Tibetan
ཞིན་དུ་གདུལ་བྱ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་གྲགས་པ་ཙམ་ཞིག་འགོད་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དེ་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་འདི་ལྟར་དོགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་འགོག་མི་ནུས་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གྲགས་པའི་ཕྱིར་(༢༣༦ན) དང༌། གྲགས་པས་གྲགས་པ་འགོག་ན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་རིགས་པས་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་དང་པོ་གཉིས་ལྟར་ན་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གྲགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་བརྫུན་ལ། བརྫུན་པ་རང་ཉིད་རང་བདེན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་བཀོད་ན་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། གྲགས་པས་གྲགས་པ་འགོག་ན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་ཡོད་ཀྱི། དབུ་མ་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབུ་མ་པས་གྲགས་པ་རང་ལུགས་སུ་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ལ་གནོད་ན་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ལེགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་འཁྲུལ་བློ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་སྟེ། སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འདི་ལ་བདེན་པར་སྣང་ཞེན་གྱི་ཆ་དེ་དང་པོར་ཐོས་བསམ་གྱི་རིགས་པས་བཀག་པ་ན་དེ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་མངོན་འགྱུར་བ་འགག་ལ། ཕྱིས་ནས་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་བའི་ཞི་ལྷག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཟག་པ་མེད་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་བམ་རིགས་པ་སྐྱེས་ཏེ་བདེན་སྣང་གི་བག་ཆགས་དྲུངས་ཕྱུང་བ་ན་སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་ཆ་དེའང་དམིགས་མེད་མཁའ་ལྟར་དག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། རབ་རིབ་ཅན་ལ་ཕོར་པ་ལྟ་བུའི་གཞིར་སྐྲ་ཤད་སྣང་ཞེན་གྱི་ངོར་སྨན་པ་མཁས་པས་སྐྲ་ཤད་ཡོད་པ་མིན་ཀྱང་རབ་རིབ་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པའི་ངག་གིས་ཡོད་པ་བཀག་ན། སྐྲ་ཤད་ཡོད་ཞེན་བཟློག་ནས་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་(༢༣༦བ) ད་དུང་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་སྣང་བ་མ་བཟློག་པས་དེ་བཟློག་ཆེད་སྨན་པས་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྨན་བསྟེན་དུ་བཅུག་ནས་སྨན་གྱི་ནུས་པས་རབ་རིབ་བསལ་བ་ན་སྐྲ་ཤད་ཀྱང་དམིགས་མེད་མཁའ་ལྟར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྣང་ཙམ་གྱི་དམིགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་མ་གྱུར་པའི་རང་གཞན་གང་ལ་དེ་སྲིད་དུ་སྣང་ཙམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཇི་སྲིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་ངོ་དང་བསྟུན་ནས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་བསླུ་བ་
Chinese
确实，对于那些应被调伏的世间之人，仅仅通过安立世间的名声，就能显示超越世间的真如。对此，有些人这样怀疑：以世间的名声无法遮止世间的世俗谛，因为在世间，世俗谛被认为是真实的（236a）。并且，如果以名声遮止名声，就会对世间造成损害。像显现仅仅如幻象一样，是无法以理证驳斥的。如果这样说，那么前两个理由并不遍及，因为被认为是真实的世俗谛，在世俗中也是虚假的。如果将虚假本身作为自证真实的论据，那就会变成不定。并且，如果以名声遮止名声就会对世间造成损害，这也仅仅存在于世间本身，对于中观派来说则不存在，因为中观派并未将名声作为自己的宗派。如果对世间造成损害，那么对于我们来说则是好事，因为他们将会远离错乱的心识。后一个理由并不成立，因为对于像显现仅仅如幻象一样的事物，首先以闻思的理证遮止对它的真实显现的执着，那么对它的真实执着的显现就会停止。之后，通过闻思智慧的力量和禅定的结合，从止观瑜伽的缘起中，生起无漏的修生智慧或理证，从而连根拔除真实显现的习气，那么像显现仅仅如幻象一样的显现部分，也会变得像无所缘的虚空一样清净。例如，对于有眼翳的人来说，在碗状的物体上显现发丝，在执着显现的层面，虽然有经验的医生说发丝并不存在，而是由于眼翳的力量所致，并通过理证的语言遮止其存在，从而使人理解发丝存在之执着是虚假的。即使那样（236b），仍然没有遮止发丝的显现，为了遮止它，医生让他服用精心调配的药物，通过药物的力量消除眼翳，那么发丝也会像无所缘的虚空一样消失。因此，如果显现的对境没有趋于寂灭，那么对于自己或他人，在那之前又该如何讲述显现的安立呢？只要像那样显现的人们还存在，就应顺应他们的显现，讲述业果等不欺骗的道理。
English
Indeed, for those worldly beings who are to be tamed, the very nature beyond the world is shown by merely establishing worldly fame. Some doubt this, saying: worldly fame cannot prevent worldly conventional truth, because in the world, conventional truth is considered to be true (236a). Furthermore, if fame prevents fame, it will harm the world. The mere appearance like an illusion cannot be refuted by reasoning. If so, the first two reasons are not pervasive, because the conventional truth that is considered true is also false in the conventional. If the false itself is used as proof of its own truth, it will become uncertain. Moreover, if fame prevents fame, it will harm the world, but this only exists in the world itself, not for the Madhyamikas, because the Madhyamikas do not establish fame as their own system. If it harms the world, it will be good for us, because they will be free from deluded minds. The last reason is not established, because for the appearance like an illusion, when the aspect of clinging to the true appearance is first refuted by the reasoning of hearing and thinking, the manifestation of clinging to the truth will cease. Later, through the power of the wisdom of hearing and thinking and the combination of samadhi, from the interdependence of the yoga of tranquility and insight, the uncontaminated wisdom born of meditation or reasoning arises, and when the habit of true appearance is uprooted, the appearance of the mere appearance like an illusion will also become pure like the objectless sky. For example, for someone with blurred vision, when hair streaks appear on a bowl-like object, on the level of clinging to the appearance, although an experienced doctor says that the hair streaks do not exist, but are due to the power of blurred vision, and refutes their existence with the words of reasoning, then the clinging to the existence of hair streaks is reversed and understood to be non-existent. Even so (236b), the appearance of hair streaks has not yet been reversed, so to reverse it, the doctor has him take well-prepared medicine, and when the blurred vision is eliminated by the power of the medicine, the hair streaks also disappear like the objectless sky. Therefore, if the object of mere appearance has not become pacified, how can the establishment of mere appearance be described to oneself or others until then? As long as those who appear in that way exist, one should follow their appearance and explain the infallible principles of cause and effect, etc.
Tibetan
མེད་པར་བརྗོད་ནས་བསླུ་མེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལྟར་སྣང་དེའང་དཔྱད་ན་བལྟོས་བཞག་གི་བསླུ་བ་མེད་པར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བསླུ་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མི་འགྲུབ་པས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་མེད་དེའང་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་འཇིག་རྟེན་རྟོགས་སུ་བཅུག་ནས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བྱས་ཏེ་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་འབྱོར་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་དགག་པ་དང་སེལ་བ་འདི་ལ་ཇི་སྲིད་སྣང་བ་དེ་དག་མ་བཟློག་པའི་འཇིག་རྟེན་པས་བརྩོན་པར་རིགས་ཀྱི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་ལ་ནི་སེལ་བྱར་མེད་པ་འདི་ལ་དགོངས་ནས། ཁོ་བོའི་ཕ་རས་པ་ཆེན་པོའི་མགུར་ལས། ལས་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོར་ལྟ་རྣམས་ལ། །དངོས་འཛིན་གྱི་འགལ་འདུ་ཅིར་ཡང་གདའོ། །ལས་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་དམིགས་མེད་ལ། །དངོས་འཛིན་གྱི་འགལ་འདུས་ཅི་བྱར་ཡོད། །བདེན་གཉིས་ཀྱི་བཏགས་བཞག་ཅི་(༢༣༧ན) བྱར་ཡང༌། །དེ་ཀུན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཅལ་སྒྲོགས་ཏེ། །དོན་མེད་དུ་འཇིག་རྟེན་ཅི་ཡང་རྩོད། །རྩོད་གཞིའི་དམིགས་པ་ཞི་བ་ཡིས། །མདུད་པ་རང་གྲོལ་དུ་སོང་ཙ་ན། །གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའི་རྒོལ་བ་ཡིས། །གླགས་ལྟའི་སྒྲོ་སྐུར་ཅི་འདེབས་ཀྱང༌། །ནམ་མཁའ་ལ་མཚོན་ཆ་བཏབ་པ་བཞིན། །སྤུ་རིས་ཙམ་ཡང་མ་དོད་ཚེ། །བྱར་མེད་མིན་པའི་བྱེད་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་སྣང་ཙམ་རིགས་པས་དགག་མི་དགོས་པ་དང༌། དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན་འདིར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་ཙམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རིགས་པས་མི་གནོད་པར་དཔྱད་བཟོད་པའི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་པས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བསླད་ཆོས་བདེན་པ་བ་རིགས་པས་དགག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རིགས་པས་དགག་མི་ནུས་ན་ལམ་གྱིས་ཀྱང་དགག་མི་ནུས་པར་མཚུངས་ལ། རིགས་པ་དང་ལམ་གྱི་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་འགོག་བྱེད་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་འཇིག་རྟེན་དང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནོར་བར་མཚུངས་པ་བཞིན་དུ་མ་དཔྱད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་གཞན་ངོར་ཁས་ལེན་ལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ཐ་སྙད་ལྟར་མི་བརྗོད་པ་ཅི་ཞེ་ན། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ཐ་སྙད་ཕལ་ཆེ་བ་
Chinese
如果说没有，那么看起来像是无欺的因果，如果加以分析，也只是相对于某种情况而言的无欺。如果说自性成立的无欺因果，那是不成立的，所以说业因果无欺，也是因为各自的自性是空性。这样，通过远离戏论，使世间人领悟，并通过闻思修所生的智慧到达彼岸，从而远离错谬，获得不退转的智慧，最终现证菩提。因此，对于世俗的显现进行破斥和遣除，只要这些显现没有被遣除，世间人就应该努力。对于诸法如虚空般离于所缘的圣者瑜伽士来说，安住于平等性中，没有什么需要遣除的。考虑到这一点，我的父亲热巴大师的道歌中说：对于那些执着于业果实有的人来说，实执的矛盾重重。对于业果的实有离于执着的人来说，实执的矛盾又有什么用呢？胜义谛和世俗谛的安立又有什么用呢？所有这些都只是世间的喧嚣，世间无意义地争论不休。争论的基础，所缘平息之后，结自然解开。持有宗派的论敌，无论如何寻找漏洞进行诽谤，都如同向虚空投掷武器一样，连毛发也伤不了分毫。没有什么可做的，也没有什么非做不可的。如是说。除此之外，仅仅是显现，不需要用理智去破斥。如果不能破斥，就会变成这样：仅仅是显现，也会变成胜义谛的真理。因为那样一来，就变成了理智无法损害，可以分析的意义。而且，世间人也无法领悟这一点。因为，世俗的虚假之法，有自性者，理智无法破斥。这是周遍的。如果理智无法破斥，那么道路也同样无法破斥。如果不是理智和道路所要破斥的对象，那么也没有其他的破斥方法。那么，如同世间和宗派论者所有的名言都同样是错误的，未经分析，为什么世间的名言在他人面前可以承认，却不能像宗派论者的名言那样说呢？宗派论者的名言大多数
English
If it is said that there is nothing, then what appears to be infallible cause and effect, if analyzed, is only infallible relative to a certain situation. If it is said that the infallible cause and effect established by its own nature, that is not established, so it is said that karma and cause and effect are infallible, also because each of their own nature is emptiness. Thus, by being free from elaboration, the world is made to understand, and by going beyond the wisdom arising from hearing, thinking, and meditation, one attains the other shore, thereby being free from delusion, gaining power over irreversible wisdom, and ultimately realizing enlightenment. Therefore, for the refutation and elimination of the appearance of conventional truth, as long as these appearances have not been eliminated, worldly people should strive. For the noble yogis who see all phenomena as being like the sky, free from objects of focus, there is nothing to be eliminated in their equanimity. Considering this, in the song of my great father Repa, it says: For those who cling to the reality of karma and its effects, there are all sorts of contradictions of clinging to reality. For those who do not cling to the reality of karma and its effects, what is the use of the contradictions of clinging to reality? What is the use of establishing the two truths? All of these are just the clamor of the world, and the world argues meaninglessly. When the basis of the argument, the object of focus, is pacified, the knot is naturally untied. No matter how the opponents who hold to a philosophical system try to find fault and slander, it is like throwing weapons at the sky, not even scratching a hair. There is nothing to be done, and nothing that must be done. Thus it is said. Apart from that, mere appearance does not need to be refuted by reason. If it cannot be refuted, it will become like this: mere appearance will also become the truth of ultimate reality. Because in that case, it will become a meaning that cannot be harmed by reason and can be analyzed. Moreover, worldly people will not be able to understand this. Because the false phenomena of conventional truth, those with inherent existence, cannot be refuted by reason. This is pervasive. If reason cannot refute it, then the path will also be unable to refute it. If it is not an object to be refuted by reason and the path, then there is no other method of refutation. Then, just as all the terms of the world and philosophical proponents are equally mistaken, without analysis, why can the terms of the world be acknowledged in front of others, but not spoken like the terms of philosophical proponents? Most of the terms of philosophical proponents