Tibetan
ཀུན་རྫོབ་པར་མི་བསླུ་བའི་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་འཆད་པ་དང༌། འཆི་བས་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པའི་ལུང་དོན་ཀྱང་འཆི་བས་ཞེས་པ་འཆི་བའི་འཇིག་པའི་བྱ་བ་ལ་བྱ་ཡི། ཞིག་པའི་བྱ་བ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་པས་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེའང་འཆི་བའི་འཇིག་པས་མི་འཆི་བའི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མའི་རྒྱུན་གཅོད་པས་མི་འཆི་བར་མ་བཟུང་བ་ལས་འདུ་བྱེད་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱས་པ་དང༌། འཆི་སེམས་ཉིད་སེམས་བྱུང་མ་རིག་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྨོངས་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཁྱེད་ལྟར་འཆི་བས་ཤི་བ་དང་མ་རིག་པ་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་གཉིས་བྱས་ཞེས་པའི་དབང་དུ་ན། འཆི་བའང་ཞིག་པ་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་བསམས་པར་སྣང་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཞིག་པའང་ཤི་བའི་དོན་དུ་ཟད་ལ། དེའི་ཚེ་སྨྲས་ཚོད་འཆི་བ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་སོང་ཚོད་ཤི་བར་སོང་ལ་ཤི་བས་ཤི་བའི་བྱ་བ་བྱེད་ན་རང་གིས་རང་ཉིད་ལ་བྱ་བྱེད་གཉིས་འགལ་བ་དང༌། ཞིག་པས་སླར་ཤི་བ་སྟེ་ཞིག་པ་ཞིག་པར་བྱེད་ན་མ་ཞིག་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན། ཁྱེད་འདོད་པའི་ཞིག་དངོས་དེའི་དངོས་རྒྱུན་གཅོད་པར་འགྱུར་བས་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པ་ལས་ཉམས་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །(༡༩༤བ) ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པའི་ལུང་དུ། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཅེས་ཞིག་པ་དངོས་མེད་དངོས་དོན་དུ་འཆད་པ་འདི་ནི་ལུང་རྒྱབ་ཀྱིས་ཆེས་ཕོངས་ནས་འདི་ལྟར་བརྗོད་མོད། ཐ་ཆད་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདིར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དངོས་མེད་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་ཐལ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་འདུས་བྱས་པར་འཇོག་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཙམ་ལས། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་རང་བདེན་པ་མ་གྲུབ་པར་གསུངས་པ་དབང་མ་བཙན་པར་ཁྱེད་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པ་དེར་བདེན་དུ་འདོད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དངོས་པོ་ཞིག་པའི་དངོས་མེད་ཀྱང་དངོས་པོར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདོད་པ་ལས་འོས་མེད། དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་དུའང་ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་སུ་བརྗོད་བྱར་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱུ་ཟད་ཀྱི་ལུང་ནི། ཉོན་མོངས་ཟད་པས་ཐར་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རིམས་ནད་དང་བྲལ་བ་ན་འགོ་ནད་ལས་གྲོལ་བར་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འགོ་ནད་ལས་གྲོལ་བ་ནི་འགོ་ནད་མེད་པར་སོང་བས་ནད་ལས་གྲོལ་བ་དེ་ནད་ཀྱི་དངོས་པོར་སླར་
Chinese
宣讲说，如同世俗中不欺骗的真理一般。还有关于死亡行两种事业的经文意义，所谓“死亡”，是指死亡的毁灭行为，而不是指坏灭的行为，因为坏灭无法行事。那也是因为死亡的毁灭断绝了不死的同类后世之延续，并非执持不死，而是做了行作转变的行为。死亡之心本身就是与心所无明相应的愚昧自性所生的行为。如果像您那样认为死亡做了死亡和产生无明两种行为，那么您似乎认为死亡也是坏灭。如果是那样，坏灭也就穷尽于死亡的意义了。那时，说出口的是“死亡”，但实际已变成“已死”，如果死亡做死亡的行为，那就是自己对自己做，行为者和行为是相违的。如果坏灭再次死亡，即坏灭使坏灭坏灭，那就会变成不坏灭，或者，您所认为的那个坏灭之物的实体延续会被断绝，因此认为坏灭是实物，反而会变成损害者。（194b）在认为坏灭是实物的经文中说：“实与非实是积聚。”这样解释坏灭非实为实事，这是因为对经文的理解非常贫乏才这样说的，这是说了极端的话。如果那样，因为这里有转变，非实法，应成实物。龙树菩萨认为实与非实二者互相观待而成为积聚，因此仅仅是缘起的法，而没有成立实物和非实是自性成立的，您不顾权威，却认为那个能起作用的实物是真实的。特别是，坏灭之物的非实也正是因为被认为是实物。除了这样认为，别无选择。如果那样，在名言中，所知的事物也就无法被说成是实物和非实两种了，因为除了实物之外，没有其他的法了，因为非实也被承认为实物了。还有关于因灭尽的经文，是说烦恼灭尽而获得解脱的意义，就像远离瘟疫时说从传染病中解脱一样。那也是因为从传染病中解脱，是因为传染病消失了，所以从疾病中解脱，那个疾病的实物再次
English
It is taught that it appears like a truth that does not deceive in the conventional sense. Also, regarding the meaning of the scripture that death performs two actions, "death" refers to the action of destruction by death, not the action of decay, because decay cannot perform an action. That is because the destruction by death severs the continuity of the similar kind of non-dying in the future, and it is not holding onto non-death, but rather it has done the action of changing phenomena. The very mind of death is the action of being born as the nature of ignorance that is concordant with the mental factor of ignorance. If, as you say, death has done the two actions of dying and generating ignorance, then it seems that you think of death as decay as well. If that is the case, then decay is exhausted in the meaning of death. At that time, what is said is "death," but in reality it has become "dead," and if the dead does the action of dying, then there is a contradiction of the agent and the action to oneself by oneself. If decay dies again, that is, if decay makes decay decay, then it will become non-decaying, or, the substantial continuity of that decaying thing that you desire will be severed, so thinking of decay as a real thing will instead become a destroyer. (194b) In the scripture that considers decay as a real thing, it says, "Real and unreal are compounded." Explaining decay as unreal as a real thing is said in this way because of a great poverty of scriptural understanding, and it is said in an extreme way. If that is the case, because there is change here, the unreal dharma should become a real thing. Nagarjuna states that both real and unreal are established as compounded in dependence on each other, so it is merely a dharma of dependent arising, and real and unreal are not established as self-existent. You, without authority, consider that real thing that performs a function to be true. In particular, the unreal of a decaying thing is precisely because it is considered a real thing. There is no choice other than to think so. If that is the case, then in conventional terms, knowable things cannot be expressed as two, real and unreal, because there is no dharma other than real things, because unreal is also acknowledged as a real thing. Also, the scripture about the exhaustion of causes speaks of the meaning of liberation being completely freed by the exhaustion of afflictions, just as when one is free from the plague, it is said that one is freed from the epidemic. That is also because being freed from the epidemic is because the epidemic has disappeared, so being freed from the disease, that real thing of the disease again