Tibetan
བདག་སྐྱེ་སོགས་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཅེས་པ་འདི་འདྲ་འགར་ཡང་མ་མཐོང་(༢༧༡བ) ཞིང༌། ཁྱེད་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་འདི་ལྟར་འཆའ་བ་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་འབྲང་གི་ལུང་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་འདྲེན་རྒྱུ་མ་རྙེད་འདུག་ཅིང༌། གང་དྲངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱ་བོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པར་ཀྱོག་བཤད་ཀྱི་འབྲུ་འབའ་ཞིག་བསྣན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། རྩ་བར་མ་ཁྱབ་བོ་སྙམ་ན་ཁྱབ་སྟེ། གཞན་དུ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ནས་བྱང་སེམས་ས་བཅུ་པའི་ཚུལ་བཟུང་བ་ཡིན་ཀྱང་བསྟན་པ་འདིའི་བསྟན་གཙོ་སྟོན་པ་ཤཱཀ་ཐུབ་ཡིན་ལ། བྱམས་འཇམ་སོགས་དེའི་འཁོར་ཡིན་པས་སྐབས་འདིར་སྟོན་པ་ཉིད་ལ་དཔང་དུ་བྱའོ། །ཁྱད་པར་བོད་སྔར་བྱོན་གྱི་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནི་ཡོད་པ་བཀག་ནས་མེད་པ་མ་བསྒྲུབས་པ་དང༌། གཉིས་ཡིན་བཀག་ནས་གཉིས་མིན་གཏན་མ་བསྒྲུབས་ཤིང༌། དེ་དག་གིས་གཞན་གྱིས་ལོག་པར་བརྟགས་པ་གང་དག་རྟེན་འབྲེལ་ཀུན་རྫོབ་པ་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྲགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་སུན་འབྱིན་པ་ལས་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་མ་བྱས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཐམས་ཅད་དཔྱོད། །ཅེས་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བོད་སྔ་རབས་པའི་དབུ་མ་པས་མི་འདོད་པ་ཞིག་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདིར་འདོད་བྱེད་པ། །གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདེན་གཉིས་འཇོག་ན་ཡང༌། །བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གྲགས་གྲུབ་མེད་པ་དང༌། །ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟའི་བདེན་གཉིས་བལྟོས་བཞག་གི། །མ་དཔྱད་ཙམ་ངོར་ཐ་སྙད་བྱེད་(༢༧༢ན) ཙམ་ལས། །དཔྱད་ཚེ་བལྟོས་ལས་འཇིག་རྟེན་འབྱུང་བ་དང༌། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྟོང་པར་འཇོག་པ་ཡི། །སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དེ་ཡང་འགྲུབ་མིན་པས། །ཆོས་ཀུན་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་བྱར་ག་ལ་བཏུབ། །དཔྱོད་བྱེད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དཔྱད་པ་ཡི། །དཔྱོད་བྱེད་དཔྱད་བྱ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི། །ངོ་བོར་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཞི་བ་ན། །ཤིང་གཉིས་དྲུད་ལས་མེ་ཉིད་བྱུང་བ་ན། །བསྲེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་དང་ཤིང་གཉིས་ཀར། །འགར་ཡང་གནས་པའི་གོ་སྐབས་ཡོད་མིན་ལྟར། །བདེན་པར་མེད་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱས་ཏེ། །དཔྱད་བྱ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་པ་ན། །རྣམ་དཔྱོད་དེ་ལ་ཡང་ནི་རྟེན་ཡོད་མིན། །རྟེན་མེད་ཕྱིར་ན་རྣམ་དཔྱོད་མི་སྐྱེ་སྟེ། །སྐྱེ་མེད་དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །དེ་ཚེ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཆད་མཐའ་སེལ་བའི་ཕྱིར། །བདེན་སྟོང་ཉིད་ལས་བསྙོན་མེད་དོན་བྱེད་པ། །ཤུལ་དུ་ལུས་པར་འགྱུར་རམ་འགྲོ་ཀུན་སོམས། །ཞེས་སོ། ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བཤད་པ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཡུལ་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་སྐབས།གཉིས་པ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་དགག་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེ་དགག་པའི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད། བཀག་ནས་གང་ཟག་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ཞིང༌། །བདག་ནི་འདི་ཡི་ཡུལ་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད། །ལུང་དང་རིགས་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་བཀག་ནས་ད་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པ་ལ་ཐར་འདོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འཇིག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ནི་འགོག་པར་བྱེད་རིགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་རྣམས་དང་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་མྱ་ངན་སོགས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་པ་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་(༢༧༢བ) བྱུང་བར་བློ་ཡིས་མཐོང་བར་གྱུར་པས་དགག་རིགས་ཤིང༌། བདག་ནི་འཇིག་ལྟ་འདིའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་སོ། །ཁྱབ་སྟེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར་ཡུལ་ཅན་སུན་འབྱིན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར།མདོ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྩ་བ་ཅན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རྒྱུ་ཅན། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་ཅན་དག་གོ། །ཞེས་འཇིག་ལྟ་ལས་འདུ་བྱེད་སོགས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཡན་ལག་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སྲིད་པའི་འཁོར་ལོ་དར་དྲགས་ལ་ཡུན་རིང་དུ་འཁོར་བ་འབྱུང་བས་འཇིག་ལྟ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་དཔྱད་པ་འདི་ནི་ཐར་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བླ་ན་མེད་པའོ། །ད་ནི་བདག་མེད་པ་གཉིས་ལས་བརྩམས་ཏེ་གླེང་ན། གང་ཟག་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི་གང༌། དེ་དག་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི་ཅི། དེ་དག་ཚུལ་ཇི་ལྟར་མེད་ཅེ་ན། གང་ཟག་གི་བདག་ནི། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཞེན་ཡུལ་ལ་བདག་དང༌། སེམས་ཅན་དང༌། གང་ཟག་དང༌། སྐྱེས་བུ་དང༌། སྲོག་དང༌། ཤེད་བུ་དང༌། ཤེད་བདག་དང༌། ཚོར་བ་པོ་ལ་སོགས་པར་གྲགས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དང༌། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོག་པའི་བཤེས་གཉེན་དང་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བརྟགས་པ་
Chinese
我从未在任何地方见过像这样说阻止自生等情况。（271b）而且，你这样建立的宗派，在圣者龙树的追随者的论典中，连一个字也找不到可以引用的。所有引用的内容，都与汉藏两地的所有注释相违背，似乎只是添加了曲解的含义。如果认为根本上没有遍及，那是因为遍及。另外，虽然文殊菩萨成佛后显现为十地菩萨，但此教法的主尊是导师释迦牟尼佛，慈氏、文殊等是他的眷属，因此此时应以导师为证。特别是，以前的藏族中观派人士，只是遮止了有，却没有成立无；遮止了二，却没有成立非二。那些人只是依靠世间共称的缘起世俗谛，来驳斥他人错误的观点，而没有建立自己的立论和破斥。如《入行论》中所说：“如何依世间，分别一切法。”他们只是这样说的。如果又说，你必须赞同早期藏族中观派人士不赞同的观点，那么就像这样：“强迫你在此赞同，分明是自在天的行为。”就变成这样了。这里说道：即使在世间面前安立二谛，两种谛中也没有名声和成立，即使有，那样的二谛也是观待而安立的。只是在未经观察的情况下，在表面上进行名言，一旦观察，世间就从观待中产生，也因此安立为空性。空性和缘起也无法成立，一切法又怎么能成为言说、思考、表达的对象呢？以各自进行观察的智慧，将诸法观察为空性，当观察者和被观察者本身，也在自性的体性中完全寂灭时，就像两木摩擦生火，燃烧时，火和两木都没有任何存在的机会一样。理解了这无有真实，对所观察的事物进行分别观察时，分别观察本身也没有所依。因为没有所依，所以没有分别观察。
English
I have never seen anywhere anything like saying that it prevents self-generation, etc. (271b) Moreover, in establishing your tenet in this way, not even a single word can be found in the texts of the followers of the noble Nāgārjuna that can be cited. All that is cited contradicts all the commentaries in both Chinese and Tibetan, and it seems that only distorted meanings have been added. If it is thought that it is not pervasive at the root, it is pervasive. Furthermore, although Mañjuśrī himself attained Buddhahood and assumed the form of a bodhisattva on the tenth ground, the chief teacher of this doctrine is the teacher Śākyamuni, and Maitreya, Mañjuśrī, etc., are his retinue, so in this case, the teacher himself should be taken as the authority. In particular, the earlier Tibetan Madhyamikas only negated existence but did not establish non-existence, and they negated duality but never established non-duality. Those who refute others' wrong views based solely on the conventional truth of dependent arising, which is accepted by the world, without making their own assertions and refutations. As it says in the Bodhicaryāvatāra: "How, relying on what is known, does one examine everything?" They only said that. Furthermore, if one says that you must agree with something that the early Tibetan Madhyamikas did not agree with, then it would be like this: "Forcing you to agree here is clearly the behavior of Īśvara." That is what it would become. Here it is said: Even if the two truths are established in the eyes of the world, there is no fame or establishment in either of the two truths, and even if there is, such two truths are established in dependence. Only nominally speaking on the surface without examination (272a), once examined, the world arises from dependence, and it is therefore established as emptiness. Since emptiness and dependent arising cannot be established either, how can all phenomena be objects of speech, thought, and expression? With the wisdom that individually examines, examining all phenomena as emptiness, when the examiner and the examined themselves are also completely pacified in the nature of their own essence, just as when fire arises from rubbing two sticks, there is no opportunity for the fire and the two sticks to remain anywhere by the act of burning. Having understood this non-existence of truth, when the object of examination is examined separately, that separate examination itself has no basis. Because there is no basis, there is no separate examination.
Chinese
亦不生，无生亦说为寂灭， 尔时由名言量所成立，为遣常断二边俗谛故， 从真性空性中，无可否认能成办义， 于后遗留耶？一切行者当思维。如是说。 讲述人无我。 于广说人无我与法空性之时，第二，人我应遮之理由，广说彼遮之理，遮已显示人唯是依而立名三者。初者： 烦恼诸过失，无余皆集蕴，从见所生者，以智见已成， 我即此之境，既已觉知已，瑜伽行者即，遮止我当为。 以圣教与理路遮遣法我之后，如今为遮遣人我，希求解脱之瑜伽行者理应遮遣集见之执著境之我，贪欲等诸烦恼与生老病死忧悲等诸过失，所有一切及执我之有染智慧，以集蕴见为缘(272b) 故，以智慧见已成，故应遮遣。我即已觉知为此集见之所缘境故。周遍，谓若不拔除执我之境，则不能破斥有境故。经中云：一切烦恼者，集蕴见为根本，集蕴见为因，集蕴见为遍生者。如是集见为缘，行等缘起支分，以烦恼三者所摄之有轮，若极增长，则长时流转，故此遮集见之观察，乃成就解脱之无上方便。今从二无我开始谈论，人与法的我为何？遮彼等之理为何？彼等以何等方式而无有耶？所谓人我者，即于执我与我所之集见之所执境，称为我与有情与人与士夫与命与力生与力主与受者等。其中又有俱生之集见境与遍计之境二者。初者：由邪知识与恶宗派所分别
English
Also not born, the unborn is also said to be nirvana, At that time, established by conventional measure, in order to dispel the two extremes of permanence and annihilation, the conventional truth, From the true emptiness, undeniably accomplishing meaning, Will it remain afterward? All practitioners should contemplate. Thus it is said. Explanation of the Absence of Self of a Person. In the context of extensively explaining the absence of self of a person and the emptiness of phenomena, secondly, the reason why the self of a person should be refuted, the reasons for refuting it are extensively explained, and after refuting, it is shown that a person is merely a designation based on dependence, in three parts. The first is: All afflictions and faults, without exception, arise from the collection, Having seen with wisdom that they arise from views, Having realized that the self is the object of this, The yogi should then prevent the self. Having refuted the self of phenomena with scripture and reason, now, in order to refute the self of a person, the yogi who desires liberation should refute the self that is the object of the clinging of the view of the collection, because all afflictions such as desire and all faults such as birth, old age, sickness, death, sorrow, etc., and the contaminated wisdom that grasps at "I" and "mine," arise from the view of the collection (272b), Therefore, having seen with wisdom that they arise, they should be refuted. Because the self is realized as the object of this view of the collection. It is pervasive, meaning that if the object of clinging to the self is not removed, the subject cannot be refuted. The sutra says: "All afflictions have the view of the collection as their root, the view of the collection as their cause, and the view of the collection as their pervasive origin." Thus, the view of the collection is the condition, and the branches of dependent origination such as actions, etc., are included in the three afflictions, and if the wheel of existence greatly increases, it will revolve for a long time, so this investigation that refutes the view of the collection is the supreme means of accomplishing liberation. Now, starting with the two absences of self, what is the self of a person and the self of phenomena? What is the reason for refuting them? In what way are they absent? The self of a person is the object of clinging to the view of the collection that grasps at self and what belongs to self, and is called self, sentient being, person, individual, life, power-born, power-lord, experiencer, etc. Among these, there are two kinds of objects of the view of the collection: the co-emergent object and the imputed object. The first is: imputed by wrong spiritual friends and bad tenets.