Chinese
仅仅是这样说，因为我并不认为，先前经历对境的识与后来的忆念识是不同的实体。如果不是自体的实体和他体的实体等因果的事物，那么即使不考察先前的经历和后来的忆念等，也不能安立依赖性的因果。不考察的话，世间随说的因果就是如此。因为世间仅仅播下种子，就说“我生了这个儿子”，也认为已经种了树，因此，世间也没有从他而生的事物。文中这样说到。格西等许多藏地的入行论注释者认为，根据论师月称的观点，此论在名言上成立自宗有自证。同样，此论并非在名言上遮止阿赖耶识、自证、外境、补特伽罗等，而是遮止通过分析能够成立的阿赖耶识等。这样说实际上是自掘坟墓，因为此论中“自证”这个在显宗论典中著名的名称，在世间上并不普遍使用。因此，世间人也没有使用这个词语。但是，世间人会用名言来表达“自证”这个名称所指的，作为基础的仅仅是识的体验，以及后来的忆念。因此，中观派在不考察的情况下，如果使用世间的忆念体验的名言，那么，就这样随说，在自宗的名言中就如此成立了。因为不需如此建立。如果在名言中如此建立，就会落入分析，经过分析而建立的法，此派在两种真谛中都不认可。并且，此派不安立任何自宗，为了进行世间的名言，阿赖耶识、外境的极微尘、自证等没有成立，因此，为了世间的名言而如此建立，在世间也没有意义。特别是，应成派认为，如果分析阿赖耶识和自识作为自境的识，以及无分和有分的组成部分的极微尘，在两种真谛中都无法忍受，因此不需要。
English
It is merely said that, because I do not think that the consciousness that previously experienced the object and the subsequent consciousness of recollection are different entities. If they are not causal things such as the entity of self and the entity of other, then even without examining the previous experience and subsequent recollection, etc., it is not possible to establish dependent causation. Without examination, the worldly consequential expression is like that. Because the world merely sows a seed and says, "I have produced this son," and also thinks that a tree has been planted, therefore, there is nothing in the world that arises from another. This is what the text says. Many Tibetan commentators on the Bodhisattvacaryāvatāra, such as Geshe, believe that according to Acharya Chandrakirti's view, this treatise establishes that in conventional truth, the self-school has self-awareness. Similarly, this school does not negate the alaya-consciousness, self-awareness, external objects, and persons in conventional truth, but rather negates the alaya-consciousness, etc., that can be established through analysis. Saying this is actually digging one's own grave, because the name "self-awareness" in this treatise, which is famous in sutra-based treatises, is not commonly used in the world. Therefore, worldly people have not used this term either. However, worldly people will use conventional terms to express what the name "self-awareness" refers to, which is the mere experience of consciousness as the basis, and the subsequent recollection. Therefore, if the Madhyamikas use the worldly conventional terms of recollection and experience without examination, then, by saying so, it is established in the conventional terms of their own school. Because it is not necessary to establish it in this way. If it is established in this way in conventional truth, it will fall into analysis, and this school does not recognize the dharma established through analysis in both truths. Moreover, this school does not establish any self-school, and in order to make worldly conventions, the alaya-consciousness, the subtle particles of external objects, and self-awareness are not established. Therefore, establishing them in this way for the sake of worldly conventions is meaningless even in the world. In particular, the Prasangikas believe that if they analyze the alaya-consciousness and self-consciousness as the object of self, as well as the indivisible and divisible component particles, they cannot be tolerated in both truths, so they are not needed.
Tibetan
ག་འོས་མེད་དུ་མ་ཟད། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་ཡང་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་གྲུབ་མེད་པས་དེ་དག་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དུའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆེས་ཆེར་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་ཚར་བཅད་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་དང་ཀུན་གཞི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགོག་པར་སྒྲུབ་ཅིང༌། དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་འགོག་པ་ཡིན་ན་ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་ལ་ཆེད་དུ་བཀར་ནས་འདི་ཙམ་གྱི་དགག་པ་བྱེད་མི་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་ཆོས་ཐ་སྙད་པའི་གཞི་ཀ་བུམ་སོགས་ཡོད་ཚད་ལ་དེ་ལྟར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་ལ་དེ་ལྟར་བྱས་པས་དངོས་ཆོས་ཀ་བུམ་སོགས་ལའང་དེ་ལྟར་བྱས་པར་འགྱུར་བས་མ་ཁྱབ་བོ་སྙམ་ན་མི་འཐད་དེ། ཐལ་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་མི་བཞག་པས་དེ་དག་ཐ་སྙད་དུ་མ་དཔྱད་པ་ནའང་མི་འཇོག་ལ། ལས་འབྲས་དང་མྱོང་དྲན་ཙམ་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་རུང་བས་དེ་དག་མ་དཔྱད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་ན་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་མ་དཔྱད་པར་བཏགས་ངོ་ན་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་མི་འགོག་ཅེས་གསུང་གི། དེའང་གང་ཟག་ཏུ་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མིན་པར་དབུ་མ་པས་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་རང་ལུགས་ཀྱིས་(༢༣༠ན) སྒྲུབ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཡང་རང་ལུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ན་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་དབུ་མ་པ་དེ་ལས་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། སྔར་ཐ་སྙད་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཕྱིས་དོན་དམ་པའི་དུས་སུ་སྟོང་ཉིད་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བ་དང༌། གཞན་དུ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་གཞན་དུ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་དངོས་པོ་ཁས་ལེན་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་བྱེད་པའི་ནང་འགལ་སྨྲ་བ་ཅན་གྱི་དངོས་སྨྲ་བའི་ནང་ནས་ཀྱང་ཐ་ཆད་པའི་དངོས་སྨྲ་བར་སོང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུགས་ངན་འདི་འདྲ་འཛིན་ཅིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་ལ་འགྲེལ་པ་འཇོག་པའི་ལས་ཀྱི་དུབ་པ་བྱེད་པ་འདི་སུ་ཞིག་གིས་བཅོལ། ཁྱད་པར་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་འབད་ནས་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། འཆད་བཞིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགོངས་པ་དེ་དོན་ལ་མི་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་བརྩམས་ནས་གང་བཀག་པ་དེ་བདེན་པ་གཉིས་གང་གི་སྐབས་སུའང
Chinese
不僅毫無道理，而且作為世俗名言的基礎，由於這些在世間沒有公認的成立，因此不考察這些，在世俗的名言中也不存在，因為已經斷定這是極其不合理。並非在名言中不遮止自證和阿賴耶識，而是成立它們，如果遮止在勝義中成立，那麼就不應該特意區分阿賴耶識和自證而僅僅做這樣的破斥。因為對於作為事物名言基礎的柱子、瓶子等一切都必須這樣做。如果認為，對阿賴耶識和自證這樣做了，並不能遍及對事物柱子、瓶子等也這樣做，那是不合理的。因為應成派論者清楚地闡述說，由於世間人不把阿賴耶識和自證作為名言的基礎，因此在名言中不考察它們時也不安立，僅僅是業果和經歷記憶可以作為名言的基礎，因此不考察這些的名言，在世間安立這些名言。無論哪個補特伽羅，如果由世間俱生智慧不經考察而假立，那麼說不考察之時不遮止。而且，不僅僅是對補特伽羅，對於一切法也都是這樣應用的。如果不是這樣，中觀自續派以自宗成立（２３０ན）補特伽羅的事物存在於名言中，也以自宗成立在勝義中不存在，那麼還有什麼比這樣成立的中觀派更為實在論者呢？因為先前名言時的事物，後來在勝義時成立為空性、無實有，因此成為空性事物的破壞者，並且，在其他地方成立事物的本性存在，在其他地方成立事物的本性不存在，因此在承認事物的同時，又對事物進行誹謗，成為自相矛盾的論者，也是實在論者中最差勁的實在論者。因此，誰委託了做這種持有惡劣宗派並且難以理解的中觀應成派論著的注釋的勞累之事呢？特別是，如果說月稱論師在名言中努力成立自證，那麼這就是說正在講解的這部論著的意旨並不符合實際。因為這裡從空性的角度出發，無論遮止什麼，無論在二諦的哪種情況下，
English
Not only is it unreasonable, but also as the basis of worldly terms, since these are not recognized as established in the world, therefore, without examining these, they do not exist even in worldly terms, because it has been determined that this is extremely unreasonable. It is not that self-awareness and ālaya-vijñāna are not refuted in terms, but they are established. If it is refuted that they are established in the ultimate sense, then it should not be necessary to specifically distinguish between ālaya-vijñāna and self-awareness and only make such refutations. Because for everything that is the basis of the terms of objects, such as pillars and pots, it must be done in this way. If it is thought that doing so to ālaya-vijñāna and self-awareness does not extend to doing so to objects such as pillars and pots, that is unreasonable. Because the Prāsaṅgikas clearly explain that since worldly people do not regard ālaya-vijñāna and self-awareness as the basis of terms, they do not establish them even when they do not examine them in terms. Only karma and its effects, and experience and memory can be the basis of terms, therefore, without examining these terms, these terms are established in the world. Whichever person, if they are conventionally designated by the innate wisdom of the world without examination, then it is said that they are not refuted at the time of non-examination. Moreover, not only for persons, but for all dharmas, it is applied in this way. If it is not like that, if the Svātantrika-Madhyamikas establish by their own system (230n) that the object of a person exists in terms, and also establish by their own system that it does not exist in the ultimate sense, then what is more realistic than such a Madhyamika who establishes this? Because the object that was previously in terms, later at the time of the ultimate sense, is established as emptiness and non-existence, therefore it becomes the destroyer of empty objects, and furthermore, in one place it establishes that the nature of the object exists, and in another place it establishes that the nature of the object does not exist, therefore, while admitting the object, it also slanders the object, becoming a self-contradictory arguer, and also the worst of the realists among the realists. Therefore, who entrusted the task of making commentaries on the Prāsaṅgika-Madhyamika treatises, which hold such bad systems and are difficult to understand? In particular, if it is said that Master Candrakīrti strives to establish self-awareness in terms, then this is saying that the intention of this treatise that is being explained does not correspond to reality. Because here, starting from the aspect of emptiness, whatever is refuted, in whichever case of the two truths,