Tibetan
ང་གི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན་འདིའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡུལ་ཅན་གང་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེས་དོགས་པ་བསླང་ནས། རང་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རང་གིས་རང་ལ་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར། མེས་རང་གི་བདག་ཉིད་མི་སྲེག་པ་བཞིན། ཤེས་པ་སྔ་མ་སོགས་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་རིག་གཞན་ཞིག་རྣམ་རིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ན་རྣམ་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཅན་འགའ་ཞིག་གིས་མ་བཟུང་བར་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་སྟེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར། འདིར་སྔོན་རབས་པ་མཛངས་ཤིང་གཟུ་བོའི་ཡི་གེར། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་ཅིང༌། འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་སོ་སྐྱེ་ལ་མེད་པར་འདོད་པ་དང༌། འདུས་བྱས་ཡིན་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་དང༌། དོན་དམ་ཡིན་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་སྨྲ་བ་ནི། དབུ་སེམས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་མཚོ་ལ་བློ་ཁ་གཏན་མ་ཕྱོགས་པ་སྟེ། རྣམ་རིག་པའི་གཞུང་ལུགས་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཞན་དབང་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་ཅིང༌། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་འགོག་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་བའི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་ཡོད། །ཅེས་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་(༢༢༥ན) གཞུང༌། །རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམས་སྒྲོགས། །རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་དོན་དམ་དུ། །ཡོད་པར་མཁས་རྣམས་མི་འདོད་དེ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང༌། །བྲལ་བས་ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན། །ཞེས་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་འདོད་དོ། །ཞེས་དང༌། འགྲེལ་བཤད་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལྟར་གཉིས་པོ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་ཡེ་མེད་ལ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན། ཞེས་དང༌། སུམ་ཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། ཡང་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་བྱ་ཡང་རྫས་ཉིད་དུ་ཁ་ཅིག་སེམས་པ་དང༌། གཞན་དག་ཤེས་བྱ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཡོད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདི་གཉིས་དགག་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་བརྩམས
Chinese
如果我的事物真实存在，那么它的存在会被哪个有境者所知呢？这样提出疑问后，自己执持是不合理的，因为自己对自己作用是相违的，如火不烧自身一样。先前的识等其他识执持也不是，因为与自己的宗义相违，如果另一个识是识的境，那么仅仅是唯识者所说就会破灭。不被任何有境者执持也说不通，因为太过分了。这里，以前的智者和公正者的著作中说，唯识宗认为，能取所取二者空性的识是自证自明圆成实，并且是无为法，因此凡夫没有；有为法并且是不颠倒的圆成实，因此不是胜义谛；是胜义谛，但不是胜义谛实有；他性有在世俗中存在，但在胜义中不存在等等说法，是没有将智慧完全投向中观和唯识的论典大海中。因为在所有的唯识论典中，都认为二无别的智慧是他性胜义谛实有，而在所有的中观论典中，都遮止它。如云：“从能取和所取中解脱的，识是胜义谛实有。”这是瑜伽行派的论典，宣说度越彼岸。智者不承认那个识也是胜义谛实有，因为它远离一和多的自性，如同虚空的莲花。又，《中边分别论》中说：“非真遍计有，于彼二都无，空性此中有，于彼亦有此。”又，在注释中说：“自性”是句子的剩余部分。这样，二者如同兔角一样根本不存在，如果非真实的遍计所执在胜义中自性存在的话。又，《三十颂》的注释中说：“或者有些人认为，如同识一样，所知也是实物；另一些人则认为，如同所知一样，识也是在世俗中存在，但在胜义中不存在，为了驳斥这两种极端说法，才造了这部论著。
English
If my object truly exists, by which subject would its existence be known? Having raised this doubt, it is unreasonable for oneself to grasp it, because it is contradictory for oneself to act on oneself, like fire not burning itself. It is also not the case that other consciousnesses, such as the prior consciousness, grasp it, because it contradicts one's own tenets. If another consciousness is the object of consciousness, then what is said by the mere Mind-Only proponents would be ruined. It is also not permissible to say that it exists without being grasped by any subject, because it is too extreme. Here, in the writings of wise and impartial former scholars, it is said that according to the Mind-Only system, the consciousness that is empty of both grasper and grasped is self-aware, self-illuminating, and perfectly established, and because it is unconditioned, it is not possessed by ordinary beings; it is conditioned and is a non-erroneous perfectly established nature, therefore it is not ultimate truth; it is ultimate, but it is not ultimate truth; other-powered nature exists conventionally, but does not exist ultimately, and so on. Such statements are made by those who have not fully turned their minds to the ocean of Madhyamaka and Mind-Only treatises. Because in all Mind-Only treatises, the non-dual wisdom is considered to be the other-powered ultimate truth, and in all Madhyamaka treatises, it is refuted. As it is said: "The consciousness that is liberated from grasper and grasped is ultimately existent." This is the treatise of the Yogacara school, proclaiming the crossing to the other shore. The wise do not accept that that consciousness is also ultimately existent, because it is devoid of the nature of one and many, like a lotus in the sky. Also, in the *Madhyantavibhaga* it says: "The unreal imputation exists, in it the two do not exist, emptiness exists in this, in it also this is accepted." Also, in the commentary it says: "'By nature' is the remainder of the sentence." Thus, the two are completely non-existent like a rabbit's horn, but if the unreal imputation exists by nature in the ultimate. Also, in the commentary on the *Thirty Verses* it says: "Or some think that just as consciousness is a real entity, so is the knowable; others think that just as the knowable is, so is consciousness also conventionally existent, but not ultimately existent. In order to refute these two extreme views, this treatise was composed.