Tibetan
ཉིད་ནི་དབུ་མའི་ཆོས་ཚུལ་འདི་དག་གི་སྲོག་གནད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་དོན་ཅི་ཞིག་གྲུབ་སྙམ་ན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས། བྱེ་སྨྲ་མདོ་སེམས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་བཅས་པ་དག་གི་གསུང་རབ་ལས་གང་ཟག་བདག་འགོག་གི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ཡང༌། ལུགས་དེ་དག་གིས་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པར་མི་ནུས་ཏེ། ལུགས་དེ་དག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་རྣམ་གཞག་དེ་མི་འབྱུང་ལ། བདག་དེ་ངོས་མ་ཟིན་པར་དེ་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་བདག་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྲིད་མཐའ་བཀག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོས་བཟུང་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་བས་ལུགས་དེ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བཟློག་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང༌། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང༌། ཕྱི་དོན་གཟུགས་སོགས་རྣམ་རིག་པའི་གཞུང་ལས་རྒྱ་ཆེར་དགག་པར་བྱེད་ཀྱང་ལུགས་དེས་ཆོས་ཅན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དགག་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཆོས་(༢༧༥བ) དེ་དག་གི་དངོས་འཛིན་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་དགག་མི་ནུས་ཤིང༌། འཇིག་ལྟ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལའང་མུ་བཞི་ལ་སོགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པར་འགྲོ་བའི་གནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཆེས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཅག་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འདི་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་དཔྱད་པ་དང་མི་འགལ་བར་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འདིས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་མཛད་ནས་བཀག་གོ་ཞེས་གོང་དུ་གསལ་བར་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་འོག་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུང་དང་ལུང་དོན་གྱི་རིགས་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒྲུབས་པ་ན་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་བདེན་འགོག་མི་ནུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དང་འཚམས་པར་ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་འོག་མར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པས་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་བདེན་བཟློག་པར་མཛད་པའང་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་དེས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་བདེན་འགོག་པའི་བསྟན་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན། ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་འོག་མའི་ཆོས་ཚུལ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་སོགས་དངོས་པོར་བལྟ་བ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་བསྟན་པ་དང་ཆོས་ཚུལ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་གཉིས་ནས་བཟུང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་མན་གྱིས་(༢༧༦ན) བཀྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདེན་བཞི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་ལེན་ཞིང༌། དེ་ཙམ་དངོས་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་བཤད་པ་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དྲུངས་འབྱིན་པར་མི་ནུས་ཞེས་པའང་ནང་འགལ་ལོ། ། ཁོ་བོ་ཅག་ལྟར་ན། གཞི་གང་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། དེ་ལྟར་བལྟ་བའི་བདག་དང༌། བདག་འཛིན་དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནས་མདོ་སེམས་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བར་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་གྱི་མཆན་རྙིང་པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བས་བཏབ་པར། བདག་གོ་ཞེས་པ་བདུད་ཀྱི་སེམས། །ཞེས་སོགས་མདོའི་ལུང་དྲངས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གང་བཤད་པ་དེ་ཉིད་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར་འཆད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་དང་འཇིག་ལྟ་ནི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་སེམས་ཅན་དང་བདག་ཏུ་བཏགས་ནས་དེ་ཞེན་ཡུལ་དུ་བཞག་སྟེ། དེར་འཛིན་པ་ལ་འཇིག་ལྟ་དང་བདག་ལྟར་བྱས་ནས་དེ་བདག་གི་རྫས་སུ་ཡོད་ན་ཕུང་པོའི་རྫས་དང༌། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་བརྟགས་ནས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་དེ། །སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ཞེས་དང༌། མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་ལས། འཇིག་(༢༧༦བ) ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་གང་ཞེ་ན། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ལ་བདག་གམ་བདག་གིར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟ་བའི་བཟོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དང༌། བློ་གྲོས་དང༌། རྟོག་པ་དང༌། ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་དང༌། འཇུག་འགྲེལ་དུ། དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ང་དང་ང་ཡིར་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཅན་དང༌། བདག་དང༌། ང་དང་ང་ཡི་བར་རྟོག་པ་ལ་བདག་ལྟར་འཇོག་གོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་མཛོད་རྩ་འགྲེལ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་གཉི
Chinese
您是中观宗这些法理的卓越精髓。那么，如此善说能成就什么意义呢？ 宗喀巴大师说： 虽说经部、唯识、自续中观等宗派的论典中，广泛阐述了人我断除的理路，但这些宗派不能断除人我，因为这些宗派对于人我，没有不共的作为理由的破斥对象的安立，而且不认识我，就不能断除它。那么，像那样的我，以遮止有边和无边的方式来认识，从而断除人我，只有应成派的论典中才有，因此不依赖那个宗派，就不能遣除人我之见。 同样，极微、外境隐蔽分、外境色等，虽然在唯识宗的论典中广泛破斥，但那个宗派不能破斥这些法的事物自性，因为理由就是刚才所说的那个。法（275b）的实执，不依赖应成派的宗派也不能破斥，而且对于坏聚见和人我执等也有四句等说法，那些说法并非是应成派的观点。 已经非常清楚地说明了，我们这些凡夫俗子的俱生我执，并非是理由的破斥对象，而是作为业果之所依，与观察不相违，在名言中是成立的，说这种话，这位大学者已经将它作为理由的破斥对象而遮止了，因为上面已经清楚地广泛阐述过了。如果下部乘和宗派中，世尊以圣言和圣言之义的理路成立了人法二无我，就不能断除其反面的我真，那么世尊为了适应所化众生，在下部乘和宗派中显示了人法二无我，因此其反面的我真也被遮止，那也就变得没有意义了。因为那样显示，就不能做断除人法二我真的教法事业了。如果那样认为，那么下部乘和宗派的所有法理，都将所化众生的人我等视为实有。
English
You are the excellent essence of these Madhyamaka doctrines. So, what meaning can be accomplished by such excellent explanations? The great Tsongkhapa said: Although the scriptures of the Vaibhashika, Sautrantika, Chittamatra, and Svatantrika Madhyamaka schools extensively explain the reasoning for refuting the self of a person, these schools cannot refute the self of a person. This is because these schools do not have a unique establishment of the object to be refuted as a reason for the self of a person, and because without recognizing the self, it cannot be refuted. So, recognizing such a self by way of negating the extremes of existence and non-existence, and thereby refuting the self of a person, only occurs in the texts of the Prasangika school. Therefore, without relying on that school, the view of self of a person cannot be reversed. Similarly, although subtle particles, external objects as hidden parts, external objects as form, etc., are widely refuted in the texts of the Chittamatra school, that school cannot refute the inherent nature of those phenomena, for the reason just stated. Grasping at the reality of those phenomena (275b) cannot be refuted without relying on the Prasangika school, and those who say that there are four extremes, etc., for the view of the perishable and the grasping at the self of a person, are not in a position to go along with the Prasangika's view. It has been made very clear that this innate grasping at self in the minds of us ordinary beings is not an object to be refuted as a reason, but as a basis for karma and its results, it is not contradictory to investigation, and it exists as a valid convention. The great teacher has already refuted it by making it an object to be refuted as a reason, because it has already been clearly and extensively explained above. If, in the lower vehicles and schools, the Blessed One established the selflessness of persons and phenomena with the reasoning of the words of the Buddha and the meaning of those words, then the opposite, the true self, cannot be refuted. Then, the Blessed One, in order to suit the trainees, showed the selflessness of persons and phenomena in the lower vehicles and schools, and therefore the opposite, the true self, was also reversed, which would become meaningless. Because such a teaching would not do the work of the teaching to refute the true self of persons and phenomena. If one thinks that way, then all the doctrines of the lower vehicles and schools would regard the self of persons, etc., to be trained as real.
Chinese
因此，这不可能是破除（我）见的教法。因为如此宣说的教法和法理，并非是通达一切法皆空且无我的教法。如果承认，那么从下部的两个宗派开始，直到自续中观派（276a），所阐释的佛陀教法，将与佛陀教法的事业相违。此外，公然承认现量证悟四谛、十六行相的智慧瑜伽，却说仅凭经部所说的那些，无法根除俱生的人我执，这也是自相矛盾的。 在我们看来，对于以何为基础而执着人我，以及如此执着的我，以及破除我执的理路，从小乘说一切有部到大乘中观应成派之间并没有不同。在恰·洛扎瓦所作的《入行论》旧注疏中，引用了经部的教证：“所谓‘我’，即是魔的意念。”等等，因此，世亲所说的人无我之理，也同样被解释为进入中观之道。因为人我见和坏聚见是意义相同、名称不同的两种说法。仅仅在近取蕴上假立众生和我的名称，并将其作为执着的对象。将执着于此视为坏聚见和我见，并考察其是否存在于我的实体中，是蕴的实体，还是存在于蕴之外的实体，从而进行破斥。如《释量论》中说：“凡是生起‘我’之念，即是与生俱来的众生见。”以及《摄阿毗达磨论》中说：“坏聚见是什么？即是对五种近取蕴，以我或我所的观点如实随观的忍、欲、慧、分别和见，是所有见的基础。”以及《入行论》的注疏中说：“所谓坏聚见，即是具有以我或我所之想而入于如此状态的染污慧。”因此，以蕴为对境，将对众生、我、我和我所的分别视为我见。因此，世亲论师的《俱舍论》及其自释，以及月称论师的《入中论》及其自释，
English
Therefore, it cannot be a teaching that refutes the view of (self). Because the teaching and Dharma proclaimed in this way are not the teachings that understand that all dharmas are empty and without self. If admitted, then from the two lower schools onwards, up to the Svatantrika Madhyamaka (276a), the Buddha's teachings explained will contradict the activities of the Buddha's teachings. Furthermore, openly acknowledging the wisdom yoga that directly realizes the Four Noble Truths and the sixteen aspects of impermanence, etc., while saying that merely what is said in the Sutra school cannot eradicate the innate clinging to the self of a person, is also self-contradictory. In our view, there is no difference between the Sarvastivada of Kashmir and the Prasangika Madhyamaka of the Sutra school regarding the basis on which one clings to the self of a person, the self that is clung to in this way, and the reasoning that refutes self-clinging. In the old commentary on the "Entering the Middle Way" by Tsa Lotsawa, a quote from the Sutra is cited: "The so-called 'self' is the mind of a demon." Therefore, the reason for the selflessness of a person as explained by Vasubandhu is also explained as entering the Middle Way. Because the view of self of a person and the view of the aggregates are two statements with the same meaning and different names. Merely imputing the name of sentient beings and self on the aggregates of appropriation, and placing it as an object of clinging. Regarding clinging to this as the view of the aggregates and the view of self, and examining whether it exists in the substance of the self, whether it is the substance of the aggregates, or whether it exists in the substance other than the aggregates, thereby refuting it. As it says in the "Pramanavarttika": "Whatever thought arises as 'I', is the view of sentient beings born together." And in the "Abhidharmasamuccaya": "What is the view of the aggregates? It is the acceptance, desire, intelligence, discrimination, and view that truly follow the five aggregates of appropriation with the view of self or mine, which is the basis of all views." And in the commentary on the "Entering the Middle Way": "The view of the aggregates is the defiled wisdom that enters into such a state of thinking 'I' and 'mine'." Therefore, taking the aggregates as the object, the distinction between sentient beings, self, I, and mine is regarded as the view of self. Therefore, the "Abhidharmakosha" and its commentary by Master Vasubandhu, and the "Entering the Middle Way" and its commentary by Master Chandrakirti,