Tibetan
བ་དེ་དག་དང་མིང་མཐུན་ཀྱང་དོན་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རྟེན་འབྲེལ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་ཅིང་འཇོག་པ་དང༌། འདིར་ནི་རང་ལུགས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅིང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ཐ་སྙད་དུ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གྲགས་པ་ལྟར་མི་འཇིག་ཀ་མེད་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་བྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པར་གཞག་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བདེ་བླག་ཏུ་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་ནི། བྱེད་པོ་དང་ལས་དང༌། བདག་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང༌། འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་དང༌། བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བྱེད་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དང༌། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང༌། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཤས་ཅན་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་དང༌། ཁྱད་གཞི་དང་ཁྱད་ཆོས་དང༌། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་དང༌། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་(༢༦༢བ) དང་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་དང༌། ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་དང༌། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་དང༌། རྟག་མི་རྟག་དང༌། འདུས་བྱས་མ་བྱས་དང༌། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་དང༌། བརྫུན་པ་དང་བདེན་པ་དང༌། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་དང༌། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་སོགས། མདོར་ན་གཉིས་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་བལྟོས་ནས་གཅིག་བཞག་པ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་བལྟོས་མེད་དུ་གྲུབ་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པས་ཡིན་པས་ཆད་པ་དང་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་སྐྱེ་འགག་དང་གཅིག་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་འདི་ལྟར་འཐད་དོ་ཞེས་རང་ལུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས། གང་དག་བདག་དང་དངོས་པོ་རྣམས། །དེ་བཅས་ཉིད་དང་ཐ་དད་པར། །སྟོན་པས་དེ་དག་བསྟན་དོན་ལ། །མཁས་སོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་སུ་བལྟ་བ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་མི་མངའ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དེ་ཉིད་མ་མཐོང་འཇིག་རྟེན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པར་རློམ་སེམས་ཏེ། །དེ་ཉིད་མཐོང་བ་འཇིག་རྟེན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པར་རློམ་སེམས་མེད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལ་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་
Chinese
那些虽然名称相同，但意义并不相同。因为它们的缘起是以事物之法自性成立并安立的。而这里，由于不是自性成立，并且无论在事物或非事物中，任何成立的法，在名言中也不成立，所以在名言中，缘起之法的体相，如所宣扬的那样，不会在世间面前毁灭，是必然出现的。安立缘起俗谛之法，能轻易进入胜义谛，即因果自性空性之所依，即：作者和业，我与近取，因与果，行者与所行，所见与能见，所说与能说，支分与有支分，部分与有部分，功德与有功德，基体与特性，自相与相基，所取与能取，所知与能知，量与所量，所成立（262b）与能成立，所断与对治，有漏与无漏，超越世间与不超越世间，事物与非事物，常与无常，有为与无为，识与智慧，虚假与真实，法与法性，世俗与胜义，轮回与涅槃等。总之，以二法所摄的一切法，都是互相观待而安立，除此之外，以自己的体性不观待而成立的，任何事物都没有，因此能从断灭和常恒的边解脱。像这样的缘起，因缘和生灭，一与异等，这样才是合理的，如果以自己的宗派来分别安立，那就是外道了。如论中所说： 谁于我及诸事物，与其俱及异性中，导师所说彼义理，不思彼等为智者。 如此说。对于那些事物，如果执着于一和异等，那只是孩童们的想法，圣者们不会有。如《六十正理论》中所说： 不见彼性世间及，涅槃之中起妄想，见彼性者于世间，及于涅槃不起想。 如此说。因此，称之为“仅仅是这个因缘”的这个。
English
Those, though similar in name, are not similar in meaning. Because their dependent arising is established and posited as the nature of things. But here, since it is not established by its own nature, and any dharma that is established in either things or non-things is not even established in name, therefore, in name, the aspect of the dharma of dependent arising, as it is proclaimed, will inevitably appear in the face of the world without being destroyed. By establishing the conventional dharma of dependent arising, it serves as a basis for easily entering the ultimate truth, the emptiness of causality and own-being, namely: the agent and the action; the self and the appropriation; the cause and the effect; the goer and the gone; the seen and the seer; the spoken and the speaker; the limb and the possessor of limbs; the part and the possessor of parts; the quality and the possessor of qualities; the substrate and the characteristic; the defining characteristic and the defined characteristic; the apprehended and the apprehender; the knowable and the knower; the valid cognition and the object to be measured; the to-be-established (262b) and the establisher; the to-be-abandoned and the antidote; the contaminated and the uncontaminated; the transcendent and the non-transcendent; the thing and the non-thing; the permanent and the impermanent; the conditioned and the unconditioned; the consciousness and the wisdom; the false and the true; the subject and the property; the conventional and the ultimate; samsara and nirvana, and so on. In short, all dharmas included in the two dharmas are established in dependence on each other, and apart from that, nothing is established independently by its own nature, therefore one will be liberated from the extremes of annihilation and permanence. Such dependent arising, cause and condition, arising and ceasing, one and different, etc., are reasonable in this way. If one separately establishes them according to one's own system, then that is an outsider to the Buddha's teaching. As it is said in the treatise: Those who, regarding the self and all things, as being together with it and different from it, do not think that they are wise about the meaning of what the Teacher taught. So it is said. To regard those things as one and different is only the thought of children, not of the noble ones. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: Not seeing that nature, one imagines samsara and nirvana; seeing that nature, one does not imagine samsara and nirvana. So it is said. Therefore, this which is called "merely this condition".
Tibetan
ཆོས་གང་འབྲས་བུ་གང་གི་རྒྱུར་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། མི་སྣང་བའི་དབང་ཕྱུག་དང་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པས་མ་(༢༦༣ན) དཔྱད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་གཞན་ངོར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཇོག་པ་ན། དེའི་སྐྱེ་འགག་རྒྱུ་འབྲས་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་བལྟོས་བཞག་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་གནོད་པར་འགྱུར་པ། དེ་ལ་གནོད་པས་གྲུབ་དོན་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་སྐྱེ་འགག་ཏུ་བལྟ་བ་ཡང་འགོག་ནུས་ཤིང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དང་འཐད་པར་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་དང་བལྟོས་འབྱུང་གི་སྐྱེ་འགག་སོགས་བཀོད་པ་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་འགྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་འཐད་ལྡན་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་པ་རང་གི་ལུགས་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་པ་ན་འཐད་ལྡན་དུ་འཇོག་རྒྱུར་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་བལྟོས་འབྱུང་གི་སྐྱེ་འགག་གི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་འདོད་པའི་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་འགག་འགོག་པ་ནི་སྒྲས་ཟིན་ལ། སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་འགག་འགོག་པ་ལྟ་བུར་ཡོད་ཀྱང་དོན་འཆུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པས་དེ་མ་སྐྱེས་པར་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚིག་ལ་མི་རྟོན་དོན་ལ་རྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཉིད་མཁྱེན་པའི་མཆོག་གིས་གསུངས། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐྱེ་སོགས་དབུ་མ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའམ་ཞེ་ན། མཐའ་བཞིའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐྱེ་སོགས་ནི་རྟགས་དེས་བསྒྲུབས་ན་འགལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བས་མི་འགྲུབ་ལ། རྟེན་(༢༦༣བ) འབྲེལ་གྱི་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐྱེ་སོགས་ནི་རྟགས་དེས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྟགས་ཆོས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འདི་ལྟའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐྱེ་འགག་དང་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་པ་ནི་མ་དཔྱད་པའི་དུས་སུ་འཇོག་ལ། དཔྱད་ནས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་སོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ནི་གླང་ཆེན་གྱི་ཁྲུས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔྱད་ནས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་བཀག་ཤུལ་དུ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་སོགས་བསྒྲུབས་ན་སྔར་རིགས་ཚུལ
Chinese
在世间，什么法被认为是某个果的因，那它就是那个果的因。它显示远离了由不可见的主宰和阿赖耶识等其他所安立的因。中观派在没有（263a）观察时，在世间他人面前安立世俗谛时，仅仅说它的生灭、因果是世间共许的假立，这样就会完全损害四边的生。损害了它，也能遮止说成立义实有物的生灭的观点。并且，为了与成立一切法无生的理路相符，对安立缘起和观待而生的生灭等，也极度赞叹。因为如果是那样的缘起，就能成立是空性的周遍，也安住在世间他人共许的世俗谛合理承认上。但对于中观派自宗来说则不是，因为中观派自己的宗派在观察缘起性空的世间世俗时，找不到可以合理安立的理由。因此，以他人共许的观待而生的生灭的理由，来遮止他人所承许的四边生灭，这在字面上已经成立。虽然有像以生和灭本身来遮止生灭的情况，但意义上没有错误，因为这是在说由条件所生，所以它没有生的场合。因为要信赖意义，不要信赖词句。由条件所生即无生，这是最胜智者所说。那么，以缘起的理由，中观派是否要在名言中成立世俗的生等呢？如果以那个理由成立四边的世俗生等，就会变成相违的理由，因此不能成立。而缘（263b）起的世俗生等，那个理由不能成立，因为理由和法不相异。像这样的缘起安立世俗的生灭和因果，是在没有观察的时候安立的。如果观察后，以缘起的理由来成立缘起的生等，那就会像大象洗澡一样。因为观察后，在遮止了四边生之后，再成立缘起的生等，那就和之前的理路
English
In the world, whatever dharma is known as the cause of a certain fruit, that is its cause. It shows that it is free from causes established by others, such as the invisible lord and the alaya-vijnana. When the Madhyamaka school does not (263a) examine, when establishing conventional truth in front of others in the world, merely saying that its arising and ceasing, cause and effect, are only worldly accepted assumptions, this will completely harm the four extremes of arising. By harming it, it can also prevent the view of establishing the arising and ceasing of truly existing things. Moreover, in order to be consistent with the reasoning that establishes all dharmas as unborn, the establishment of dependent origination and interdependent arising and ceasing is also highly praised. Because if it is such dependent origination, then the pervasiveness of establishing emptiness also resides in the reasonable acceptance of conventional truth that is accepted by others in the world. But this is not the case for the Madhyamaka school's own system, because the Madhyamaka school itself, when examining the worldly conventional truth of dependent origination, cannot find a reason to reasonably establish it. Therefore, using the reason of interdependent arising and ceasing that is accepted by others to prevent the four extremes of arising and ceasing that others accept is already established in words. Although there are cases like using arising and ceasing themselves to prevent arising and ceasing, there is no error in meaning, because this is the occasion of saying that it is born from conditions, so it is not born. Because one should rely on meaning, not rely on words. That which is born from conditions is unborn, this is what the supreme wise one said. So, with the reason of dependent origination, should the Madhyamaka school establish the conventional arising and so on in name? If the conventional arising and so on of the four extremes are established by that reason, it will become a contradictory reason, so it cannot be established. And the conventional arising and so on of dependent (263b) origination cannot be established by that reason, because the reason and the dharma are not different. The establishment of conventional arising and ceasing and cause and effect by such dependent origination is established when there is no examination. If, after examination, the arising and so on of dependent origination are established by the reason of dependent origination, then it will be like an elephant bathing. Because after examination, after preventing the four extremes of arising, if the arising and so on of dependent origination are established, then it is the same as the previous reasoning.