Tibetan
བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ལ་དེར་ཡང་ཁྱེད་མི་འདོད་དོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པར་ཐལ། དང་པོ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཚད་མ། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱབ་པ་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་བླངས། གསལ་བ་དངོས་འགལ། ཡང་དེ་འདྲའི་བློ་དེ་ཆོས་ལ་བདེན་འཛིན་མིན་ན། མིག་རྣ་སོགས་དེ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་འདྲའི་བློ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གང་ཡང་མ་ཡིན་ན་དེ་བདག་འཛིན་ཕུང་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ཟག་གཞན་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་གཞན་དེའི་འཇིག་(༢༧༨བ) ཚོགས་ལ་མ་བལྟས་པར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡན་ལག་དང་ཆ་ཤས་ལ་མ་བལྟས་པར་ཡན་ལག་ཅན་དང་ཆ་ཤས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ལ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་བཟང་ངན་ཡོད་དེ། བདག་མེད་དེའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་ཇི་ལྟ་བར་ངོས་ཟིན་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ནི་སྔོན་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་བྱུང་བའི་དབུ་མའི་གཞུང་འགྲེལ་མན་ངག་ལྟ་ཁྲིད་ཟིན་བྲིས་སྟོང་ཐུན་དབུ་མའི་གྲུབ་ཐོབ་དག་གི་མགུར་མར་དེ་འདྲའི་རྣམ་གཞག་ཚིག་ཕྱེད་ཙམ་གྱི་གསལ་ཁ་ཡོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཁོ་བོ་མནའ་ཆུ་མཐུང་བར་བྱེད་ལ། ཡང་ཁྱོད་མཐོང་ཐོས་ཆུང་བས་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཁུངས་ཐུབ་ཀྱི་ལུང་རྣམ་པར་དག་པ་སྟོན་ཅིག དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་ཕལ་པ་ཐ་སྙད་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གང་བཟུང་འདི་ཚུར་མཐོང་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལྟར་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གི་དགོངས་དོན་མཆོག་དེ་ལ་ཁྱེད་ཆེས་སྐྲག་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་འབྲས་འཇོག་ན། དངོས་པོ་འདུས་བྱས་སྔ་ཕྱི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པས་དངོས་པོ་བར་སྟོང་ལུས་ན་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་རྒྱུན་ཆད་དོགས་པའི་སེམས་ཁྲལ་ཆེན་པོ་བབས་ནས་དངོས་སྨྲ་བའི་ཕྱི་ནང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ལྟར་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་དང་ཐོབ་པ་དང་ཆུད་མི་ཟ་དང་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་ཆེར་སྲེད་པ་གཏོང་བར་མ་ནུས་ནས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་ཞིག་དང༌། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་གཉིས་ཁས་(༢༧༩ན) བླངས་པས། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དེ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་
Chinese
如果成为我执，您也不愿意那样。如果按照第一种情况，那么它，是法，应成为法我执。因为第一种情况的缘故。周遍是真实的。如果承认，那么它，是坏聚见。因为承认那个的缘故，因为周遍是您自己承诺的。显而易见是相违的。还有，如果那样的心不是对法的实执，那么眼耳等对它来说，会成为不是二分的法。如果那样的心既不是人我执也不是法我执，那么它会成为我执的三蕴。如果视他人为人我，那就不会变成视人为我，因为不观察那个他人的坏(278b) 聚，就不会产生视人为我，因为不观察肢体和部分，就不可能观察具有肢体和具有部分。因此，对于应成派和自续派两者来说，对二无我的见解有好坏，因为对于那个无我的，作为理由的破斥之我，有是否如实认识的差别。这段话，以前在圣地和雪域（西藏）所出现的，中观的论典、注释、口诀、观修指导、记录、空性讲义中观成就者们的道歌里，像这样稍微一半句的明确说法也没有，我为此可以发誓。如果说因为您见闻少所以才这样，请展示可靠的、清净的教证。不仅如此，您对于一切法和人，都被众生的普通心识，执持名言概念的俱生所抓住，这个如同被现量所成立一样，正因为如此，您非常害怕空性的空性，佛陀和伟大的菩萨们的殊胜意旨，如果安立众生相续的业果，那么，物质是有为法，前后刹那各异，物质中间空隙，担心原因产生结果会中断，生起巨大的忧虑，像一些内外道部派一样，对于总相和别相，以及获得和不浪费，和阿赖耶识，像这样承认实有，因为不能舍弃对物质的贪执，所以作为业果之所依的坏灭实物，以及，作为业果之所依的二者(279n) 承认了，那么，业果之所依的那两个，是一还是异？一
English
If it becomes self-grasping, you would not want that either. If according to the first case, then it, the dharma, should become grasping at the self of phenomena. Because of the first case. The pervasion is valid. If you accept, then it, the dharma, should not be the view of the perishable aggregate. Because of accepting that, because the pervasion is what you yourself have promised. It is obviously contradictory. Also, if such a mind is not a true grasping at phenomena, then the eyes, ears, etc., would become non-dual dharmas for it. If such a mind is neither grasping at the self of a person nor grasping at the self of phenomena, then it will become the three aggregates of self-grasping. If viewing another person as the self, then it will not become viewing a person as the self, because without observing that other person's perishable (278b) aggregate, the view of a person as the self will not arise, because without observing the limbs and parts, it is impossible to observe the one with limbs and the one with parts. Therefore, for both Prasangikas and Svatantrikas, there is good and bad in the view of the two selflessnesses, because there is a difference in whether or not the self to be refuted by the sign of that selflessness is truly recognized. This passage, in the past, in the treatises, commentaries, oral instructions, meditation guides, notes, and emptiness lectures of the Madhyamaka masters that appeared in the sacred land and the land of snow (Tibet), there is not even half a sentence of such a clear statement in the songs of realization, I can swear to this. If you say that it is because you have little learning and hearing that it is so, please show reliable and pure scriptural authority. Moreover, you, for all dharmas and persons, are seized by the co-emergent mind of ordinary beings who hold onto nominal concepts, and this, as if established by direct perception, is precisely why you are so afraid of the emptiness of emptiness, the supreme intention of the Buddhas and great Bodhisattvas. If you establish the karma and result of the continuum of beings, then, matter is conditioned, the moments before and after are different, the space between matter is empty, and there is great worry that the cause will be interrupted in producing the result, and like some internal and external schools of thought, for generalities and particulars, and for obtaining and not wasting, and for the alaya-vijnana, like this, you acknowledge the truly existent, because you cannot abandon the attachment to matter, so as the basis of karma and result, a perishable material thing, and, as the basis of karma and result, the two selves (279n) are acknowledged, then, are those two, the basis of karma and result, one or different? One
Tibetan
ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། དངོས་པོའི་འཇིག་ཞིག་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཁྱེད་རང་འདོད་ཅིང་ཞིག་དངོས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པར་རིགས་ན་འཇིག་དངོས་དེ་ཡིན་པ་ལའང་གནོད་བྱེད་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ཚད་གྲུབ། འདོད་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་ཏུ་འགྱུར་བས་སྔོན་མེད་ཀྱི་ལེགས་བཤད་དུ་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ལས་གཅིག་བགྱིས་པ་ན་སྐྱེས་བུ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ལས་གཉིས་དང་དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དང་དེའི་རྟེན་གྱི་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ལས་སོ་སོར་བསགས་ནས་འབྲས་བུའང་དེ་ལྟར་སོ་སོར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་ལས་སོག་པ་ན་དེ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་ལས་གཅིག་ལས་མི་སོག་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟའི་ལས་དེ་ཆ་མེད་ཡིན་ནམ་ཆ་བཅས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རྟེན་གཉིས་ཀྱིས་བསྡོམས་ཏེ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ལས་དེ་ཆ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལས་དེ་རྟེན་གཉིས་ཀྱི་ཆས་མ་བྱས་པར་མ་སོང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ལས་དེ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟེན་གཉིས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཆ་སོ་སོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་ཀྱི་ངེས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་བདག་དང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་གཉིས་ཏེ་གསུམ་ཡོད་པ་ནི་རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་པ་དང་མང་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་མ་གཏོགས་རང་(༢༧༩བ) གི་སྡེ་པ་གང་གིའང་གཞུང་ལས་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་གཞུང་འདིར་བཀག་པ་ཉིད་ཁྱེད་ཅག་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་གཞུང་ལེགས་པར་བཤད་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རམ། ངེས་པར་ཁས་ལེན་རྒྱུའི་གང་ཟག་གི་བདག་སྨྲ་བའི་རང་སྡེ་འོག་མ་སྔར་བྱུང་ཡང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པར་ཁས་འཆེ་བ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྒྱ་བོད་འདིར་ཁྱེད་ལས་སྔོན་མ་བྱུང་བས་ཁྱེད་ཅག་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་དག་གཞི་གྲུབ་ན་བདག་མེད་མ་ཡིན་པ་བུད་ཅེས་སངས་རྒྱས་པ་སྤྱི་ལ་རླུང་ལྟར་གྲགས་པ་འདི་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་ལེན་རྒྱུའི་བདག་དེ་གཞི་གྲུབ་ཅིང་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གྲུབ་མཐར་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །ཞེས་སླར་གླེགས་བམ་ཆེན་པོ་སྦྱར་བར་རིགས་ཏེ། གྲུབ་མཐའ་གུང་བསྒྲིག་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཞི་གྲུབ་ན
Chinese
那么，一切事物都应成为作为业果之所依的补特伽罗。既然您自己认为一切事物的坏灭都是事物，并且如果坏灭事物可以作为业果之所依的补特伽罗，那么坏灭事物本身也没有损害，并且立宗理由相同。第一个理由承认。第二个理由通过量成立。如果承认，那么一切事物都将变成补特伽罗，这将成为前所未有的善说。如果不同，那么一个人如果做了一件杀生的行为，那么这个人的相续中就会获得两个业和两个果，因为作为业果之所依的我和作为我的所依的坏灭，各自积累了具有所依的事物之业，因此果也会各自产生。还有不成立，如果积累了人的业，那么这两个加起来也只会积累一个业。那么，这样的业是无分还是有分？如果是前者，那么就不应成为两个所依加起来所做的业的一部分，因为这个业是无分的。如果承认，那么这个业就不是由两个所依的部分所做的。如果是后者，那么这个业就不应是一个，因为有两个所依所做的各个部分。特别是，自宗必须承认的我和作为理由的破斥对象的我这两个，加上一个，共有三个，除了自宗中的有部和大众部之外，自（279b）己宗派的任何论典中都没有这样说的。这样说，就是你们在成办月称论师在此论中遮破的内容，这难道不是在很好地解释月称论师的论典吗？虽然过去有说必须承认的补特伽罗之我的自宗下部，但是对于自诩为大乘者的人来说，承认补特伽罗之我，在汉藏这里你们之前没有出现过，因此你们这些追随者，如果基成立，那么“非我”就不是遍及于普遍佛教徒的像风一样流传的说法，因为必须承认的我，其基成立并且是我。这是应成派不共的宗义，是文殊菩萨所宣说的。因此，应该再次添加大部头的书，因为需要整理宗义。如果基成立，那么
English
Then, all things should become the person who is the basis of cause and effect. Since you yourself consider all the destruction of things to be things, and if the destruction of things can be the person who is the basis of cause and effect, then there is no harm in the destruction of things themselves, and the reason for establishing the thesis is the same. The first reason is admitted. The second reason is established by valid cognition. If you admit, then all things will become persons, which will become an unprecedented good saying. If they are different, then if one person commits one act of killing, then that person's continuum will obtain two actions and two fruits, because the self that has become the basis of cause and effect and the destruction that is the basis of that self, each accumulate actions that have the basis of things, and therefore the fruits will also arise separately in that way. Also, it is not established, if one accumulates the actions of a person, then these two combined will only accumulate one action. Then, is such an action partless or partful? If it is the former, then it should not become part of the action done by the combination of two bases, because that action is partless. If you admit, then that action was not done by the parts of the two bases. If it is the latter, then that action should not be one, because there are separate parts done by the two bases. In particular, the self that the Madhyamikas must necessarily admit according to their own system and the self that is the object of negation of the reason, these two, plus one, there are three, except for some of the Sthavira Nikaya and the Mahasamghika in our own school, no scripture of any of our own (279b) schools says so. To say so is to accomplish what the glorious Chandrakirti refuted in this treatise, is this not explaining the glorious Chandrakirti's treatise well? Although there were lower schools of our own school in the past that said that the person who must be admitted is the self, but for those who claim to be Mahayanists, admitting the person's self has not occurred before you in Han and Tibet, therefore you followers, if the basis is established, then the saying that "non-self" is not pervasive to the general Buddhists like the wind is not valid, because the self that must be admitted, its basis is established and is the self. This is the uncommon tenet of the Prasangikas, which was declared by Manjushri. Therefore, it is appropriate to add a large volume again, because it is necessary to organize the tenets. If the basis is established, then