Tibetan
ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པ་ལས། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བས། ཤིན་ཏུུ་དཔྱད་ན་དེར་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཅུང་ཟད་བརྟགས་པ་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་དོན་བཞག་པ་དང༌། རྙེད་པར་བཞག་པ་མི་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་དེས་ཀྱང་འདིར་མི་ཕན་ཏེ། དེར་ལས་དང་པོ་པས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་བྱེད་པ་རྫོགས་པ་ན་དེ་ལྟར་ལྟ་སྒོམ་གྱི་བློའི་འཇུག་པའང་ཉེ་བར་ཞི་བར་བཤད་པ་དེས། ཁྱེད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་བརྟགས་པ་ན་བདེན་གཉིས་ལས་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་ཆ་འདི་ལྟར་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་པ་འཐད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ངག་དོན་ཡང་དག་པའི་དོན་གཉེར་བའི་སྐབས་སུ་དཔྱད་པ་བྱེད་པ་(༢༩བ) ན་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ན་མ་གྲགས་པའི་བདེན་གཉིས་གཞི་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་འབད་པས་བསྒྲུབས་ཏེ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་བཞག་པ་ལྟར་ཚུལ་འདི་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅུང་ཟད་དཔྱད་ཚེ་བདེན་གཉིས་གཞི་མཐུན་པ་འཇོག་པ་ན་དྭངས་མ་མི་ཤིགས་པའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་དེ་ཐམས་ཅད་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་བྱེད་པ་པོར་དངོས་སུ་ཁས་ལེན་ཅིང༌། འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་དེའི་བྱེད་པ་དང་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཁས་ལེན་པ་ནི། སྟོན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བྱེད་པོ་དང་བདག་དེ་དྭངས་མ་རང་ངམ། བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དེ་ལྟར་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོ་དེ་གཞན་གྱི་བྱེད་བདག་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་མོད། ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་དཔྱད་ངོར་ཡང་དག་པར་བདག་ལས་སྐྱེ་བར་རིགས་པས་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཅག་གྲངས་ཅན་གྱི་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་འགོག་པའང་བྱེད་མི་རིགས་པས་སྙིང་ལས་ཆུང་ངུར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་པའི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ཐར་པ་ག་ལ་ཡོད། ཡང་ཁྱེད་དེ་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྭངས་མ་རང་ངམ་དྭངས་མའི་བདག་ཉིད་དེར་བལྟོས་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་དང་གཞན་ཚོགས་པ་ལས་སྐྱེ་བས་བདག་སྐྱེ་ཁས་བླངས་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་གྲངས་ཅན་གྱིས་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་སྨྲ་བ་ལྟར་(༣༠ན) ཚིག་གི་ཟོལ་ཙམ་གྱིས
Chinese
又因习惯说无有，那也终将从外遣除。如是说故，若极细观察，虽于彼不成立，然稍作观察，则安立二谛之成立义，与安立为获得不相违，若作是念，然彼亦于此无益。于彼，最初业者为对治执著事物自性成立，而修空性见，及其作用圆满时，如是见修之心的行境亦说为寂灭。以此，汝稍作观察，则二谛中作业之事物部分如是成立也，如是安立，不成其为合理之成立因。于寻求语义真实义之时，若作观察(29b)，则于世间与论典中未曾宣说之二谛基一之事物，努力成立而作安立，如外道安立遍计所执之法，此理于成办解脱与一切智，亦无丝毫利益。第二者，稍作观察时，若安立二谛基一，则清净不坏之法与补特伽罗彼一切，承许为涅槃之法之自性与作者，且轮回之诸法一切亦经由彼而转变为彼之作用与自性，此乃承许与导师所说诸法皆空且无我相违。如是，成办轮回涅槃一切之作者与我，彼清净自性，或除自性之因缘外，如是作者与主宰彼不依赖于他之作者主宰之故。虽已承许宗，然若问有何过失？如是，于观察面前，亦以理善能成立从我而生之故，汝等亦不应遮止数论师所欲之我生，故将变得比心还小。是故，于说承许四边生之我者，何处有解脱？又汝等不作如是想，谓清净自性或清净之自性依彼，然从他之因缘和合而生，故不成为承许我生之过失。如是，如数论师说眼等为利他而作(30a)，仅以言辞之虚饰。
English
Moreover, because of the habit of saying 'non-existent,' that too will eventually be abandoned from the outside. As it is said, although it is not established there when examined very closely, if examined a little, then establishing the meaning of the establishment of the two truths and establishing it as attainment are not contradictory. If you think so, that will not help here either. There, the initial practitioner practices emptiness as a view and meditation as an antidote to the grasping of things as inherently established. When that action is completed, it is said that the engagement of the mind of such view and meditation is also nearly pacified. By this, your slight examination does not become a proof that it is reasonable to establish that the part of things that functions in the two truths is established in this way. When examining in the context of seeking the true meaning of words (29b), the effort to establish and establish as distinct an entity that is the basis of the two truths, which is not known in the world and in the scriptures, is like the establishment of the imputed phenomena by the outsiders. This approach is of no use whatsoever for accomplishing liberation and omniscience. Secondly, when establishing the basis of the two truths upon slight examination, the pure, indestructible dharma and the individual are directly accepted as the nature and agent of the dharma of nirvana. Furthermore, the acceptance that all the dharmas of samsara also become its function and nature through it is an admission that it contradicts the Teacher's statement that all dharmas are empty and selfless. Thus, the agent and self that accomplish all of samsara and nirvana, that pure self, or other than the causes and conditions of the self, that agent and lord do not depend on the agency of others. Although the sign has been accepted, if you ask what fault there is, in that case, since it is well established by reason that it arises from the self in the face of examination, you should not prevent the Samkhyas from wanting the self to arise, so it will become smaller than the heart. Therefore, where is liberation for one who speaks of the self as accepting the birth of the four extremes? Again, you do not think that way, saying that the pure self or the nature of the pure self depends on it, but it arises from the collection of other causes and conditions, so it does not become the fault of accepting the birth of the self. In that case, like the Samkhyas saying that the eyes and so on act for the benefit of others (30a), only with verbal deception.
Tibetan
་ནོར་བ་མེད་པའི་གྲུབ་མཐར་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ལ་བསམས་ནས་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ངེད་ཀྱི་དྭངས་མ་མི་རྟག་པར་འདོད་ལ་རྟག་པར་མི་འདོད་པས་ཕྱི་རོལ་པས་བདག་རྟག་པ་འདོད་པ་དང་ཁྱད་པར་ཆེའོ་སྙམ་ན། འོ་ན་མུ་སྟེགས་རྒྱང་འཕེན་པས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤི་ནས་བདག་ཆད་པར་འདོད་ཅིང་མ་ཤིའི་བར་བདག་ཤེས་པར་འདོད་ལ། དེའང་མི་རྟག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དཔྱད་པ་འདིའི་སྐབས་སུ་དྭངས་མའི་ཆོས་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོར་འཇོག་ཀྱང་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོ་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་ཁ་ཞེ་མ་མཐུན་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔྱད་དོན་དྭངས་མའི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བྱེད་པོ་ནི། རྒྱུ་རྒྱུད་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོའི་བྱེད་པ་དཔྱད་མི་བཟོད་ལས་བཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མུ་སྟེགས་པས་བཏགས་པའི་བདག་རིགས་པས་བརྟགས་ན་འདིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་མི་རྙེད་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུན་ལ་གང་ཟག་ཙམ་ཞིག་འཇོག་པ་ལས་དྭངས་མའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་སོགས་འཇོག་ན་གཞི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སེམས་ཅན་དེ་ལ་གང་ཟག་གཉིས་ཡོད་ཅིང༌། སངས་རྒྱས་པ་ན་གང་ཟག་གཅིག་ལས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ནས་སྙིགས་མ་ཐམས་ཅད་རྨེག་མེད་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་རིགས་ཏེ། མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀ་ནས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སོ་སོར་གང་ཟག་གཉིས་ཡོད་པར་མ་གསུངས་ཤིང༌། སོ་སྐྱེ་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ཚེ་དེ་ལ་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཅེས་བརྗོད་(༣༠བ) ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་དུ་དྭངས་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་བྱེ་སྨྲས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་གང་ཟག་ལ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་མིན་པར་རྫས་ཡོད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུའང་གང་ཟག་ཀྱང་དག་མ་དག་གི་ཕུང་པོ་ལ་གཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་མིན་པར་རྫས་ཡོད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དྭངས་མའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་དེ་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་དང༌། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ཡིན་ན་བཏགས་སྣང་གི་ཀུན་རྫོབ་དང་བཏགས་སྣང་ལོག་པས་བཏགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་དེས་དེར་གྱུར་གྱི་ཆོས་ཀྱི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་རང་གི་ལུགས་ལའང་ནང་འགལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དྭངས་མའི་གང་ཟག་ཡིན་ན་དེ་སྙིགས་མ་མིན་པས་
Chinese
不会变成没有错误的宗派，因为是从自己思考后给别人扣帽子而说的缘故。又，如果我们认为清净是不常的，而不是常的，就认为和外道认为神我是常的，有很大的差别，如果是这样，那么顺世外道也会承认没有神我，因为他们认为死后神我就断灭了，没死之前认为神我是存在的，这也是因为他们认为是无常的缘故。因此，在这种辨析的时候，即使把清净的法作为作者和所有者，也不能说没有承认补特伽罗和法的作者和所有者，这是说了前后矛盾的话。辨析的要点是，清净的自性任运成就的胜义作者，除了因缘相续如来藏的作者之外没有其他的缘故。比如，外道所安立的神我，如果用理智来观察，在这里就像在蕴聚之外找不到一样。第三，对于佛和有情相续来说，如果仅仅安立一个补特伽罗，而安立清净的瑜伽士和勇士空行等，那么在基础道位的阶段，这个有情就有两个补特伽罗，成佛的时候就变成只有一个补特伽罗了，因为成佛后把所有的垢染都彻底清除了的缘故。不能这样认为，因为显密二者都没有说由生和圣二者区分的各自有两个补特伽罗，当异生从系缚中解脱出来的时候，就称他为圣者的补特伽罗。除此之外，没有发现以清净自性来区分的圣者补特伽罗的缘故。如果不成立，那么就像毗婆沙师承认异生补特伽罗不是安立的假有而是实有一样，在名言中也必须承认补特伽罗也不是安立在清净和不清净的蕴聚上的假有，而是实有。因为成为清净之法的补特伽罗是自性任运成就的胜义，对于金刚乘行者来说，显现的瑜伽是真实的世俗，这是什么呢？如果是这样，那么由假象的世俗和由颠倒假象所安立的世俗之法，就不能理解成为那个的法了。不仅如此，在您自己的宗派中也陷入了自相矛盾，如果清净的补特伽罗存在，那么它就不是垢染。
English
It will not become a faultless tenet, because it is said by imposing on others after thinking of oneself. Also, if we think that purity is impermanent, not permanent, then we think that there is a big difference between the outsiders who think that the self is permanent. If so, then the Lokayata will also admit that there is no self, because they think that the self is cut off after death, and before death they think that the self is conscious, and this is because they think it is impermanent. Therefore, in the case of this analysis, even if the pure dharma is taken as the agent and owner, it cannot be said that the agent and owner of the person and the dharma are not admitted, which is a contradictory statement. The point of the analysis is that the pure nature, the spontaneously accomplished ultimate agent, is none other than the agent of the cause and effect continuum of the Tathagatagarbha. For example, the self established by the heretics, if examined with reason, is like not being found here other than in the aggregates. Third, for the continuum of Buddhas and sentient beings, if only one person is established, and pure yogis and heroes, dakinis, etc. are established, then at the stage of the base path, that sentient being has two persons, and when becoming a Buddha, it becomes only one person, because after becoming a Buddha, all the defilements are completely eliminated. It should not be thought so, because neither Sutra nor Tantra says that there are two persons each distinguished by the two, ordinary and noble, and when an ordinary being is liberated from bondage, he is called the person of the noble. Apart from that, there is no person of the noble distinguished by the pure nature. If it is not established, then just as the Vaibhashikas admit that the person of the ordinary being is not an imputed existence but a real existence, in terms of convention, it must also be admitted that the person is not an imputed existence established on the pure and impure aggregates, but a real existence. Because the person who has become the pure dharma is the spontaneously accomplished ultimate truth, and for the Vajrayana practitioner, the appearing yoga is the true conventional truth, what is it? If so, then the dharma of the conventional truth of imputed appearance and the conventional truth established by inverted imputed appearance cannot understand the dharma that has become that. Moreover, in your own system, there is also a self-contradiction, if the pure person exists, then it is not defilement.