Tibetan
༌། ལུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་མཚུངས་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྐྱེས་འཕགས་གཉིས་ཀྱི་བློ་ངོར་མཚུངས་པ་དང༌། དཔྱད་མ་(༢༤༣ན) དཔྱད་དུ་མཚུངས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དེ་ཉིད་ལ་གནས་ལ། །ཕུང་པོ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་ཏེ་ལྔ་ཆར་ཡོད། །དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་འཆར་བར་འདོད་པ་ན། །རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་ལྔ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །ཕྱི་དོན་མེད་ལ་ནང་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ནི་བྱིས་བློ་ལས་ཡིན་ནམ་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོ་ནས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ངོར་དེ་ལྔ་ཅར་ཡོད་དེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་བློ་འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་མཐོང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ཡོད་མཚུངས་སུ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་ངོར་ལྔ་ཅར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར་བར་འདོད་པ་ན་སྟེ་རྟོགས་པ་ན་སྤྲོས་མཚན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ཅིག །སེམས་ཡོད་ཉིད་ནའང་གཟུགས་མེད་མ་འཛིན་ཅིག །གཟུགས་མེད་སེམས་ཡོད་ནི་དཔྱད་མ་དཔྱད་གཉིས་ཀར་མི་འཐད་དེ། དཔྱད་ཚེ་གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ཅིག་སྟེ། དེ་གཉིས་བལྟོས་བཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་དཔྱད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་ཉིད་ནའང་གཟུགས་མེད་མ་འཛིན་ཅིག་སྟེ། དེ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པར་གྲགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་ཤེས་རབ་ཚུལ་མདོར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཚུངས་པར་སྤངས་ཤིང་མངོན་པའི་ཆོས་ལས་གསུངས། །གཟུགས་མེད་སེམས་ཡོད་དེ་ངེས་པ་དང་དྲང་བའི་ལུང་གང་གི་ཡང་དོན་དུ་མི་འཐད་དེ། གཟུགས་སེམས་དེ་དག་ཡུམ་སོགས་ཤེས་རབ་ཚུལ་མདོར་གཟུགས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་པ་ནས་རྣམ་ཤེས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཚུངས་པར་སྤངས་ཤིང༌། མངོན་པའི་ཆོས་ལས་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སོགས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་ལྔ་ཆར་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་གཉིས་རིམ་པ་འདི་དག་བཤིག་ནས་ཀྱང༌། །ཁྱོད་ཀྱི་རྫས་ནི་བཀག་པས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །གཟུགས་མེད་སེམས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ངལ་བ་དོན་མེད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྨྲ་ན་ལུང་རིགས་གྲགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་གཉིས་རིམ་པ་འདི་དག་བཤིག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་བཤིགས་ནས་(༢༤༣བ) ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་དབང་གི་རྫས་ནི་བཀག་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟའི་རིམ་པས་དངོས་གདོད་ནས། །དེ་ཉིད་མ་སྐྱེས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེས་རིག་བྱ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་དེ་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་ཤིང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པར་རིག་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟའི་ལུང་རིགས་ཀྱི་རིམ་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། མདོ་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རིགས་བཤད། ཞར་ལ་དྲང་ངེས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་བསྟན་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་སྣང་ཡོད་མིན། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་སྣང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ། །གཟུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་གང་དེ་དག་ལ། །གཟུགས་བཟློག་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཉིད། །ཡང་ས་བཅུ་པའི་མདོ་དོན་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་བཤད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ལུང་གཞན་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་ངེས་ཏེ། ལང་གཤེགས་ལས། ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དེ། །སེམས་ནི་སྣ་ཚོགས་རྣམས་སུ་སྣང༌། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་འདྲ་བ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། །ཞེས་ལུས་ནི་མིག་སོགས་དང༌། ཡུལ་ནི་གཟུགས་སོགས་དང༌། གནས་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཏེ། སེམས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་གྲུབ་པར་སེམས་ཙམ་དེ་ལུས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དེ་སེམས་ལས་ཐ་དད་དུ་ཕྱི་རོལ་ལྟར་མངོན་པས་ཁམས་གསུམ་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་མིན་ཀྱང་སེམས་ཉིད་ལུས་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དགོངས་གཞི་གཟུགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་དེའི་རྐྱེན་གྱིས་ཆགས་སོགས་ལ་ཞུགས་ནས་སྡིག་ཆེན་པོ་སོག་ཅིང༌། ཚོགས་གཉིས་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་གང་དེ་དག་ལ་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་ཆགས་སོགས་སྤོང་ཆེད་དུ་མི་སྡུག་པ་སྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་གཟུགས་བཟློག་པ་(༢༤༤ན) ཡིན་གྱི། དེ་བཟློག་ནས་སེམས་ཡོད་ཆེད་དུ་དེར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ལུང་དང༌། རིགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། དང་པོ་ལ། མདོ་འདི་དྲང་དོན་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད། དེས་འདི་འདྲའི་མདོ་གཞན་ཡང་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འདི་ནི་སྟོན་པས་དྲང་དོན་ཉིད་གསུངས་ཤིང༌། །འདི་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་རིགས་པས་འཐད། །མདོ་འདི་ནི་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་ལང་གཤེགས་སུ་སྟོན་པས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་གསུངས་ཤིང༌། འདི་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་འཆད་འགྱུར་གྱི་ནི་རིགས་པས་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། །དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད། །མདོ་འདི་དྲང་དོན་ཡིན་པར་མ་ཟད། རྣམ་རིག་པས་ངེས་དོ
Chinese
。论证的两种相同之处。第一，对于圣者和凡夫的智慧而言，存在相同之处；以及经过分析（243a）和未经分析的相同之处。第一种是：安住于世俗之真实，五蕴皆为世间所称道。若欲生起证悟之智慧，则瑜伽士不会生起这五蕴。外境不存在而内心识存在，这是孩童的认知还是圣者的见地？若如前者，则在其认知中这五蕴皆存在，如前所述，因为凡夫的智慧安住于所见之真实，所以五蕴皆存在，如同世间所称道。若如后者，则瑜伽士不会生起这五蕴，因为当欲生起证悟之智慧时，即证悟时，一切戏论之相皆寂灭。第二种是：若无色，则不应执著有心。即使有心，也不应执著无色。无色有心在分析和不分析两种情况下都不合理。分析时，若无色，则不应执著有心，因为这两者是相互依存的。不分析时，即使有心，也不应执著无色，因为这在世间是公认的。第二是：这些智慧之理，佛陀在经中，同样舍弃，并在俱舍论中宣说。无色有心不符合决定和不了义的经典之意。因为在《般若经》等智慧之理的经中，佛陀同样舍弃了色等，即从“色自性为空”到“识自性为空”，并在《俱舍论》中，通过详细区分自相和共相等，宣说了五蕴皆存在。第二是：即使摧毁这些二谛次第，也无法通过遮止你的实体来成立。说无色有心是徒劳无益的，因为如果这样说，就会摧毁与经论和名声相符的如前所述的二谛次第。即使摧毁了（243b），也无法通过遮止你的他性来成立。第三是：因此，通过这样的次第，事物从一开始，那不生之真实，世间生起应知晓。因此，
English
. Two similarities in reasoning. First, there is similarity in the minds of both noble ones and ordinary beings; and similarity in analysis (243a) and non-analysis. The first is: Abiding in the truth of the mundane, all five aggregates are praised by the world. If one wishes to generate the wisdom of realization, then these five aggregates will not arise for the yogi. Is the existence of inner consciousness without external objects from the cognition of children or from the vision of noble ones? If it is like the former, then all five aggregates exist in their cognition, as mentioned above, because the wisdom of ordinary beings abides in the truth of what is seen, so all five aggregates exist, as praised by the world. If it is like the latter, then these five aggregates will not arise for the yogi, because when one wishes to generate the wisdom of realization, that is, when one realizes, all phenomena of elaboration are pacified. The second is: If there is no form, then one should not cling to having mind. Even if there is mind, one should not cling to having no form. Having no form and having mind is not reasonable in either analysis or non-analysis. When analyzing, if there is no form, then one should not cling to having mind, because these two are interdependent. When not analyzing, even if there is mind, one should not cling to having no form, because this is recognized as existing in the world. The second is: These principles of wisdom, the Buddha, in the sutras, equally abandoned, and spoke of in the Abhidharma. Having no form and having mind does not accord with the meaning of definitive and provisional sutras. Because in the sutras of wisdom such as the Prajnaparamita, the Buddha equally abandoned form, etc., that is, from "form is empty of its own nature" to "consciousness is empty of its own nature," and in the Abhidharma, by distinguishing in detail the self-characteristics and common characteristics, etc., he spoke of all five aggregates as existing. The second is: Even if you destroy these sequences of the two truths, you will not be able to establish it by negating your substance. To say that there is no form and there is mind is a futile effort, because if you say that, you will destroy the sequences of the two truths as previously stated, which are in accordance with the scriptures and fame. Even if you destroy (243b), you will not be able to establish it by negating your other-powered substance. The third is: Therefore, through such a sequence, things from the beginning, that unborn truth, the world arising should be known. Therefore,
Chinese
一切诸法本来就不是在那样的状态中产生，应当理解为只是在世俗的名称中产生。因为那样宣说的缘故，因为以那样的教理次第成立的缘故。第二，经中说唯心是不了义，宣说它的论证教理，顺便宣说了了义和不了义的差别，共有三点。第一点是：哪部经中说外境显现不存在，心是显现各种各样的。对于那些非常贪执色法的人，对治色法，那也是不了义。又，即使十地经的意义可以那样说，但其他经中确定是唯心。如《楞伽经》中说：外境显现存在与否，心是显现各种各样的，身体和受用住处等，我说是唯心。身体是眼等，境是色等，住处是器世间，不是从心之外成立，唯心显现为身体等，那从心之外显现为外境，三界是唯心吗？哪部经中说外境事物不存在，但心自身显现为身体等各种各样，那是具有密意的。密意的基础是对于色法特别贪执，以那样的因缘而进入贪执等，积累巨大的罪恶，从二资粮中退失的那些人，为了让一切智者舍弃以色法为因缘的贪执等，就像所说的那样修不净观，对治色法(244n)。 不是为了对治它之后，为了心存在而显示在那里，因为那部经也说了是不了义的缘故。第二，有教证和理证两种论证。第一，有这部经是不了义的论证，由此也显示了像这样的其他经也是不了义，共有两种。第一是：这是导师说的不了义，这以理也符合不了义。这部经就像下面要说的那样，在《楞伽经》中导师说是不了义，这以将要宣说的理也符合不了义。第二是：像那样的其他经，也以这部经清楚地显示是不了义。不仅这部经是不了义，而且以唯识而确定。
English
All phenomena are not originally produced in that way, and it should be understood that they are produced only in worldly terms. Because of that statement, because it is established by such a sequence of teachings and reasoning. Secondly, the sutras say that mind-only is provisional, and the reasoning of its proof is explained. Incidentally, the distinction between definitive and provisional is explained, there are three points. The first point is: Which sutra says that external appearances do not exist, and the mind appears in various ways. For those who are very attached to form, the antidote to form is also provisional. Also, even if the meaning of the Ten Bhumi Sutra can be said in that way, it is certain in other sutras that it is mind-only. As the Lankavatara Sutra says: Whether external appearances exist or not, the mind appears in various ways, body and enjoyment, dwelling place, etc., I say it is mind-only. The body is the eyes, etc., the object is form, etc., and the dwelling place is the container world. It is not established outside of the mind, and the mind-only appears as the body, etc. That appears as an external object outside of the mind, is the three realms mind-only? Which sutra says that external things do not exist, but the mind itself appears as various things such as the body, that is intentional. The basis of the intention is that those who are particularly attached to form, enter into attachment, etc. because of that cause, accumulate great sins, and fall away from the two accumulations. In order to let all the wise ones abandon the attachment, etc. that are caused by form, they cultivate ugliness as it is said, and counteract form (244n). It is not shown there in order to counteract it and for the sake of the existence of the mind, because that sutra also says that it is provisional. Secondly, there are two proofs, teaching and reasoning. First, there is the proof that this sutra is provisional, and it also shows that other sutras like this are also provisional, there are two kinds. The first is: This is what the teacher said is provisional, and this is also in accordance with reason that it is provisional. This sutra, as it will be said below, the teacher said in the Lankavatara Sutra that it is provisional, and this is also in accordance with the reason that will be explained that it is provisional. The second is: Other sutras like that, are also clearly shown by this sutra to be provisional. Not only is this sutra provisional, but it is also determined by Vijnanavada.