Tibetan
ས། །སེམས་གཅིག་ལ་ཡང་མི་འཐད་ལ། །དུ་མ་ལ་ཡང་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། གང་གི་ལྟར་སེམས་གཅིག་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ལྟར་སེམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན་ཡན་ལག་སྔ་མ་སྔ་མ་ཞིག་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་ནི་དེ་ཉིད་ཚོགས་པ་ལ་གེགས་དབང་གིས་ཞིག་པའི་ཆོས་དེ་ནི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་རྟོག་གེ་འབར་བར། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བ་གོམས་བྱས་པས། །ཉོན་མོངས་འཇུག་པ་བཅོམ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བར་སྨྲས་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དང་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་དང་ཞིག་པ་དག་ལ་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གང་ལ་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་དང་གཏི་མུག་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་བཅོམ་པའི་སྲིད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང༌། ཞིག་པ་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གང་གིའང་རྐྱེན་དུ་བརྟེན་པར་མི་འབྲེལ་ཞེས། དེར༑ གལ་ཏེ་དངོས་མེད་གཞན་བརྟེན་འགྱུར། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་ཞིག་པ་བཞིན། །དེ་ནི་གཉེན་པོར་མི་འདོད་དེ། །གཞན་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་ཞིག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆེན་(༢༠༠བ) པོ་ཞི་བ་འཚོས། ཚད་མའི་བསྡུས་ཆེན་ལས། དངོས་པོ་བརྟན་པ་བཀག་པའི་སྐབས་སུ་མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག བུམ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལྟ་བུ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང༌། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་ཞིག་འགྱུར་ཞེས་པའི་འགྱུར་སྒྲ་ལས་ཞིག་པ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། ཞིག་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་གཞན་འབྱུང་བས་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འགྱུར་སྙམ་ན། ཞིག་པ་མ་ཞིག་པའི་བདག་དངོས་སུ་མེད་པས། དེ་ལས་དེ་མ་ཐག་བྱུང་གི་དངོས་པོར་མེད་ལ། ཞིག་འགྱུར་གྱི་འགྱུར་སྒྲས་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མི་སྟོན་ཏེ། མི་ལ་བོང་བུར་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་བོང་བུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞིག་པ་དངོས་མེད་སླར་དངོས་པོར་མི་ལྡོག་ཅེས། དེར་ཇི་སྐད་དུ། ཞིག་པ་ཉིད་ནི་བདག་མེད་ཕྱིར། །དེ་མ་ཐག་བྱུང་ཡོད་མ་ཡིན། །མ་བྱུང་བྱུང་བ་ལྡན་པ་ཡང༌། །ནམ་མཁའི་པདྨ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞིག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་དེ་ལྟར་འདིར། །དངོས་པོར་མ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི། །དོན་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་ཡིན་གྱི། །སྒྲུབ་པ་འགའ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །མི་འགའ་ཞིག་ལ་
Chinese
萨。心于一亦不应理，于多亦不应理。于此之释文中说，于何者之理，心为一者，依彼之理，果与因将成俱时。于何者之理，心为异者，依彼之理，前前支分坏灭，非为后后之因。如是说。又由因缘所区分之事物，即彼聚集，由障碍力所坏灭之法，彼非为实有。如是大学者善护说于《论理火焰》中。串习空性见，为坏烦恼入。如是说，因与缘之聚集及相异之事物与坏灭等，于彼等不观察到事物之故。于何者不生贪嗔痴，如是烦恼之威力已坏灭，依于有之烦恼亦不能损害。如是说。坏灭非为实有之故，任何法亦不依于缘。于此，若无实有依他变，以无事物之故如坏灭。彼不欲为对治，以依于他之故如坏灭。如是说。另外大学者寂护于《定量总集》中，于遮止事物坚固之时，外道某些，如瓶等事物，认为无常之事物，及如极微与虚空等，认为常有之事物二者。从此引申出，坏灭之变声，坏灭转变为无常之事物，及坏灭本身产生其他事物，故坏灭转变为事物之想。坏灭无未坏灭之自体，故从彼立即产生之事物亦非实有。坏灭转变之变声，不显示无常之事物，如人仅被命名为驴子，人不会变成驴子，坏灭之无实有不会再次转变为实有。于此如是说，坏灭自性无有故，彼立即产生亦非有。未生与生连结者，亦如虚空莲花等。坏灭转变如是于此，未转变为事物之，此义是为领悟之，任何成立亦不欲求。于某些人
English
Sa. It is not reasonable for one mind, nor is it reasonable for many. In the commentary to this, it says, "According to the reasoning that the mind is one, the result will become simultaneous with the cause. According to the reasoning that the mind is different, the earlier and earlier limbs are destroyed, and are not the cause of the later and later ones." It is said. Furthermore, an object distinguished by cause and condition, that very collection, a dharma destroyed by the power of obstacles, is not an existing object. Thus, the great scholar Lekdenjed said in the Blaze of Reasoning: "By practicing the view of emptiness, the entry of afflictions is destroyed." Thus he spoke, because objects and destruction, which are the collection of causes and conditions and are different, are not observed as objects. For whom attachment, anger, and ignorance do not arise, thus, the power of the afflictions has been destroyed, and even afflictions that rely on existence cannot harm them. It is said. Since destruction is not an object, no dharma is related to relying on conditions. There, if the non-existent changes dependently, like destruction because there is no object. That is not desired as an antidote, because it depends on others, like destruction. It is said. Furthermore, the great scholar Shantarakshita, in the Compendium of Valid Cognition, in the context of refuting the permanence of objects, some non-Buddhists believe in two types of objects: impermanent objects such as pots, and permanent objects such as atoms and space. From this it follows that the sound of change, 'destruction-change,' means that destruction changes into an impermanent object, and that another object arises from destruction itself, so they think that destruction changes into an object. Since destruction does not have an undestroyed self, the object that immediately arises from it is not real. The sound of change, 'destruction-change,' does not indicate an impermanent object, just as a person does not become a donkey simply by being named a donkey. Destruction, which is non-existent, does not revert to being existent. There, as it is said: "Since destruction itself is selfless, what immediately arises from it does not exist. Also, what is unborn and connected with birth is like a lotus in the sky and so on. The term 'destruction-change' here, in this way, means 'not transformed into an object.' This meaning is to be understood, and no proof is desired. To some people
Tibetan
བོང་བུ་ཞེས། །དེ་ལྟར་མིང་ཙམ་བྱས་པ་ན། །བོང་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །འདི་ལ་ཐོབ་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞིག་པ་ཞེས་བྱའི་དངོས་པོ་ནི། །དངོས་པོ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སྒྲུབ་པ་ན་ཡང་དངོས་འདི་ལ། །ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། །འཇིག་པ་དངོས་པོ་ཞིག་བདག་ཉིད། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དང༌། །བྲལ་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་འདོད་ཀྱི། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་མིན། །འདི་ལ་ལྡོག་པའི་དངོས་ཉིད་ཀྱང༌། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་(༢༠༡ན) བརྗོད་མི་བྱེད། །དངོས་པོ་ཡི་ནི་རྗེས་འཇུག་པ། །སྐད་ཅིག་ལས་ཕྱིར་འགེགས་པར་བྱེད། །ཕྱིར་འདི་ཡི་ནི་རྣམ་གཞག་གི། །ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་རྟག་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་བྱེད་པ་གནས་མེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། མུ་སྟེགས་པ་ཁ་ཅིག་མི་རྟག་པའི་འཇིག་དངོས་ཞིག་པ་ན་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ངན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་དང་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་འབྲང་བར་ག་ལ་རིགས་ཏེ། ཉིད་ཅག་ནང་པའི་བསྟན་འཛིན་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཅི་ཙོང་ཁ་པ་ཁྱེད་ཅག་རང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ལྟར། ཇི་སྐད་དུ། མཛོད་ལས། གཅིག་ནི་འདས་པས་འབྱིན་པར་བྱེད། །ཅེས་འདས་མ་འོངས་པ་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པས་དོན་བྱེད་པ་ལྟར་སྨྲ་ནའང་མི་འཐད་དེ། ཚད་ཆེན་ལས། དུས་གསུམ་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ཉེར་དྲུག་པར། དེའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ། གཞན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་འདི་དག་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཞིག་གམ། མི་ནུས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་ཡོད་ན་ད་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་པའི་ད་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་དག་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་པ་ད་ལྟར་བ་བཞིན་ནོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ། །འདི་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ད་ལྟ་བ་ལོགས་ན་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་(༢༠༡བ) མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་ད་ལྟར་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། ། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ད་ལྟར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ
Chinese
名为驴子，仅仅这样命名之后，并不能因此就获得驴子的一切属性。所谓“坏灭”的事物，即是“事物被摧毁”，即使在论证时，对于此事物，也丝毫不会产生，因此，这如何能转变呢？坏灭的事物本身，又怎能与事物的自性相分离，因此应认为是无，而非事物的自性。对于此，通过论证的方式，也无法陈述转变的事物本身。（201a）事物的后续，会立即被刹那所阻断，因此，对此的法相，丝毫无法成立。因此，对此产生常有的分别念，是没有根据的。如是说，一些外道认为，无常的坏灭之物坏灭时，会转变成常有之物。对此进行了广泛的驳斥。像这样恶劣的分别念，怎么能跟随像至尊文殊和宗喀巴大师这样的人物呢？因为你们是佛教的伟大护持者。还有，宗喀巴，你们自己的一些宗派，如说三时实有，如《俱舍论》所说：“一由过去生”，像过去和未来，通过坏灭和未生而起作用一样，也是不合理的。如《量论》所说，在第二十六品“三时观察”中，其难解的注释中说：“另外，过去和未来这些，是有能力起作用呢，还是没有能力呢？这是两种不同的观点。如果是有能力，那么那时有能力，就会变成现在，就像没有成为争论对象的现在一样。论式是，凡是能够起作用的，都是这样的，就像没有成为争论对象的现在一样。过去等等也是有能力起作用的。这会变成自性的常法之过。这不是不定因，因为这样，如果离开了现在，那么坏灭和未生的一切能力都会丧失，就像虚空的莲花一样。论式是，凡不是现在发生的，在任何时候也不会有能力，就像虚空的莲花一样。过去等等也不是现在。”如是说。（201b）
English
When something is called a donkey, merely giving it that name does not mean that it will acquire all the qualities of a donkey. The thing called "destruction" is called "the destruction of a thing." Even when proving it, this thing does not arise at all. Therefore, how can this be transformed? How can the destroyed thing itself be separated from the nature of the thing? Therefore, it should be considered as non-existent, not as the nature of the thing. For this, even the thing itself that transforms cannot be stated through the means of proof. (201a) The subsequent of a thing is immediately blocked by the moment. Therefore, there is no establishment of the nature of this phenomenon. Therefore, it is baseless to have the concept of permanence for this. It is said that some non-Buddhists believe that when an impermanent thing is destroyed, it will be transformed into a permanent thing. This has been widely refuted. How can one follow such evil concepts as the venerable Manjushri and the great Tsongkhapa? Because you are the great upholders of Buddhism. Also, Tsongkhapa, some of your own schools, such as those who say that the three times are substantially existent, as the Abhidharmakosha says, "One is produced by the past," like the past and the future, acting through destruction and non-arising, is also unreasonable. As the Pramāṇavārttika says, in the twenty-sixth chapter, "Examination of the Three Times," in its difficult commentary, it says: "Furthermore, are these past and future able to function, or are they not able to function? These are two different views. If they are able to function, then at that time, if they have the ability, they will become the present, just like the present that has not become an object of dispute. The syllogism is that whatever is able to function is like this, just like the present that has not become an object of dispute. The past and so on are also able to function. This will become the fallacy of the constant nature of self-nature. This is not an uncertain cause, because in this way, if it is separated from the present, then all the abilities of destruction and non-arising will be lost, just like a lotus in the sky. The syllogism is that whatever is not happening in the present will never be able to function, just like a lotus in the sky. The past and so on are also not the present." It is said. (201b)