Tibetan
ས་ཀར་ཐ་སྙད་དུའང་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་རྫས་གྲུབ་བཀག་ནས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་བཞེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟའི་བདག་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱེད་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བདག་དང་གང་ཟག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ང་དང་ང་ཡི་བར་ལྟ་བ་བདག་ལྟར་བཤད་པ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་ནའང་བྱེ་སྨྲས་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་བདག་དེ་དཔྱད་ནས་ཡོད་པར་འཇོག་པ་དང༌། དེ་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་དཔྱད་ནས་ཡོད་པར་མི་འདོད་ཅིང༌། མ་དཔྱད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་མི་བཞེད་དོ། །བྱེ་སྨྲས་གང་ཟག་གི་བདག་(༢༧༧ན) གིས་སྟོང་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོའི་རྫས་སུ་ཁས་ལེན་ཅིང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་དེ་ལྟའི་བདག་མེད་དང༌། སྟོང་ཉིད་ནི་ཤེས་བྱ་དང༌། ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་རྫས་བཏགས་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བརྗོད་དོ། །མདོར་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་མ་དཔྱད་བལྟོས་བཞག་གི་བདག་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡང་དེ་ལྟའི་བདག་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ལས། དགེ་ལུགས་ལྟར་ཡུལ་གྱི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་མི་སྟོང་དུ་འཇོག་པའི་གནས་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་གྱི་རང་ངོས་ནས་ཚུར་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་ཞིང་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་དེ་འདྲའི་བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐས་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་གང་ལའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུད་སྨྲ་བ་མ་གཏོགས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཤར་རྩོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྨྲ་བ་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་བདག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འགོག་བྱ་མིན་ཞེས་པ་ནི། དེ་འདྲའི་བདག་ཡོད་ན་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་མ་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རང་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་(༢༧༧བ) མེད་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་རྫུན་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རང་ཅག་ཚུར་མཐོང་གི་བླང་དོར་བྱེད་པར་རློམ་པའི་བདག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེ་མ་དཔྱད་པ་ནའང་འཛིན་སྟངས་དང་མཚུངས་པར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡོད་ལ། དཔྱད་པ་ནའང་ཐེག་པ་གསུམ་གར་གྱི་ལུང་རིགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་དེ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་མ་ཡིན་ན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དགོས་པ་གང་ཞིག ཐེག་པ་གསུམ་གའི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོ་ལས་བདག་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་རྣམ་གཞག་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་སྔོན་མ་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐོང་ཐོས་ཙམ་ཡང་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ། མི་འདོད་ཀ་མེད། དེ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པ་ལ་སྤོང་བྱེད་གཞན་མེད་པས་སངས་རྒྱས་བདག་ལྟ་དང་འཇིག་ལྟ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། དེའང་འདོད་དོ་ཞེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་ལས་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དབུ་མ་པ་ཡིན་པར་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན་པར་བྱེད། དེ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་ན་འཇིག་ལྟ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་ལ་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ནི་སྔོན་བྱུང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་བརྡ་ཁྱད་འཇོག་མཚམས་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་དཔག་དཀའ་བ་ལ། གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་བཟོ་དེ་དག་ལ་ཡ་མཚན་དུ་སུ་ཞིག་འཛིན་ཏེ། འཛིན་ན་བཤོས་དང་པག་ལའང་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞི་བརྩི་(༢༧༨ན) དགོས་པའང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལུགས་སུ་འཇོག་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ནས་ཟན་གྱི་བཤོས་དེ་བཤོས་ཡིན་ཀྱང་གྲོ་ཟན་གྱི་པག་མ་ཡིན་པའི་མུ་ལ་སོགས་སུ་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྨྲས་པས་ཅི་སྟོ་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གི་གཞུང་ལུགས་ལ་འཆད་རྩོད་རྩོམ་པ་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་ཐར་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་ཟེར་རྒྱུ་ཟད་པའི་ལོང་གཏམ་གྱིས་བྲེལ་བར་བྱེད་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་མི་འགྱུར་རམ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པའི་མུ་དེ་དག་གི་བརྡ་ཁྱད་གསར་འཇོག་གི་དོན་ཡང་ཤིན་ཏུ་འཕྱུགས་ཏེ། ང་ཡི་བ་མིག་རྣ་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་བློ་དེ་ཤེས་བྱ་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན་ནམ། གང་ཟག་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་གང་ཟག་གི་
Chinese
在名言中，也仅仅是依靠蕴而假立的，认为遮止了实有自性，仅仅是假立，这之间没有差别。对于执着这种实有自性为俱生，将其作为能立的所破，也没有丝毫的矛盾。除此之外，如果将从境自方成立的我和补特伽罗作为对境，将以其为对境的我与我所之间的见解说成是自性见，这怎么可能呢？即使如此，有部宗认为假立的我在经过分析后是存在的，并且认为它是假立事物的自性。但应成派不认为它在经过分析后是存在的，并且在未经分析的名言中，也不认为它是这种假立事物的自性。有部宗承认以补特伽罗的自性（藏文：གང་ཟག་གི་བདག་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）空性的补特伽罗无我，是苦谛的所知事物的实法。但应成派则说，这种无我和空性，是远离所知和非所知，实物和非实物，实法和假立等等一切相状的。总之，应成派认为未经分析的观待安立的我在二谛中都是无自性的，其意义也是解释为这种我各自的自性空，而不是像格鲁派那样，根据境的住立方式是否自方成立来安立是否自性空。因为认为一切法都是从境的自方自性产生和成立的，这仅仅是顺世外道自性为因的说法，除此之外，执着这种真实实有，无论是自宗还是他宗的部派所遍计的，还是世间俱生的心，都不会有，因此，除了顺世外道自性为因的说法外，一切有情都会毫不费力地解脱。总之，夏绒卡瓦大师说，在应成派的宗义中，说补特伽罗无我时，并非遮止俱生所执着的我作为业果的所依，这是因为，如果有这种我，那么证悟无我的智慧就不会进入境的实情，并且执着自我的俱生执着方式就不会在意义上错乱，而且自己也与说一切法无我(༢༧༧བ) 相违背的缘故。另外，桑热
English
In terms of conventional language, it is merely based on the aggregates and designated, and there is no difference in considering that it is merely designated by negating the established self-substance. There is not even the slightest contradiction in making that innate clinging to the established self-substance the object of negation in reasoning. Apart from that, how could it be said that the view of self between the "I" and "mine" that take the self and the person established from their own side as objects is the view of self? Even so, the Vaibhashikas assert that the nominally existent self exists upon examination, and they consider it to be the nature of nominally existent things. However, the Prasangikas do not consider it to exist upon examination, and in unexamined conventional language, they do not consider it to exist as the nature of such nominally existent things. The Vaibhashikas assert that the selflessness of a person that is empty of the self of a person (Tibetan: གང་ཟག་གི་བདག་, Sanskrit Devanagari: , Sanskrit Romanization: , Literal Chinese meaning: ) is a real entity of the knowable object of the truth of suffering. However, the Prasangikas say that such selflessness and emptiness are devoid of all characteristics such as knowable and unknowable, real and unreal, substance and designation. In short, the Prasangikas explain the meaning of the unexamined, relative self as being without inherent existence in both truths as the meaning of such a self being empty of its own essence, rather than establishing whether or not it is empty of inherent existence based on whether or not it is established from its own side in the way of abiding of the object, as the Gelugpas do. Because the assertion that all phenomena arise and are established from their own side from the object's own nature is merely the statement of the Charvakas who speak of nature as the cause, and apart from that, clinging to such a true entity is not something that exists in either the self or other schools' tenets or in the innate mind of the world, therefore, apart from the statement of the Charvakas who speak of nature as the cause, all sentient beings would effortlessly be liberated. In short, Shar Tsongkhapa the Great said that in the Prasangika system, when speaking of the selflessness of a person, it is not that the self clung to by the innate is not the object to be negated as the basis of cause and effect, because if there were such a self, then the wisdom that realizes selflessness would not enter into the reality of the object, and the innate way of clinging to the self would not be mistaken in meaning, and one would also contradict oneself by saying that all phenomena are without self (༢༧༧བ). Furthermore, Sangre
Chinese
如果说佛陀说一切法无我，那就变成了谎言。我们这些自诩为能辨别取舍的人，对于与生俱来的我执对象，即使不加以分析，也和执着的方式一样，作为业果的所依存在。即使加以分析，也不是三乘经论所破斥的我。如果不是，又有什么理由认为它不是应断除的呢？三乘的一切经藏中，没有丝毫文字曾经说过，除了那个我之外，还有其他的作为破斥对象的标志。因为所有圣者都没有听说过这样的话。标志的周遍性已经通过量成立，无可否认。这样一来，如果佛的相续中也存在这样的我，而没有其他的对治方法，那么佛就会变成具有我见和坏聚见的人。如果也承认这一点，那么圆满的佛陀就不会从轮回中解脱，因为他们具有坏聚见。像这样说话的应成派中观师，谁会相信他是中观派呢？如果他不值得信任，那么对于坏聚见和人我见的是与非的四句分别，在过去三乘的经论中，对于经教的术语、界限的设定，是无法穷尽和难以估量的。因为根本不会出现，所以谁会对这些自造的说法感到惊讶呢？如果感到惊讶，那么也应该像对待食物和面团一样，计算是与非的四句分别，因为应该将此视为应成派特有的观点。例如，大麦糌粑是食物，但不是小麦面团等等。如果这样说有什么意义呢？如果说，在对佛陀和伟大菩萨的论典进行讲、辩、著，以及闻、思、修的时候，却被那些毫无意义的空话所迷惑，以至于无法确定解脱的因，那不就变成了魔业了吗？你所认为的那些四句分别的术语新设定的意义也极其错误。我执着于我的眼、耳等是自性成立的，这种执着是将所知分为法和补特伽罗两种之后，对法执着为真实的执着呢？还是对补特伽罗执着为真实的执着呢？如果是后者，那么那是补特伽罗的
English
If it is said that the Buddha taught that all phenomena are without self, then that becomes a lie. We who pride ourselves on being able to distinguish between what to take and what to abandon, even if we do not analyze the object of innate self-grasping, it exists as the basis of karma and its results in the same way as the grasping. Even if we analyze it, it is not the self that is refuted by the scriptures and reasoning of all three vehicles. If it is not, then what reason is there to think that it is not to be abandoned? In all the oceans of scriptures of the three vehicles, not a single letter has ever been said about a designation of an object of refutation with a sign other than that self. Because all noble beings have not even heard of such a thing. The pervasiveness of the sign is established by valid cognition, and there is no way to deny it. In that case, if such a self also exists in the continuum of the Buddha, and there is no other antidote, then the Buddha would become someone with self-view and view of the aggregates. If that is also admitted, then the perfect Buddha would not be liberated from samsara, because they have the view of the aggregates. Who would trust that such a consequentialist Madhyamika who speaks in this way is a Madhyamika? If he is not worthy of trust, then the fourfold distinctions of is and is not with regard to the view of the aggregates and the view of the self of a person, in the oceans of scriptures of the past three vehicles of the teachings and treatises, the terminology and the setting of boundaries are inexhaustible and immeasurable. Because it will never happen, who would be amazed at those self-made statements? If one is amazed, then one should also calculate the fourfold distinctions of is and is not, like with food and dough, because that should be regarded as a unique view of the consequentialists. For example, barley tsampa is food, but it is not wheat dough, and so on. If one says that, what is the point? If, when explaining, debating, and writing about the treatises of the Buddhas and great Bodhisattvas, and when hearing, thinking, and meditating, one is distracted by meaningless empty talk that does not lead to the determination of the cause of liberation, then does that not become the work of a demon? The meaning of the newly established terminology of those fourfold distinctions that you think is also extremely mistaken. The mind that grasps my eye, ear, etc. as being self-established, is that, after dividing the knowable into phenomena and persons, a mind that grasps phenomena as true? Or is it a mind that grasps persons as true? If it is the latter, then that is the person's