Tibetan
་ཁུངས་སུ་སྨྲོས་པའི་ལུང་དེའི་དགོངས་པར་ཡང་མི་གནས་ན། དེ་སྟོན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་དགོངས་པར་སོང་བ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག རྒྱུ་མཚན་དེས་དངོས་སྨྲ་བས་ངེས་དོན་དུ་བཞག་པ་ཤས་ཆེ་བ་དེ་དག་དྲང་དོན་ཁོ་ནར་འགྲེལ་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ལ། དྲང་དོན་གྱི་གསུང་རབས་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ངེས་དོན་དུ་མོས་ན་ནི་སྟོན་པའི་བཞེད་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡོངས་རྟོག་ན། །བདག་ཉིད་སྙེམས་ཤིང་བློ་ཉམས་འགྱུར། །ལེགས་པར་གསུངས་པའང་སྤངས་པས་ན། །བརླག་འགྱུར་ཆོས་ལ་ཁོང་ཁྲོས་སྒྲིབ། །ཅེས་སོ། །ངག་དོན་འཁོར་ལོ་བར་པ་ངེས་དོན་དང༌། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ལ་དྲང་ངེས་གཉིས་ཡོད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་ངེས་དོན་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་གཞི་རང་རིག་བདག་དང་རྟག་པ་མི་སྟོང་པ་དང་རིགས་ཆད་དང་རིགས་གཏན་ངེས་དང་མཐར་ཐུག་ཐེག་གསུམ་སོགས་བསྟན་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་བསྟན་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་དོན་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མདོ་ལས་བར་པ་དྲང་དོན་(༢༤༩ན) དང༌། ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གདུལ་བྱའི་ངོར་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་ནའང་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་དེ་དགོངས་དོན་མཐར་ཐུག་པའི་དབྱེ་བ་མ་ཡིན་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་སྟོན་པའི་འཁོར་ལོ་ཐོག་བར་མཐའ་གསུམ་ནི་གདུལ་བྱ་ཐེག་དམན་གྱི་གང་ཟག་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང༌། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ལ་བདེན་བཞི་དང༌། བར་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཐ་མ་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་སོགས་བསྟན་པ་ལ། དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཅན་དག་གིས་ནི་དྲང་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་མོས་ནས་ངེས་དོན་གྱི་བཀའ་དྲང་དོན་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེར་འགྲེལ་ཞིང༌། དངོས་པོར་མི་དམིགས་པ་དག་ནི་དྲང་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་མི་འཛིན་པར་ངེས་དོན་ཉིད་ངེས་དོན་དུ་བཟུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེར་འགྲེལ་བར་བྱེད་ཅིང༌། སྟོན་པས་ཆོས་འཁོར་རིམ་གསུམ་དུ་དྲང་ངེས་ཀྱི་བཀའ་ཇི་ལྟར་སྩལ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐེག་གསུམ་གྱི་གདུལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ཐབས་སུ་མ་གྱུར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པས་གསུང་རབས་དེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲོལ་གྱི་རྒྱུའི་མཆོག་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་མདོ་སྡེ་མཐའ་དག་ནས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གསུངས་པ་དེའི་དོན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་དབུ་མ་པ་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། དཔེར་ན། སྦྲུལ་ནི་ཐག་པ་བསྡོགས་
Chinese
如果连所引用的经文的意旨都不符合，又怎么能说是领会了佛陀的究竟意旨呢？因此，执着于实有的人，大多将究竟义解释为不了义，这完全是必须的。如果认为不了义的经典是字面意义上的究竟义，那就完全颠倒了佛陀的意愿。如《经庄严论》所说：“若以字面解其义，则自负且智力衰，舍弃善说之法故，为嗔恚所蔽而坏灭。”中间法轮的言辞意义是究竟义，而最后法轮则有不了义和究竟义两种。因为，宣说一切法无自性是究竟义，而宣说他性、阿赖耶识、自证、我、常、不空、种姓断绝、种姓决定、究竟三乘等是不了义，因为它们并不符合字面意义所表达的真实含义。那么，经中说中间法轮是不了义（249a），而最后法轮是究竟义，这是怎么回事呢？这是针对被教化者的角度而言的，即使如此宣说，这种不了义和究竟义的区分并不是最终的意旨区分，所以没有损害。也就是说，佛陀的初、中、后三法轮是针对小乘根器的非共同补特伽罗，大乘根器的非共同补特伽罗，以及各种根器的补特伽罗而宣说的。初法轮宣说四谛，中法轮宣说无自性，后法轮宣说三自性等。对于执着于实有的人来说，他们将不了义视为究竟义，并将究竟义的教法解释为不了义，从而解释佛陀的意旨。而对于不执着于实有的人来说，他们不将不了义视为究竟义，而是将究竟义视为究竟义，从而解释佛陀的意旨。佛陀在三转法轮中如何宣说不了义和究竟义的教法，所有这些都成为了三乘根器被教化者获得增上生和决定胜的方便，没有丝毫的例外，因此所有这些经典都成为了解脱之因的殊胜之源。那么，所有经典中都宣说了三自性，这又是什么意思呢？我，作为一个中观派，是这样认为的：例如，蛇是绳索的错觉
English
If it does not even abide by the intention of the quoted scripture, how can it be said to have understood the ultimate intention of the Buddha? Therefore, those who cling to reality mostly interpret the definitive meaning as provisional, which is absolutely necessary. If one believes that the provisional scriptures are literally definitive, then it completely reverses the Buddha's intention. As stated in the Ornament of the Sutras: "If one fully conceives the meaning as literal, one becomes arrogant and intelligence declines. By abandoning the well-spoken Dharma, one is obscured by anger and destroyed." The verbal meaning of the intermediate wheel is definitive, while the final wheel has both provisional and definitive meanings. Because, teaching that all phenomena are without inherent existence is definitive, while teaching other-powered nature, the basis of all, self-awareness, self, permanence, non-emptiness, the cutting off of lineage, the determination of lineage, and the ultimate three vehicles are provisional, because they do not conform to the true meaning expressed by the literal meaning. Then, how is it that the sutras say that the intermediate wheel is provisional (249a), and the final wheel is definitive? This is in terms of the perspective of those being taught, and even if it is taught in this way, this distinction between provisional and definitive is not the ultimate distinction of intention, so there is no harm. That is, the Buddha's initial, intermediate, and final three wheels are taught to non-common individuals of the lesser vehicle, non-common individuals of the great vehicle, and individuals of various vehicles. The initial wheel teaches the four truths, the intermediate wheel teaches no inherent existence, and the final wheel teaches the three natures, etc. For those who cling to reality, they regard the provisional as definitive and interpret the definitive teachings as provisional, thereby interpreting the Buddha's intention. For those who do not cling to reality, they do not regard the provisional as definitive, but regard the definitive as definitive, thereby interpreting the Buddha's intention. How the Buddha taught the provisional and definitive teachings in the three turnings of the wheel of Dharma, all of these have become the means for beings of the three vehicles to attain higher rebirth and definite goodness, without any exception, so all these scriptures have become the supreme source of the cause of liberation. Then, what is the meaning of the three natures that are taught in all the sutras? I, as a Madhyamika, think like this: For example, a snake is an illusion of a rope
Tibetan
པ་ལ་བལྟོས་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྲུལ་དུ་བཏགས་པ་དེ་ཐག་པ་བསྡོགས་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྲུལ་དངོས་ལ་ནི་སྦྲུལ་དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྲུལ་ལ་སྦྲུལ་དུ་གྲུབ་པས་དེའི་ཐ་སྙད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་(༢༤༩བ) དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡང་ཆོས་ཅན་གཞན་དབང་རྟེན་འབྱུང་གི་འདུས་བྱས་ལ་མེད་བཞིན་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་ན་རང་བཞིན་དེ་བཅོས་མའི་བཏགས་བཞག་མ་ཡིན་པར་མ་བཅོས་པའི་རང་བཞིན་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་ཡོད་དགོས་པ་ལས། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་མ་དཔྱད་པ་དག་ཀྱང་གསེར་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ས་ལེ་སྦྲམ་སོགས་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་མ་བཅོས་པར་ཡོད་པ་ཞིག་ལ་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འཇོག་གི། ར་གན་ལ་གསེར་ལྟར་བཅོས་མའི་འདུས་བྱས་ལ་གསེར་དུ་མི་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚད་མ་བསྟན་པར་བཞེད་དེ། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །གཞན་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གང་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བཟུང་2བཞིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་བྱས་པ་ཅན་གཞན་དབང་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བ་དངོས་པོར་མེད་པ་དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དང་གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གི་རང་བཞིན་གཉིས་ཀ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྣམ་རིག་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མེད་དེ། མ་བཅོས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། མ་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གཞན་དབང་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་ཤིང༌། རྟོག་པས་ཀུན་ཏུ་མ་བརྟགས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་དབང་རྣམ་རིག་གི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ནི་དཔྱད་མ་དཔྱད་གཉིས་ཀར་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་རྒྱ་ཆེར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ཉིད་ལས་(༢༥༠ན) བཞེངས་པ་མེད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་དེ། གཞན་དབང་གི་དངོས་པོ་འདུས་བྱས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་རིག་གི་ཆོས་ཅན་ལ་མ་རེག་པ་སྟེ་གཞན་དབང་དེའི་དངོས་པོའི་མཚན་སྤྲོས་ཀྱི་ཆ་མ་བཟུང་བར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་ལྟར་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་པས་དེ་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། གཞན་དབང་སོགས་དངོས་པོ་བྱས་པ་ཅན་ལ་རང་བ
Chinese
因为是观待于“巴”（藏文，pa，汉语字面意思：其他）而安立的。安立为蛇，并不是因为绳索的缠绕。对于真实的蛇来说，蛇是完全成立的，因为蛇成立为蛇，所以它的名称是普遍假立的。同样地（249b） 事物的自性也是，在作为有法、他起、缘起的有为法上，明明没有却普遍假立。如果存在的话，那个自性就不是造作的假立，而是非造作的、自性成立地存在。但事实上并非如此。未经观察的世间人，也认为黄金等的自性，存在于像萨勒布拉姆等未造作的黄金自性上，才安立为具有黄金的自性。就像不会把黄铜造作得像黄金一样而安立为黄金一样。他们认为这是在揭示他宗所承认的量。因为经中说：“自性是无造作，不观待于他者。”凡是具有自性的，就不可能是他者所造作的。因此，像被抓住一样的缘起所造作的他起，如同影像一般，在事物中不存在，但它却同时具有空性、圆成实性和他起识的自性。唯识宗所普遍假立的那个有法，普遍假立并不存在于它的自性中。如果观察非造作的空性、圆成实性，则无法成立。如果不观察，那么那个自性，在佛陀以胜义谛观察的智慧境界中，不是他起缘起所造作的，也不是由分别念所普遍假立而成立的。而且，他起识的自性，无论观察与否都无法成立，因为已经被广泛遮破了。因此，在《彼性自性》中说（250n）： “对于不生起者，称为佛陀。”因为没有触及他起的有为法之识，也就是没有抓住他起的那个事物的名言戏论部分，而是对于一切法，在不观察事物自性为空性的前提下，如同世间所称道的，从色法到一切种智之间的所有法，都显现为空性自性的唯一真如，因此通达了那个真如。对于他起等有为法，自
English
Because it is established in dependence on "pa" (Tibetan, pa, literal Chinese meaning: other). The establishment as a snake is not because of the entanglement of the rope. For a real snake, the snake is completely established, because the snake is established as a snake, so its name is universally imputed. Similarly (249b), The nature of things is also, on the dependent arising of other-powered phenomena, it is universally imputed even though it is clearly not there. If it exists, that nature would not be an artificial imputation, but a non-artificial, self-established existence. But in fact, it is not like that. Even those in the world who have not investigated, consider the nature of gold, etc., to exist in the non-artificial nature of gold, such as salembrum, and then establish it as having the nature of gold. Just as they would not establish brass as gold just because it is artificially made to look like gold. They believe that this is revealing the valid cognition accepted by other schools. Because it says in the scriptures: "Self-nature is non-artificial, it does not depend on others." Whatever has self-nature cannot be created by others. Therefore, the dependent arising that is created like being grasped, the other-powered, like an image, does not exist in things, but it simultaneously has the nature of emptiness, perfect reality, and other-powered consciousness. The phenomenon that is universally imputed by the Vijnanavada, the universal imputation does not exist in its nature. If one examines the non-artificial emptiness, the perfect reality, it cannot be established. If one does not examine, then that nature, in the realm of wisdom that the Buddha observes with the ultimate truth, is not created by other-powered dependent arising, nor is it established by the universal imputation of conceptual thought. Moreover, the self-nature of other-powered consciousness cannot be established whether one examines it or not, because it has been widely refuted. Therefore, it says in "That Nature of Self-Nature" (250n): "For that which does not arise, it is called Buddha." Because it does not touch the consciousness of other-powered phenomena, that is, it does not grasp the part of the conceptual elaboration of the other-powered thing, but for all phenomena, without examining the nature of things as emptiness, as the world praises, all phenomena from form to omniscience manifest as the sole suchness of the nature of emptiness, therefore, he understands that suchness. For other-powered and other created phenomena, self-