Tibetan
མི་འཐད་དེ། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་ན་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ལ་གཞན་སྤྲོས་པར་མ་གྲུབ་པ་དང༌། རྒྱུ་རྒྱུད་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་དྭངས་མ་མི་ཤིགས་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བཤད་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་འཆད་ལུགས་དེའི་མ་དཔྱད་པ་དང༌། ཅུང་ཟད་དང༌། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པའི་འཆད་ཚུལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་དང༌། ཅུང་ཟད་དཔྱད་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་དོན་གཞན་དུ་བརྒལ་བས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། དྭངས་མའི་གང་ཟག་ཁས་བླངས་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དེའི་རྒྱུད་ལ་གང་ཟག་གཉིས་ཡོད་ཅིང༌། སངས་རྒྱས་(༢༨ན) ཐོབ་པ་ན་གཅིག་རྒྱུན་ཆད། ཅིག་ཤོས་ལྷག་མར་ལུས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་འདོད་ན་སྐྱོན་ཆགས་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་དབུ་མའི་ལུགས་ཙམ་དུ་མི་རུང༌། ཁྱད་པར་ཁྱེད་རང་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེར་ཞལ་གྱིས་འཆེས་ཤིང༌། ཁྱེད་རང་གི་དབུ་མའི་ལུགས་འདི་སྔར་ཟླ་གྲགས་དུས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བ་ལྟར་ཁས་ལེན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་སོགས་དབུ་མ་པ་ཕལ་ཆེ་བས་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་གི་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་པའི་དྭངས་སྙིགས་ལ་ཡོད་མེད་དང་བདེན་རྫུན་གྱི་དབྱེ་བ་བྱེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་དབྱེ་བ་དང་ཁྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་བྱེད་ལུགས་ཀྱི་ཞེན་དོན་མི་གཅིག་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེར་འཆད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱེད་ནི་དཔྱད་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང༌། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་ཅེས་ཟོལ་སྦྱོར་དུ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མར་སྨྲ་བ་དག་བྱིས་འཕགས་སུས་ཀྱང་བདེན་གཉིས་གཞི་མཐུན་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་འཇུག་ཏུ་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་མི་བྱེད་པས་རིང་ལུགས་ཆེན་པོ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ལ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་མ་བཅོས་པ་དོན་དམ་ལས་འོས་མེད་ན་དེ་ནི་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཀྱིས་འདུ་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཀྱི་དྭངས་མའི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་སོགས་འདུས་བྱས་སུ་འགལ་ཞིང༌། ཡང་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་འདུས་བྱས་སུ་ཁས་ལེན་ན་ནི་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དམ་ཞེས་པའི་དོན་དམ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་དབྱེ་བའི་(༢༨བ) དོན་དམ་བདེན་པར་མ་སོང་བས། དྭངས་མ་འཇོག་བྱེད་ལ་བདེན་པ་ག
Chinese
不合理，如果深入研究，就会发现在显宗和密宗中，一切法都无法忍受考察，因此无法成立其他的论述。虽然说在因续如来藏中，突出清净、不坏、具足三种特点的功德来说没有不合理之处，但是那种讲解方式没有经过考察。稍微、和深入考察的三种讲解方式的分类有错误。稍微考察时，会因为超越了世尊的教言的印记而变成过失。如果承认清净的补特伽罗，那么一个有情在没有成佛之前，他的相续中存在两个补特伽罗，成佛(28a) 之后，一个断绝，另一个则剩余下来。如果这样认为，就会显示出产生过失。第一点，这样的观点仅仅是中观的观点是不行的。特别是您自己承诺是月称的化身，并且发誓说您的中观观点和以前月称时代解释的一样。这和您立下的誓言是相违背的。第一点是，如果认为像自续中观派等大多数中观派一样，对世俗谛也进行真假的区分，对世俗谛的清净和不清净也进行有无和真假的区分。那么，他们的区分和您的区分方式的执着点是不一样的。因为他们仅仅是从世俗谛的角度出发进行讲解，而您却虚伪地说，经过考察，瑜伽是正确的世俗谛，和自性任运成就的胜义谛是相合的。任何中观论者，无论是凡夫还是圣者，都不会将二谛安立为显现和融入的相合之处，因此会违背伟大的宗派。自性任运成就的胜义谛是，如果一切法的自性或未被改造的胜义谛之外没有其他，那么它是不可能被生灭等所造作的。因此，您的清净的脉、气、明点等和有为法相违背。如果又承认自性任运成就的胜义谛是有为法，那么自性任运成就的胜义谛的胜义也仅仅是假立的，因此没有成为二谛区分的(28b) 胜义谛的真实。因此，安立清净的对境没有真实。
English
It is unreasonable because, upon thorough examination, it becomes clear that in both Sutra and Tantra, all phenomena cannot withstand scrutiny, and therefore other elaborations cannot be established. Although there is nothing unreasonable in highlighting and explaining the distinctions of purity, indestructibility, and the possession of three characteristics in the Tathāgatagarbha of the causal continuum, the way of explaining it has not been examined. There are flaws in the classification of the three ways of explaining: slightly, and thoroughly examined. When examined slightly, it becomes a fault because it transgresses the seal of the Blessed One's teachings and goes into other matters. If a pure individual is accepted, then until a sentient being attains Buddhahood, there are two individuals in their continuum, and when Buddhahood is (28a) attained, one ceases, and the other remains. If this is asserted, it is shown to create faults. Firstly, such an assertion is not acceptable merely as a Madhyamaka view. In particular, you yourself vow to be an incarnation of Chandrakirti, and you pledge that your Madhyamaka view is the same as how Chandrakirti explained it in the past. This contradicts your vow. The first point is, if it is thought that most Madhyamikas, such as the Svātantrika-Madhyamikas, make distinctions between true and false even in conventional truth, and make distinctions between existence and non-existence, and truth and falsehood in the purity and impurity of conventional truth, then their distinction and the object of attachment of your way of distinguishing are not the same. Because they explain it solely from the perspective of conventional truth, while you falsely say that upon examination, yoga is the correct conventional truth, and the ultimate truth of self-arisen nature is compatible. No Madhyamika, whether ordinary or noble, makes the distinction of establishing the two truths as a compatible place of manifestation and absorption, so it will contradict the great tradition. The ultimate truth of self-arisen nature is, if there is nothing other than the nature or unconditioned ultimate truth of all phenomena, then it cannot be fabricated by arising and ceasing, etc. Therefore, your pure channels, winds, bindus, etc., contradict being conditioned. Furthermore, if you accept the ultimate truth of self-arisen nature as conditioned, then the ultimate truth of self-arisen nature is merely a label, and therefore it has not become the (28b) true ultimate truth of the distinction of the two truths. Therefore, the object of establishing purity does not have truth.
Tibetan
ཉིས་ཀའི་ཆ་ནས་ཟབ་ཁྱད་བླ་ན་མེད་པར་བཞག་པའང་སྒྲ་གྲག་སྟོང་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱེད་ལས་གཞན་དོན་ཅི་ཞིག་ཡོད། གཉིས་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་བདེན་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་པ་ན། མ་བརྟགས་པར་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞག་ལ། བརྟགས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱད་ནས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཡོད་མེད་བདེན་བརྫུན་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ལ། དོན་དེས་ན་སློབ་དཔོན་འདིས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དཔྱད་ནས་གྲུབ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་མཐའ་དག་དགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འགྱུར་བས་དེ་ལ་རང་བཞིན་རྙེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་རྙེད་ན་དེ་ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལས་ཉམས་པ་དང༌། དེ་ཡང་བདེན་པར་ཁས་བླངས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་རྙེད་ན་བདེན་མེད་དེ་ཁོ་ནར་མ་ཞུགས་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ཉམས་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཁོ་ནར་སོང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཞེ་བཞག་དང་ཁར་འབྱིན་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྒྲིབ་བྲལ་དུ་མཐོང་རེ་ཀན་ཞེས་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཡིན་ལ། ཁྱེད་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ཡིན་པར་དྲན་ཡང་དེའི་མཛད་པའི་མཐའ་བཞག་པའི་དོན་བརྗེད་པ་ནི་ལེགས་བྱས་སུ་མི་འགྱུར་རོ།།ཡང་མ་བརྟགས་པ་དང༌། ཅུང་ཟད་བརྟགས་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་བརྟགས་པའི་རྣམ་གཞག་སྐྱོན་མེད་དེ། སློབ་དཔོན་ཀླུས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་བདག་མེད་དང་འགའ་མེད་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་(༢༩ན) སྙམ་ན། བསྟན་མོད། འདིར་མི་ཕན་ཏེ། དེར་སྟོན་པས་གདུལ་བྱའི་བློའི་འཇུག་སྟོབས་ཀྱི་ནུས་པ་མཆོག་དམན་ལས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་ཇེ་ཆེར་བསྟན་པར་མཛད་པ་དང༌། འདིར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་ལ་སྤྲོས་པ་རང་དགར་འཇོག་པ་དང༌། དེ་དོན་གཉེར་ལ་སྤྲོས་པ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་དཔྱད་པ་མཛད་པའི་སྐབས་དོན་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཅིག་ན་སྤྲོས་པ་སེལ་བའི་དུས་དེར་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་སྤྲོས་པ་དུ་མར་འཇོག་དགོས་ན་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བ་མི་སྟེར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྲོས་མཐའ་སེལ་ཚེ་སླར་སྤྲོས་པ་མང་པོའི་རྣམ་གཞག་འདི་ཐལ་ཆེས་ན་རིགས་པ་སྔ་མ་གནོད་བཅས་དང༌། ཕྱི་མ་ཐུག་མེད་དུའང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འོ་ན། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པ་ལས། །དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང༌། །ཅི་
Chinese
从二者的角度来说，将甚深差别无与伦比地安立，除了领会声响空性之外，还有什么意义呢？第二点是，光荣月称进入二谛时，未经观察则对轮回涅槃的一切法进行安立，如果观察，则二谛都无法经受观察，因此对二谛都进行观察后，是否成立、存在与否、真实与虚假都不承认。因此，这位论师将对世俗谛进行观察后成立的内外宗派的一切观点，都作为主要的破斥对象。如果那样承认，世俗谛就会变成可以被理智观察的对象，因此就能从中找到自性。如果找到自性，它就不是世俗谛了，因此就脱离了世俗谛。而且，如果承认它是真实的，那么在二谛中都能找到真实成立的法，因此就没有仅仅进入无实有，从而脱离了胜义谛，因此就完全颠倒了二谛的意义。像那样进行思考和表达的那些人，希望能够无碍地见到二谛的实相，这是最终的意图。虽然你记得自己是月称，但忘记了他的著作所确立的意义，就不是善行了。此外，未经观察、稍微观察和彻底观察的分类是没有问题的，因为论师龙树曾说，诸佛曾宣说有我、无我和无任何的法。(29a) 如果这样想，虽然宣说了，但在这里没有用处，因为在那里，导师根据所化众生的智慧进入能力的高低，而使二谛的境扩大。而在这里，对于二谛的法，不追求实相的意义，而是随意安立戏论，并且为了追求那个意义而消除戏论，因此进行观察的时机和意义并不相同。成立，如果那样相同，那么在消除戏论的时候，也需要通过理智进行观察，从而安立众多的戏论，那么就无法从一切戏论中解脱。而且，消除戏论的边际时，如果再次出现众多戏论的分类，那就太过分了，之前的理智就会有损害，之后的理智也会变成没有尽头。那么，空性串习的力量，能够舍弃事物串习，什么
English
From the perspective of both, what other purpose is there than to establish the profound difference as unparalleled, other than to comprehend the emptiness of sound? Secondly, when the glorious Chandrakirti enters the two truths, without examination, he establishes all the dharmas of samsara and nirvana. If examined, both truths cannot withstand scrutiny. Therefore, he does not acknowledge whether the two truths are established or not, whether they exist or not, whether they are true or false after examining them. Therefore, this teacher regards all the tenets of inner and outer schools that establish conventional truth after examination as the main objects of refutation. If one were to accept that, conventional truth would become something that can be examined by reason, and thus one would find its own nature in it. If one finds that, it would not be conventional truth. Therefore, one would fall away from conventional truth. Moreover, if one accepts it as true, then if one finds a truly established dharma in both truths, then one has not merely entered into non-existence, and thus one has fallen away from ultimate truth. Therefore, one has completely reversed the meaning of the two truths. Those who think and express themselves in this way have the ultimate intention of hoping to see the reality of the two truths without obstruction. Although you remember that you are Chandrakirti, forgetting the meaning established by his works is not a good deed. Furthermore, the classification of unexamined, slightly examined, and thoroughly examined is without fault, because the teacher Nagarjuna said that the Buddhas taught the dharma of self, non-self, and nothing. (29a) If you think so, although it was taught, it is not useful here, because there the teacher, according to the high and low capacity of the minds of those to be tamed, showed the scope of the two truths to be wider and wider. Here, for the dharma of the two truths, one does not seek the meaning of reality, but freely establishes elaboration, and the occasion and meaning of examining in order to eliminate elaboration for the sake of seeking that meaning are not the same. It is established that if they are the same, then at the time of eliminating elaboration, one also needs to examine through reason and thus establish many elaborations, then one will not be able to be liberated from all elaborations. Moreover, if the classification of many elaborations reappears when eliminating the limits of elaboration, then it is too much, the previous reason will be damaged, and the subsequent reason will also become endless. Then, the power of habituation to emptiness will abandon the habituation to things, what