ་བྱེད་ལ། ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་དེ་བདག་ལ་འདུ་ཞིན་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་མི་དགེའི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་ཏེ་བློ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་གཅོད་པའི་ཚེ། བདག་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཡན་གར་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་དེ་ཡང་རྟག་པ་དང༌། བྱེད་པོ་དང༌། ཟ་པོ་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དང༌། སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང༌། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མེད་པར་སྨྲའོ། །ཁ་ཅིག་བསྐུམས་པ་དང་བརྐྱང་བའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་སྨྲའོ། ། རིག་བྱེད་སྨྲ་བ་དག་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཐ་དད་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟར་བདག་གཅིག་ཉིད་ལུས་ཐ་དད་པས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་དང༌། རིག་བྱེད་མཐའ་པ་དང༌། གསང་བ་པ་དང༌། གཅེར་བུ་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་པ་དང༌། རྒྱལ་དཔོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་ཤེས་རིག་ཏུ་འདོད་ལ། བྱེ་བྲག་པ་དང༌། རིག་པ་ཅན་སོགས་བེམ་པོར་འདོད་ཅིང༌། རྒྱང་འཕེན་པས་ལུས་སྲོག་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །ཡང་གྲངས་ཅན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་པ་དང༌། རིག་པ་ཅན་པ་སོགས་(༢༨༤ན) བདག་རྟག་པར་འདོད་ཅིང༌། གཅེར་བུ་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་པ་དང༌། རྒྱལ་དཔོགས་པ་སོགས་རང་བཞིན་རྟག་ལ་གནས་སྐབས་མི་རྟག་པ་དང༌། རྒྱང་འཕེན་སྐྱེས་ནས་མ་ཤིའི་བར་རྟག་པ་དང༌། དེ་ནས་ཆད་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་གི་ངོ་བོ་དགག ཁྱད་པར་དགག ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད། ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། མོ་གཤམ་བུ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ཞིང༌། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ལ། །འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་མི་འདོད། །རྟག་པ་དང་ཟ་པོ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང་ཞེས་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ཏེ། དེའི་འཛིན་སྟངས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པར་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ། དེ་ལྟར་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་བུ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གོང་
Chinese
异生的境，是了知增上生和决定胜，以及与此相反之理所生，并且成为了知之因的，我的功德之事业有九种。只要这九种功德聚集于我，就为了成办善与非善之业而称为轮回。当有情之自在等我之自性都觉悟为痛苦，从而断除智慧等功德连根拔起之时，我即成为不具功德而单独存在的状态，因此称为解脱。此我也恒常、作者、受者、具有功德、无心之自性，并且由于周遍而说为无有事业。有些则说为具有收缩和伸展之事业。 顺世外道则说，犹如瓶等不同器皿中的虚空一样，我唯一，却因身体不同而呈现多种多样。其中，数论派、吠檀多派、秘密派、裸体派、正理论者、胜论派等认为我为识，而胜论派、有知者等则认为我为物质，顺世外道则认为身体与生命本体为一。 此外，数论派、胜论派、有知者等(284页a) 认为我恒常，而裸体派、正理论者、胜论派等则认为自性恒常而状态无常，顺世外道则认为从生到死恒常，之后断灭。 第二，有四点：破除我之本体，破除差别，不应理于蕴之外，以及显示不是我执之所依。 第一点是： 如同石女之子一样，因为远离生， 如此之我并不存在， 此也不应理作为我执之所依， 此也不承认在世俗中存在。 恒常和受者等现在所说的我并不存在，因为远离生之故。如此之我也不应理作为世间俱生我执之所依，因为与其执著方式不相符之故。此不但胜义中不存在，而且也不承认在世俗中作为俱生我执之境而存在，因为没有如此认定的缘故。如同石女之子一样。如上
English
The object of the heterodox is to know the higher realms and definite goodness, and the opposite of these, which arises from knowledge and becomes the cause of knowledge, and the activities of my qualities are ninefold. As long as these nine qualities are gathered in me, it is called samsara for the purpose of accomplishing good and non-good deeds. When the self-nature of beings, such as freedom, is realized as suffering, and when the qualities such as wisdom are cut off with their roots, I become a state of being alone without qualities, therefore it is called liberation. This self is also constant, the doer, the enjoyer, possessing qualities, of the nature of non-mind, and because of being pervasive, it is said to be without activity. Some say that it has the activity of contraction and expansion. The Lokayata (materialists) say that just as the space in different vessels such as pots, the self is one, but it is diverse because of different bodies. Among them, the Samkhya, Vedanta, Guhyaka, Nirgrantha, Mimamsa, and Vaisheshika schools consider the self to be consciousness, while the Vaisheshika, the knowledgeable, etc., consider it to be matter, and the Lokayata consider the body and life to be of the same essence. Furthermore, the Samkhya, Vaisheshika, the knowledgeable, etc. (284a) consider the self to be constant, while the Nirgrantha, Mimamsa, and Vaisheshika schools consider the nature to be constant but the state to be impermanent, and the Lokayata consider it to be constant from birth to death, and then annihilated. Secondly, there are four points: refuting the essence of the self, refuting the differences, it is not reasonable to be other than the aggregates, and showing that it is not the basis of self-grasping. The first point is: Like the child of a barren woman, because it is separated from birth, such a self does not exist, this is also not reasonable as the basis of self-grasping, this is also not accepted as existing in conventional truth. The self that is now said to be constant and the enjoyer does not exist, because it is separated from birth. Such a self is also not reasonable as the basis of innate self-grasping in the world, because it does not conform to its way of grasping. This not only does not exist in ultimate truth, but it is also not accepted as existing as the object of innate self-grasping in conventional truth, because it is not perceived as such. Like the child of a barren woman. As above.