Tibetan
དེ། །གལ་ཏེ་གསུམ་མེད་རེ་རེ་མེད། །གཅིག་མེད་པར་ཡང་གསུམ་མེད་ན། །སོ་སོར་རང་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་འདུས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ས་ཆུ་མེ་རླུང་སོགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་གཞན་ལ་མ་བལྟོས་པར་རེ་རེ་བ་ཟླ་མེད་ཀྱི་དེར་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་མེད་པར་རྒྱུ་རང་གི་ངོ་བོས་འབྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གདགས་གཞི་རྫས་སུ་ཡོད་དུ་ཆུག དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་རྫས་སུ་མེད་པ་སྐྱེ་མི་རིགས་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདེན་གྲུབ་རྟག་པ་ལས་དེར་མ་གྲུབ་པའི་བདེན་མེད་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དངོས་པོ་རྟག་པ་ལས་(༢༦༡ན) བྱུང་བ། །མི་རྟག་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རྒྱུ་འབྲས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ། །ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བཏགས་ཡོད་མེ་ལོང་དང་བཞིན་སོགས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་བརྙན་བཏགས་པ་ཙམ་དམིགས་པ་དང༌། བརྟགས་ཡོད་ཀ་བ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱིམ་དུ་བཏགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཤིང་གི་རྟེན་ལ་ནགས་ཚལ་བཏགས་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དུ་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ས་བོན་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་བཞིན་དངོས་པོ་བཏགས་ཡོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཏགས་པ་ཡང་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་དུ་རིགས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས། ཇི་ལྟར་སྟོན་པས་སྤྲུལ་པ་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་སྤྲུལ་ཞིང༌། །ཞེས་པ་ནས། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། །སྨིག་སྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཞེས་པའི་བར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བསྟན་པ་དངོས་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གི། །རྒྱུ་ལ་སོགས་དང་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས། །དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐའ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་ན། མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་ལས་རྣམ་ཤེས་དང་ས་མྱུག་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཇི་ལྟར་ངེས་ཞེ་ན། མ་དཔྱད་གྲགས་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་མི་བཅད་པ་དེའི་ཆེད་དུ་ས་བོན་སྣང་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདི་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མ
Chinese
彼。 若三无一一无，一无亦三无，各自非自有，如何聚合生？如是地水火风等之微尘，亦不待他微尘，非为一一无二而成立，以无缘故，非因自性而生。 若谓所依之物存在，如是则应唯有胜义之物，不应生起世俗之无，以胜义中真实成立常有，故不生起彼处不成立之无。 《四百论》云：事物从常有，如何成无常？因果体性异，何时未曾见。如是。 故依仗假有之镜与面等之集合，而仅能观见影像之假立，依仗假有之柱等而假立为房屋，如是依仗树木之所依而假立为森林，如梦中观见未生之自性之种子生出未生之自性之苗芽一般，一切假有事物之假立，亦应是假有之所依。 经论云：如佛所化现，神变圆满化，乃至，如乾闼婆城，如阳焰梦幻。如是说。 二者中，世俗之生显现为缘起之真实，与了悟缘起之利益二者。 初者：何以无因与自在，因等及自他二者，事物非生故，是故依而生。 若汝遮止从四边而生，则无明与行生识，以及地芽等如何于世俗中成立耶？为不遮止未经观察之世间名言故，依仗种子显现之因缘，此苗芽等之果得以生起，何以故？如前所说之理，从无因与自在之因等，以及自与他与二者，事物于二谛中皆不生
English
That. If the three are without, each one is without. If one is without, the three are also without. Each one is not self-existent. How can they come together to arise? Thus, even the atoms of earth, water, fire, and wind, etc., do not exist as single, indivisible entities without depending on other atoms. Because without conditions, they do not arise from their own nature. If it is asserted that the basis of imputation exists as a substance, then it should only exist as a ultimately existent substance. It is not reasonable for something that does not exist as a conventional substance to arise, because in ultimate truth, what is truly established is permanent, and therefore, non-existent things that are not established there do not arise. The Four Hundred says: How can things that arise from the permanent become impermanent? The characteristics of cause and effect are different; it has never been seen. Thus. Therefore, depending on the collection of conventionally existent mirrors and faces, etc., only the imputation of images can be observed. Depending on conventionally existent pillars, etc., it is imputed as a house. Similarly, depending on the support of trees, it is imputed as a forest. Just as in a dream, one sees a sprout with an unarisen nature arising from a seed with an unarisen nature, the imputation of all conventionally existent things should also have a basis for imputation. The scriptures say: Just as the Buddha emanates, a perfect emanation of miraculous transformation, and so on, like a city of gandharvas, like a mirage, a dream. Thus it is said. In the second part, there are two aspects: the actual explanation of conventional arising as dependent origination, and the benefits of understanding dependent origination. The first is: Because things do not arise from no cause, from the cause of a lord, etc., or from both self and other, therefore, they arise dependently. If you refute arising from the four extremes, then how is it established that ignorance and action give rise to consciousness, and that earth and sprouts, etc., arise conventionally? In order not to cut off the worldly conventions that are proclaimed without investigation, these effects, such as sprouts, arise dependently on the cause and conditions of the mere appearance of seeds. Why? Because, as stated above, things do not arise in either of the two truths from no cause, from the cause of a lord, etc., or from self, other, or both.
Tibetan
་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་ཇི་སྐད་དུ་(༢༦༡བ) བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང༌། འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་སྟེ། གང་འདི་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས། ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འདི་ཡོད་པས་ནི་འདི་འབྱུང་དཔེར། །རིང་པོ་ཡོད་ན་ཐུང་ངུ་བཞིན། །འདི་སྐྱེས་པས་ན་འདི་སྐྱེ་དཔེར། །མར་མེ་བྱུང་བས་འོད་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང༌། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པར། །གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། །ལས་དང་བྱེད་པ་བསལ་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་གིས། །དངོས་པོ་ལྷག་མར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་ཞིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་རྗེས་བརྗོད་དུ་སྨྲའོ། །དེས་ན་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་ལ་བལྟོས་ནས་འབྱུང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཉི་ཚེ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་སྐྱེ་འགག་གི་རྣམ་གཞག་ལ་གནོད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་སྤྱི་མཐུན་གྱི་སྐྱེ་འགག་དང་མི་འགལ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་དང་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དོན་དམ་བདེན་པའི་ངང་ཚུལ་དང་ཡང་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་འདི་ནི་ཇི་སྲིད་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་སྤྱི་ལ་གནས་ཤིང་གྲུབ་མོད་ཀྱང༌། རྟེན་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་འདི་ལས་དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་དང་ཐབས་གཞན་མེད་པས་རྟེན་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་སྤྱི་དང་མཐུན་པར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་རྗེས་འཇུག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་དབུ་མར་འབོད་པར་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི། རྒྱང་འཕེན་ནས་རྣམ་རིག་(༢༦༢ན) པའི་བར་གཞན་ལ་མེད་ལ། གཞན་གྱི་འདོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཕལ་ཆེ་བ་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བར་མ་ཟད། ཐ་སྙད་དུའང་བླང་དོར་གྱི་གཞིར་གཏན་མེད་པ་ཁོ་ནར་བཏགས་པ་ཉིད་མང་བས་མ་དཔྱད་པའི་དབང་དུ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལ་སྒྲོ་སྐུར་སྣ་ཚོགས་ཤིག་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འབྱུང་བ་འདི་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱིས་བཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བྱིས་ངོར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་སུ་འཇོག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་སུ་སྨྲ་
Chinese
因此是这样的。正如所说的那样（261b）： 世尊说：关于法的表示是这样的，即：此有故彼生，此生故彼起，即由无明的缘故而有诸行等等。在《宝鬘论》中说：此有故彼生，例如，长有则短有；此生故彼起，例如，有灯则有光。以及，论典中说：作者依赖于业，业也依赖于作者本身，除了依赖而生之外，没有见到成立的原因。同样，应当了解近取，是为了排除业和作者。应当了解作者和业，是剩余的事物。说仅仅是这些因缘，是随顺世间的说法。因此，仅仅依赖于这些因缘而生起，虽然会损害世间庸俗的实有论者的生灭安立，但与世间共许的生灭不相违背，因此世俗的名称也与世俗不相违背，并且与胜义谛的实相也相合，这种世间随顺，只要世间进行世俗的安立，就普遍存在和成立。然而，没有其他方法和途径可以从缘起的世俗进入胜义，因此，像这样的缘起世俗的名称，与世间大众相符，如实地随顺而说，只有被称为中观的圣者才具有，从顺世外道到唯识（262a）之间的人都不具备。而且，其他宗派所认为的大部分世俗谛，不仅不能作为进入胜义的所依，而且在名言中也大多是安立为根本不存在取舍之基础的。即使是不经观察，名言的世俗缘起也被强加了各种各样的虚构。即使如此，这种世俗的缘起生起，也不是中观自宗所安立的。中观派将世俗谛安立为凡夫眼中的缘起之法，也同样是实有论者所说的缘起之法。
English
Therefore, it is like that. As it is said (261b): The Blessed One said: The sign of the Dharma is this, namely: This being, that arises; this arising, that originates; that is, due to the condition of ignorance, there are actions, and so on. In the Ratnavali, it says: This being, that arises, for example, if there is long, there is short; this arising, that originates, for example, if there is a lamp, there is light. And, the treatise says: The agent relies on the action, and the action also relies on the agent itself, apart from arising in dependence, the cause of establishment is not seen. Likewise, the immediate cause should be understood, in order to eliminate action and agent. The agent and the actions, should be understood as the remaining things. Saying that it is only these conditions, is speaking in accordance with the world. Therefore, arising relying only on these conditions, although it harms the establishment of arising and ceasing of the mundane substantialists, it does not contradict the common worldly arising and ceasing, therefore the conventional term is also not inconsistent with the conventional, and it also agrees with the nature of the ultimate truth, this worldly conformity exists and is established in general as long as the world makes conventional establishments. However, there is no other means or method to enter the ultimate from this conventional dependent arising, therefore, such a term of conventional dependent arising, in accordance with the world, speaking literally in accordance, only the noble being called Madhyamaka has it, from the Charvaka to the Mind-Only (262a) in between, others do not have it. Moreover, most of the conventional truths that others assert, not only cannot serve as a basis for entering the ultimate, but also in terms of terminology, they are mostly established as having no basis for acceptance or rejection. Even if it is without examination, the conventional dependent arising of terminology is imposed with various fabrications. Even so, this conventional dependent arising is not established by the Madhyamaka's own system. The Madhyamikas establish the conventional truth as the dependent arising Dharma in the eyes of ordinary beings, which is also the dependent arising Dharma spoken by the substantialists.