Tibetan
ཏགས་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་བྱར་མེད་པ་ཡང་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྟགས་སམ་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་དགག་བྱའང་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པས་བཞག་པ་མིན་པ་འདི་ནི་ཁྱེད་རང་གྲུབ་མཐའ་བཅའ་ཉེས་ཀྱི་ཁས་བླངས་ནོར་བ་ཡིན་ལ། ཤེས་བྱ་སྤྱི་མཐུན་ལ་གྲགས་པ་ནི་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་སྒྲ་རྟག་པ་ཡང་བློ་ཕྱིན་ལོག་(༢༨༡བ) གིས་བཏགས་བཞག་གི་ཆོས་ཡིན་ཀྱང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་མིན་པར་འདོད་པ་ཉིད་མ་དཔྱད་ཐ་སྙད་པའི་བརྗོད་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་ཅུང་ཟད་མེད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བཏགས་བཞག་ཡིན་པར་ཁྱེད་མི་འདོད་ཀྱང༌། ཤེས་བྱ་སྤྱི་ལ་གནས་པས་དེ་དབང་བཙན་པར་བྱས་ནས་བརྗོད་ན་ཁྱེད་ལ་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་བརྟགས་བཞག་གི་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱང་རྟོག་པས་བཏགས་བཞག་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཡང་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འགྱུར་བས། དེ་ལྟར་ན་ནི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མ་ཡིན་པས། སླར་དེ་ལ་བཏགས་དོན་བཙལ་བཏགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱས་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཐུག་པ་མེད་པས་དེ་ཁེགས་པའི་དུས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བས་དབུ་མའི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་བྱར་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བཏགས་བཞག་མིན་ན་བཙལ་བས་རྙེད་མི་སྲིད་པ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པའི་སྦུན་ཚིག་དེ་དག་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཆོག་སྟེ། དཀྱུས་དོན་བཤད་པར་བྱ་ན། གཉིས་པ་ལ། རྣམ་པ་ལྔས་དཔྱད་དེ་བདག་དགག་པ་དང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་དགག་པ་དང༌། བཀག་པས་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་དགག ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདག་དགག ཕུང་པོ་དང་རྟེན་བརྟེན་པའི་བདག་དགག ཕུང་(༢༨༢ན) པོ་དང་ལྡན་པའི་བདག་དགག བཀག་པའི་དོན་བསྡུས་ཏེ་འཇིག་ལྟ་ཉི་ཤུའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚུལ་དང་ལྔ། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེའི་དབྱེ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །འཇིག་ལྟའི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེ་གྲངས་ཅན་པས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ནི། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ལ། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང༌། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་སྨྲ་སྟེ། རང་བཞིན་ནི་པྲ་ཀྲི་ཏ་ཞེས་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཏེ་དེས་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་པའི་དུས་སུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུས་ལོངས་སྤྱད་བྱ་རྣམས་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་འབྱིན་པ་ནི། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་པོའམ་བློ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ལས་བཅུ་དྲུག་པོའི་ཚོགས་སོ། ། བཅུ་དྲུག་པོའི་སྒྲ་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་འབྱུང་ངོ༌། །རྩ་བའི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཆེན་པོ་སོགས་ལྟར་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོ། ང་རྒྱལ། དེ་ཙམ་ལྔ་དང་བདུན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ་བལྟོས་ནས་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྩ་བའི་རང་བཞིན་ལ་བལྟོས་ནས་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་བཅུ། ཡིད། འབྱུང་བ་ལྔ་དང་བཅུ་དྲུག་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་ཞིང་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རིག་པ་འདིས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པས་འདོད་པ་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་(༢༨༢བ) བུ་ཟ་བ་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི། རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ཡིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དག་གི་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་སྒྲ་སོགས་ལ་བློས་ཞེན་པར་བྱེད་ལ། ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ལ་སྐྱེས་བུས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུའམ་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་དེ་དག་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སེམས་པ་ཡོད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་གི་འདོད་པས་ཡུལ་སྤྱོད་ཟིན་ནས་གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་བསྒོམས་པས་ལྷའི་མིག་ཐོབ་ནས་དེས་རང་བཞིན་ལ་བལྟས་པ་ན་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ལྟར་རང་བཞིན་ངོ་ཚ་བར་གྱུར་པས་བདག་གི་ཆེད་དུ་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་དེ། རྣམ་འགྱུར་གྱི་སྐྱེ་རིམ་ལུགས་ལས་བཟློག་ནས་གཙོ་བོར་མི་གས
Chinese
因为仅仅是假立安名而并非真实存在。如果承认，那么也必须承认空性胜义谛不是所知，而这也是您不愿承认的。因此，作为正确的理证所要破斥的对象，并非由颠倒错乱的分别念所安立，这实际上是您自己宗派安立上的错误。在共同所知中，以“所作性”作为理由来成立“声无常”的反面，即理由的破斥对象“声常”也是由颠倒错乱（བློ་ཕྱིན་ལོག་）所假立的法。虽然如此，如果认为它并非存在于不颠倒错乱的境中，那么对于未经观察的世俗名言来说，世间不会有丝毫损害。因此，即使您不承认理由的破斥对象是假立安名，但由于它存在于共同所知中，如果以此为理由强行辩论，那么您也会面临困境。因为对于世俗量所成立的事物，也仅仅是在假立安名的基础上寻找假立的意义，从而成立空性。同样，理由的破斥对象的法也仅仅是由分别念所假立安名，因此也必须在其中寻找假立的意义，从而成立空性。如果那样，理由的破斥对象就不是理由的破斥对象了。必须再次在其中寻找假立的意义，并将其作为假立的破斥对象，从而成立空性。如果那样，理由的破斥对象就会无穷无尽，因此也就不可能存在破斥它的时机，从而也就不可能生起殊胜的中观证悟。如果理由的破斥对象不是假立安名，那么也会与通过寻找无法找到相违背。现在可以停止对那些毫无意义的空话进行辩论了，下面将阐述正文的意义。第二，通过五种方式进行观察来破斥我，以及破斥不可说为即蕴也非异蕴的我，以及以破斥作为结尾这三部分。第一部分包括：破斥与蕴不同的我，破斥与蕴本体相同的我，破斥与蕴是所依能依关系的我和破斥与蕴具有关系的我和总结破斥的意义，以及成为对治二十种坏聚见的方法这五部分。第一部分包括：陈述前者的观点和破斥它两部分。前者是：常一自主的受用者，无有功德无有作为的我，是外道们所臆想的。对其进行稍微的区分
English
Because it is merely nominally designated and not truly existent. If you accept that, then you must also accept that emptiness, the ultimate truth, is not knowable, which you do not want to accept. Therefore, the object to be refuted by a valid sign or reasoning is not established by a reversed or mistaken conceptualization. This is actually an error in your own establishment of tenets. In common knowledge, the opposite of establishing "sound is impermanent" by the sign of "being produced," which is the object of refutation of the sign, "sound is permanent," is also a dharma that is nominally designated by reversed conceptualization (བློ་ཕྱིན་ལོག་). However, if you think that it does not exist in a non-reversed realm, then for unexamined conventional expressions, the world will not have the slightest harm. Therefore, even if you do not accept that the object of refutation of a sign is nominally designated, if you forcefully argue based on its existence in common knowledge, then you will face difficulties. Because for things established by conventional valid cognition, one seeks the meaning of designation merely on the basis of nominal designation in order to establish emptiness. Similarly, the dharma of the object of refutation of a sign is also merely nominally designated by conceptualization. Therefore, one must also seek the meaning of designation in it in order to establish emptiness. If that were the case, then the object of refutation of a sign would not be the object of refutation of a sign. One must again seek the meaning of designation in it and make it the object of refutation of designation in order to establish emptiness. If that were the case, then the object of refutation of a sign would be endless, and therefore there would be no time to refute it, and therefore there would be no generation of special Madhyamaka realization. If the object of refutation of a sign is not nominally designated, then it would also contradict the impossibility of finding it through searching. Now, it is enough to stop the elaboration of refutation and establishment on those meaningless husks. Now, I will explain the meaning of the text. Second, there are three parts: refuting the self by examining it in five ways, refuting the self that cannot be said to be the same as or different from the aggregates, and concluding with refutation. The first part includes: refuting the self that is different from the aggregates, refuting the self that is the same in essence as the aggregates, refuting the self that is the basis and the supported of the aggregates, refuting the self that possesses the aggregates, and summarizing the meaning of the refutation, and how it becomes an antidote to the twenty views of the perishable aggregate. The first part includes: stating the former position and refuting it. The former is: The self, the enjoyer, permanent, independent, not the agent, without qualities, without action, is conceived by the non-Buddhists. A slight distinction of it
Chinese
仅仅依靠这一点，外道徒的宗义就变得各不相同。数论派普遍认为，世间所见的“我”是：根本自性不是变异，伟大等七者是自性变异，十六者是变异，而神我既非自性也非变异。他们这样说。自性（藏文：རང་བཞིན་，梵文天城体：प्रकृति，梵文罗马拟音：prakṛti，汉语字面意思：自性）的意思是“能作”，因为当神我想要享受对境时，它会产生声音等神我所享受的事物，所以称为自性。那么，它是如何产生的呢？从自性产生伟大或觉，从觉产生我慢，从我慢产生十六者的集合。从十六者的声音等五唯产生五大种。根本自性只是因，不像伟大等那样是变异。伟大、我慢、五唯这七者既是因也是果，相对于自己的变异来说是自性，相对于根本自性来说是变异。十根、意、五大种这十六者只是变异，因为它们从因产生，不产生果。神我既非自性也非变异，因为它不从因产生，也不产生果。这种知识认为，由于神我产生了所有的变异集合，那么欲望产生的神我如何成为享用者呢？这是因为，耳朵等根由意加持，并完全执持对境声音等，心对所执持的事物产生贪执，而神我对所贪执的事物进行思考。因此，神我或“我”通过享受这些对境而被称为享用者，因为神我是具有享受对境之心的自性。那时，就称为轮回。这样，当“我”的欲望满足，享用完对境后，当神我不再贪恋对境时，通过逐渐修习禅定，获得天眼，当他看到自性时，自性就像别人的女人一样感到羞耻，不再为了“我”而产生变异。变异的产生次第从规律中逆转，不再主要显现。
English
Relying solely on this, the tenets of non-Buddhists become different. The Samkhya school universally asserts that the "self" seen in the world is: the fundamental nature is not a transformation, the seven, such as the great one, are transformations of nature, the sixteen are transformations, while the purusha is neither nature nor transformation. They say this. Nature (Tibetan: རང་བཞིན་，Sanskrit Devanagari: प्रकृति，Sanskrit Romanization: prakṛti, literal Chinese meaning: self-nature) means "the doer," because when the purusha wants to enjoy objects, it produces sounds and other things that the purusha enjoys, so it is called nature. So, how does it produce them? From nature arises the great one or intellect, from intellect arises ego, from ego arises the collection of the sixteen. From the five subtle elements such as sound of the sixteen arise the five great elements. The fundamental nature is only a cause, not a transformation like the great one, etc. The great one, ego, and the five subtle elements, these seven are both cause and effect, being nature in relation to their own transformations, and being transformation in relation to the fundamental nature. The ten faculties, mind, and the five great elements, these sixteen are only transformations, because they arise from a cause and do not produce an effect. The purusha is neither nature nor transformation, because it does not arise from a cause and does not produce an effect. This knowledge believes that since the purusha produces all the collections of transformations, how does the purusha born of desire become an enjoyer? This is because the faculties such as the ear are blessed by the mind and completely hold onto objects such as sounds, the mind becomes attached to the things it holds onto, and the purusha thinks about the things it is attached to. Therefore, the purusha or "self" is called the enjoyer by enjoying these objects, because the purusha is the nature of having a mind that enjoys objects. At that time, it is called samsara. Thus, when the desire of the "self" is satisfied and the objects have been enjoyed, when the purusha is no longer attached to objects, by gradually practicing meditation, he obtains the divine eye, and when he sees nature, nature feels ashamed like another's woman and no longer produces transformations for the sake of the "self." The order of the production of transformations reverses from the rule and no longer primarily manifests.