Tibetan
ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་འབྱུང་བས་གྲུབ་བོ། །དེར་མ་ཟད་རྣམ་བདེན་པས་འདོད་པའི་གཞན་དབང་དང༌། རྣམ་རྫུན་པས་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ལའང་རང་རང་གིས་བཞག་པའི་གྲུབ་པའི་དབང་ལས་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་འདོད་པར་སྣང་སྟེ། རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྣམ་རིག་དོན་དམ་བདེན་པ་དང༌། རྣམ་རྫུན་པས་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་མི་སྲིད་པས་དེ་ལྟར་རྣམ་རིག་གིས་བཏགས་ཆ་ཀུན་རྫོབ་ལས་གཞན་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྔོན་ནས་གྲགས་ཟིན་པས་མི་འགོག་གོ། །གཉིས་(༢༢༧ན) པ་ལ། མདོར་བསྟན། དྲན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག སུན་འབྱིན་གྱི་ལམ་གཞན་བསྟན་པ་གསུམ། དང་པོ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱིས་དི་མྱོང་བར་གྲུབ་མ་ཡིན། །གཞན་གྱིས་གཞན་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་རང་རིག་པ་ནི་ཡོད་དེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་འཛིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མར་མེ་རང་གིས་རང་གསལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གཞན་དབང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དེ་མྱོང་བར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གིས་རང་ལ་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར། ལེགས་པར་བསླབས་པ་གཡེར་ཞིང་ཡང་ཟོར་ཅན་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་ཕྲག་པ་ལ་ཞོན་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང༌། རང་རིག་གྲུབ་ཀྱང་དྲན་པས་མི་འགྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་དུས་དྲན་པ་ལས་འགྲུབ་ན། །མ་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡི། །མ་གྲུབ་འདི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན། །འདིར་རྣམ་རིག་པ་ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་པའི་ཕྱོགས་ལྟར་རང་རིག་བསྒྲུབས་ནས་གཞན་དབང་རང་མྱོང་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམས་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་ཡུལ་གཉིས་ཀ་རིག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནས་རང་གསལ་གྱི་བདག་ཉིད་དང་བུམ་སོགས་གསལ་བྱེད་དང༌། སྒྲས་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་དོན་གཉིས་ཀ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ངེས་པར་རང་རིག་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ན་ངས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཡུལ་དང༌། ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པར་ཐལ། དྲན་པ་ནི་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡང་རང་རིག་མེད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་མྱོང་བར་ཡང་འགྱུར་བ་དང༌། གཞན་གྱིས་དེ་མྱོང་ན་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་(༢༢༧བ) བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་
Chinese
即是如此认为。 这样说来就成立了。 不仅如此，以真实现象所认为的依他起，以及以虚假现象所认为的依他起，也各自以自己所安立的成立的势力，而显现出分别认为二谛。以真实现象，所取之相成为识之自性的相识是胜义谛，以虚假现象，所取之相不可能成立为识之自性，因此如此相识所施设的一切名言，除了世俗谛之外，就不是胜义谛了，这样说在以前就已广为人知，所以不遮破。二（227a）中，略说。 破斥忆念的能立。 宣说其他的破斥之理，共有三点。 第一点是： 仅仅依靠它本身并不能成立体验。 即使没有他者执持他者，但自证是存在的，因为自己执持自己的缘故。 例如，就像灯火自己照亮自己一样。 如果这样说，那么仅仅依靠依他起本身，并不能成立体验依他起，因为自己对自己作用是相违的缘故。 就像即使是训练有素的、身手矫健的斧头手，也不能骑在自己的肩膀上一样。 第二点中，以未成立不能成立未成立，以及即使成立自证也不能成立忆念，共有两点。 第一点是： 如果从后来的忆念中成立，那么为了成立未成立而说，这个未成立不是能成立的。 在这里，一些唯识宗的人，就像经部宗的观点一样，成立了自证之后，就成立依他起为自体验，就像这样，诸识是自己和对境二者都能了知的，例如，火从产生之时起，就是自明的自性，并且能照亮瓶子等，声音也能显示自己和意义二者，因为就像这样。 因此，不承认自证的人，作为有法，也必定会承认自证，如果这样不承认，那么“我看见了色”这样，对境和体验对境的具有对境的识就不会成为忆念的缘故。 如果未成立，则会成为成立的，因为忆念是体验的具有对境的，那么识也因为体验而不会成为忆念的缘故。 还有，如果没有自证，那么也会变成它自己没有体验它自己，如果他者体验它，那么也会变成无穷的过失（227b）。 两个同时的识
English
That is what is considered. It is thus established as it appears. Moreover, it seems that the two truths are separately considered based on the power of establishment that each has posited for the dependent arising as conceived by the truly existent phenomena, and the dependent arising as conceived by the falsely existent phenomena. The apprehended aspect as conceived by the truly existent phenomena, which has become the nature of consciousness, is the ultimate truth. The apprehended aspect as conceived by the falsely existent phenomena cannot possibly be established as the nature of consciousness. Therefore, it is said that all imputations by aspect consciousness other than the conventional truth are not the ultimate truth. This has been known for a long time, so it is not refuted. In the second (227a), the summary is stated. Refuting the proof of mindfulness. Showing other ways of refutation, there are three points. The first point is: It is not established that it experiences itself. Even if there is no other apprehending another, there is self-awareness, because oneself apprehends oneself. For example, like a lamp illuminating itself. If you say that, it is not established that the dependent arising experiences the dependent arising, because it is contradictory for oneself to act on oneself. Just as even a well-trained and skilled axeman cannot ride on his own shoulders. In the second point, there are two points: that the unestablished cannot establish the unestablished, and that even if self-awareness is established, mindfulness is not established. The first point is: If it is established from later mindfulness, then it is said to establish the unestablished. This unestablished is not the establisher. Here, some proponents of the Mind-Only school, like the Sautrāntika view, establish self-awareness and then establish dependent arising as self-experiencing. Like this, all consciousnesses are knowers of both their own nature and the object. For example, fire, from the moment it arises, is self-illuminating and illuminates pots and so on. Sound also reveals both its own nature and the meaning, because it is like that. Therefore, even those who do not accept self-awareness, as the subject, must necessarily accept self-awareness, because if they do not accept it, then the object and the consciousness with the object that experiences the object will not become mindfulness, such as "I saw a form." If it is unestablished, then it will become established, because mindfulness is the experiencer of the object, then consciousness will also not become mindfulness because of experience. Furthermore, if there is no self-awareness, then it will also become that it does not experience itself, and if another experiences it, then it will also lead to infinite faults (227b). Two simultaneous consciousnesses