Tibetan
སོགས་ལ་མ་བལྟོས་པར་ཐོག་མེད་ནས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་གོམས་པས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་བདག་གོ་འདི་ནི་ངའིའོ་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅན་ཐ་ན་བྱ་དང་རི་དྭགས་ཚུན་ཆོད་ལའང་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་ལ། (༢༧༣ན) དེའི་ཡུལ་ནི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་སྟེ་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ལའང་གསུམ་སྟེ། ཆོས་འདི་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་སོགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང༌། མང་པོས་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་གིས་ཕུང་པོའམ་སེམས་ཉིད་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་དང༌། གནས་མ་བུ་པ་དག་ཕུང་པོ་དང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པའི་བདག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བདག་འདོད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་འཛིན་པ་ལ་ནི་འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐོག་མེད་ཀྱི་བག་ཆགས་གོམས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་རང་ཤུགས་ཀྱིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། བཤེས་གཉེན་ངན་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་བྱས་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་རྟོག་པས་གསར་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་གོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི། གང་ཟག་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ་ཕྱེ་ན། ཀུན་བརྟགས་དང༌། ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་སོ། །དེ་དག་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་གཞུང་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། མང་པོས་བཀུར་བ་དང༌། གནས་མའི་བུ་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཅིང༌། ཆོས་ལ་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་(༢༧༣བ) འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ནི་མ་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ངའོ་ཞེས་དང་ང་ཡིའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལོག་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། དེའི་བག་ཆགས་ཡོད་པའི་གང་ཟག་འབའ་ཞིག་གིས་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དེ་ལྟ་བུའི་གྲུབ་མཐའི་ཐ་སྙད་སོགས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅ
Chinese
不依赖于其他，从无始以来，由于完全习惯于执着于我和我所，以五蕴为对境，心中作意“我是，是我的”，甚至连鸟兽等也如此，这被称为俱生我见。（273页a） 它的对境是俱生我见的对境之我，不是宗派所安立的。 俱生遍计我见的对境也有三种：其他教派的人认为，在五蕴之外，存在常、一、自在等；一些大众部的人认为，五蕴或心识是“我”；分别说部的人认为，五蕴与“我”既非一亦非异；宗喀巴大师则认为，安立在与能立之相的所破之我无有混杂的五蕴上的“我”，是名言量成立的“我”。 执着于这些，被称为遍计我见，它不是仅仅从无始以来的习气串习而自然产生的，而是由于恶友和颠倒的宗派，通过闻思修等因缘，由分别念新造作的。 那些执着方式的对境，就是遍计我见的对境之我。 法之我： 对于非人我的五蕴、十二处、十八界所摄的色蕴乃至一切种智之间的法，世间人和宗派论者各自安立其自性、差别、常无常等，如果加以区分，则有遍计和俱生两种。 遮止这些的理路，如经中所说，是遮止外道、大众部和分别说部之我的理路。遮止法之我的理路，如前所述。 如此，（273页b） 成为俱生我见之对境的“我”，如果不加以观察，则仅仅是名言上存在，因为见到一切有情都明显地执着“我是”和“我的”。 遍计的对境，仅仅是被明显执着于邪宗，并且具有其习气的人所分别安立的，因为这种宗派的名词等，世间人并不了解，所以一切
English
Without relying on anything else, from beginningless time, due to complete familiarity with clinging to self and what belongs to self, focusing on the aggregates, and thinking, "I am, this is mine," even birds and animals do this, which is called innate view of self. (273a) Its object is the self that is the object of the innate view of self, which is not established by tenets. The object of the imputed view of self also has three types: those of other religions who impute that there is a permanent, single, independent entity, etc., other than the aggregates; some of the Many Honored Ones who impute the aggregates or consciousness as the self; and the Sthavira-vadin who view the aggregates as neither the same nor different from the self; the great Tsongkhapa considers the self imputed on the aggregates that are not mixed with the self to be refuted by signs, to be the self established by conventional valid cognition. Clinging to these is called imputed view of self, which does not arise spontaneously from the habituation of beginningless imprints alone, but is newly fabricated by conceptual thought due to causes such as bad friends and listening, thinking, and meditating on inverted tenets. The object of those ways of clinging is the self that is the object of the imputed view of self. The self of phenomena: For phenomena from form to omniscience, which are included in the aggregates, elements, and sense bases that are not persons, worldly people and tenet proponents each impute their own nature, distinctions, permanence, impermanence, etc. If divided, there are two types: imputed and innate. The reasoning that refutes these, as explained in the scriptures, is the reasoning that refutes the self of outsiders, the Many Honored Ones, and the Sthavira-vadins. The reasoning that refutes the self of phenomena is as previously stated. Thus, (273b) The self that has become the object of the innate view of self exists only nominally if not examined, because it is seen that all sentient beings manifestly cling to "I am" and "mine." The object of imputation is only imputed by those who manifestly cling to wrong views and have their imprints, because such terms of tenets are not known to worldly people, so all
Tibetan
ད་ལ་མཐུན་པར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་ཏུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དག་གིས་བཏགས་པའི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། མང་པོས་བཀུར་བ་དག་གི་བདག་གི་གདགས་གཞི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གནས་མ་བུ་པའི་བདག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་མི་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཕུང་པོར་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས། དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་རིག་པས་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་པས། མ་དཔྱད་ན་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་སོགས་སུ་དཔྱོད་པ་མ་ཞུགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་(༢༧༤ན) བདེན་པར་འདོད་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་པས་དཔྱད་པའམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ན་ནི་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པ་མཐའ་དག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ལྷས་བྱིན་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔེར་ན། ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ཐ་སྙད་མ་དཔྱད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མི་འགོག་ཀྱང་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དུ་འགོག་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་ཐ་སྙད་དུའང་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་འགོག་སྟེ། འཕགས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདག་ལྟས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ལྟ་ཡང་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་ལ་བརྟས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག
Chinese
而且也不是符合世俗名言而存在的，也不是在世俗谛中存在的。然而，由于世间人不执著蕴以外的“我”，所以外道所安立的“我”在名言中也不存在，这确实是真实的。但是，多数人恭敬的“我”的施设处，在名言中是存在的，因为有情众生缘于蕴而执著为“我”。那么，说一切有部的“我”也在名言中存在，因为世间人不以“我”与蕴是一是异、是常是无常等方式进行观察。如果这样认为，那是不对的。因为他们以理智进行观察后，承认蕴是“我执”的所依，并且承认“我”与蕴是不可言说的。因此，如果进行观察，那么在名言中也是不可能存在的，而且世间上也没有这样流传。世间人不是以理智进行观察后才这样承认的，因此，如果不进行观察，那么蕴是“我执”的所依，这并没有矛盾。只不过是没有涉入到“是一是异”等的观察而已，并不是因为不可言说的理由而（274页） 认为是真实的。以理智进行观察，或者在圣者的等持面前，所有俱生和遍计所缘的“我”都不存在，因为将被阐述的所有理证都会对它造成损害。这样一来，俱生所缘的“我”就像是依赖于蕴而安立的“天授”一样。例如，就像是安立在聚合上的瓶子一样。这在没有以名言进行观察时，并不否认其在世俗中存在，但是如果进行观察，那么就会否认其自性存在，在二谛中都不存在。因为以它为所缘的俱生我见，会成为产生所有烦恼和过患的原因，而且圣者的等持也不会在名言中见到它。遍计所执的“我”在二谛中都被否定，因为它与圣者和世间人的名言都不相符，而且以它为所缘的我见，也会使俱生我见增长、广大和稳固。如果对它特别执著，那么就不会通过舍弃解脱和一切智道的两种边，而必定会通过中道来获得解脱。然而，轮回的根本是俱生的我。
English
Moreover, it is neither existent in terms of conventional designation, nor is it existent in conventional truth. However, since worldly people do not grasp a self other than the aggregates, it is true that the self posited by outsiders does not exist even in designation. But the basis of designation of the self of those who are revered by many does exist in designation, because sentient beings grasp the aggregates as the self. Then, the self of the Sthavira school also exists in designation, because worldly people do not analyze the self in relation to the aggregates as being the same or different, permanent or impermanent, and so on. If you think that, it is not so. Because they, after analyzing with reason, acknowledge the aggregates as the basis of the clinging to self, and acknowledge that the self and the aggregates are inexpressible as being the same or different. Therefore, if analyzed, it is impossible for it to exist even in designation, and it is not known in the world in that way. Worldly people do not acknowledge it in that way after analyzing with reason, therefore, if not analyzed, there is no contradiction in the aggregates being the basis of the clinging to self. It is merely that they have not engaged in analyzing whether it is the same or different, etc., but it is not that they (p. 274) consider it to be true for the reason that it is inexpressible. When analyzed with reason, or in the face of the noble one's equipoise, all selves that are objects of coemergent and imputed clinging to self do not exist, because all the reasonings that will be explained will harm them. Thus, the self that is the object of coemergent clinging to self is like a Jeta who is designated in dependence on the aggregates. For example, like a pot that is designated on an assemblage. This does not deny that it exists conventionally when the designation is not analyzed, but if analyzed, it denies that it exists inherently in both truths. Because the view of self that takes it as its object is the cause of all afflictions and faults arising in dependence on the coemergent, and because the noble one's equipoise does not see it even in designation. The imputed self is denied in both truths, because it does not accord with any of the designations of the noble ones and worldly people, and because the view of self that takes it as its object also causes the coemergent view of self to increase, become vast, and become firmly established. If one is particularly attached to it, then one will not necessarily attain liberation through the middle way, having abandoned the two extremes of the path of liberation and omniscience. However, the root of samsara is the coemergent self.