Tibetan
་པ་ལ་བལྟོས་བཞག་གི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གློ་བུར་བ་ནི་གང་གིས་བཏགས་པའི་བཏགས་ངོར་ཆུད་མི་ཟ་བ་འདི་དོན་ལ་མི་གནས་པ་བསླུ་ཆོས་བརྫུན་པའི་བདེན་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་སོ་ཞེས། བསྟན་བཅོས་ལས། གང་ཕྱིར་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་དེའི་ཕྱིར། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཆུད་ཟར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང༌། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། སེམས་ཅན་རང་གི་ལས་དང་ནི། །ལས་རྣམས་ཆུད་ཟ་མིན་པར་གསུངས། །ལས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་གསུངས་ཏེ། །མ་སྐྱེས་གང་དེ་ཆུད་མི་ཟ། །ཞེས་དང༌། མདོ་ལས། མི་ཡི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་འཚོ་ཞེས་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །ལོ་ལ་ཕུང་པོར་སྤུངས་མེད་པ། །སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས། །ཟད་པ་མེད་ཅེས་གང་སྨྲས་དང༌། །ལས་ཟད་ཅེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །སྟོང་པའི་ཚུལ་དུ་ཟད་པ་མེད། །ཐ་སྙད་ཚུལ་དུ་ཟད་པར་བསྟན། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ལུས་(༡༨༨བ) ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཟག་ནས་ཀུན་གཞིའི་བར་རང་རང་གིས་བཏགས་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཡོད་པ་ཆུད་མི་ཟ་བར་འདོད་ལ། འདིར་ནི་རང་བཞིན་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མ་འགག་པའམ་མ་ཞིག་ལ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གང་ལ་ཆུད་ཟ་བ་མི་སྲིད་ཅིང༌། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་འགག་གིས་སྟོང་པའི་སྐྱེ་འགག་ལྟར་སྣང་བའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་བརྫུན་བློའི་ངོར་མི་འཐད་པ་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་ངོར་སྨྲའོ། །རང་ལུགས་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་འདིར་གཏན་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་དངོས་པོ་ལ་སྐྱེ་འགག་གི་འཐད་པ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱི་རིགས་པ་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པས་དེར་ཁས་ལེན་གང་དང་ཡང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བསླུ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ངོར་ལས་འབྲས་མི་འཐད་དོ་ཞེས་ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་གྲགས་བརྗོད་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །འོ་ན་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འགའ་ཡང་མ་གཟིགས་ན་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་བསལ་བར་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྱ་ཚོམས་སུ་ལས་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་ནས་བླང་དོར་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པས་ངན་སོང་གི་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྟུང་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང༌། གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་མི་ནུས་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་སོགས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་ཡོད་ན་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་མ་(༡༨༩ན) འགག་པའི་ཕྱིར་མ་འགག་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་འཐད་པར་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་ལ། འདིར་ཡང་ལས་འབྲས་ལ་སྐྱེ་འགག་སོགས་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའམ་མ་འགག་པའི་ཕྱིར་ཆུད་མི་ཟ་བ་ལ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བར་གཞན་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལས་མ་སྐྱེས་པས་མི་འགག་ཏུ་ཆུག་མོད། མ་སྐྱེས་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་ཅིག་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང༌། མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ལས་འབྱུང་བར་གོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དུ་མས་བསྟན་ཅིང༌། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་འཐད་ཀྱི། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེས་ན་ལས་འབྲས་དང་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཞུང་འདི་དག་གི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གངས་ཅན་དུ་སྔར་བྱོན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་གྱུར་པ་དག་གི་གསུང་ཚིག་རང་ཚིག་གི་ལྷད་མ་བཅུག་པར་བྲིས་པ་ཡིན་པས་སྐལ་ལྡན་དག་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་ཟུངས་ཤིག འདིར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ན་རེ། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དག་གིས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་འགྲུབ་པས་མི་འཐད་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་ཞིག་གིས་བྱེད་པ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སུ་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཤིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེས་ནི་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་འདིས་གང་བཀག་པ་དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སློབ་(༡༨༩བ) དཔོན་འདིས་ལས་འབྲས་ལ་ཡོད་མེད་དང་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བརྗོད་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཆད་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀག་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཆད་དོགས་ནས་དེའི་རྟེན་གྱི་དངོས་ཆོས་རང་བདེན་པ་བཞག་པ་རྣམས་འགའ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་འདིར་གཞུང་བཙུགས་ནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ལས། སླར་འདིར་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་དུ་དངོས་ཆོས་རང་བདེན་པ་ཞིག་འབད་པ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སྐབས་སྒྲུབ་བོ་ཞེས་རྟགས་སྦྱོར་དུ་མ་ཞིག་ཁྱེད་
Chinese
對於依賴的業果關係，以任何方式所安立的安立處不會消失，這在實際上並不存在，只是一種欺騙性的虛假真理，這在世間廣為人知。如論典所說：「何以業不生，以此無自性之故，何以此不生，是故不滅。」又如《七十空性論》所說：「有情自之業，以及諸業說不失，諸業說無自性，何者不生彼不失。」又如經部所說：「人的壽命為一百歲，因此說為活著，但在年中沒有堆積的蘊，修行也與此相同。所說的沒有窮盡，以及所說的業窮盡，在空性的方式中沒有窮盡，在名言的方式中顯示為窮盡。」因此，薄伽梵說：「有情之諸業，百劫亦不失，聚合時機至，成果自成熟。」說此不失的原因是，實事論者認為從補特伽羅到阿賴耶識各自所安立的業果之所依存在，因此不失。而在此，因為沒有自性，所以不生，因為不生，所以不滅或不壞。因此，在任何事物上都不可能消失。在名言中，如生滅般顯現的業果關係，對於虛假的心識而言，沒有不合理的。這是對他人而言的說法。就自宗而言，業果的關係在此並非要確定地建立，因為在此，事物生滅的合理性，自宗的任何正量理智都無法成立，因此與任何承諾都相違背。然而，對於世間虛假的欺騙性知識而言，僅僅是為了消除認為業果不合理的邪見而作出的聲明而已。如果沒有看到任何業果的關係，那又如何消除他人的邪見呢？確實如此，但為了避免那些不理解的人，因為對業果產生懷疑而誹謗業果，從而在取捨上顛倒行事，最終墮入惡趣的巨大懸崖。即使不承認阿賴耶識等業果的所依，也要消除他人的邪
English
The momentary relationship of cause and effect that depends on conditions, the established place of establishment by whatever means, does not disappear. This does not exist in reality, but is merely a deceptive false truth, which is well known in the world. As stated in the treatises: "Why does karma not arise? Because of this lack of inherent existence. Why does this not arise? Therefore, it does not perish." Also, as stated in the "Seventy Stanzas on Emptiness": "The karma of sentient beings themselves, and all karmas are said not to be lost. All karmas are said to be without inherent existence. Whatever is unborn, that does not perish." Also, as stated in the sutras: "The lifespan of humans is one hundred years, therefore it is said to be alive, but there are no aggregates piled up in the year. Practice is also the same as this. What is said to be inexhaustible, and what is said to be the exhaustion of karma, in the manner of emptiness there is no exhaustion, in the manner of convention it is shown to be exhausted." Therefore, the Bhagavan said: "The karmas of embodied beings, even in hundreds of eons, will not be lost. When the time of gathering arrives, the result will ripen by itself." The reason for saying this is not lost is that the proponents of reality believe that the basis of cause and effect established by each individual, from the person to the alaya consciousness, exists, therefore it is not lost. But here, because there is no inherent existence, it is unborn, and because it is unborn, it is not destroyed or ruined. Therefore, it is impossible for anything to disappear. In convention, the relationship of cause and effect that appears like arising and ceasing, for the false mind, there is nothing unreasonable. This is a statement to others. As for our own system, the relationship of cause and effect is not to be definitively established here, because here, the rationality of the arising and ceasing of things cannot be established by any valid reasoning of our own system, therefore it contradicts any commitment. However, for the false deceptive knowledge of the world, it is merely a statement made to dispel the wrong view that cause and effect is unreasonable. If you have not seen any relationship of cause and effect, how can you dispel the wrong views of others? Indeed, but in order to avoid those who do not understand, because they have doubts about cause and effect and slander cause and effect, and thus act perversely in what to accept and reject, they will eventually fall into the great abyss of the lower realms. Even if you do not accept the basis of cause and effect such as the alaya consciousness, you must dispel the wrong views of others.
Chinese
也不能排除无法遣除（这种观点），因为凡是承认阿赖耶识等是业果之所依者，也仅仅是认为如果有所依，由于业的相续不灭，不灭就能产生果是合理的。而在此，对于业果来说，由于远离生灭等八边，或者不灭，所以不虚耗，产生果并不相违，因为其他人能够理解。即使允许业未生故不灭，但如果问未生的业如何产生果？那么，所有产生的果，其自性皆空，并且是从未生的法中产生的，这在前面已经用影像等许多比喻说明了。对于自性无生灭者来说，因果是合理的。如果业自性生，那么就与业果和一切名言相违了。这可以写成没有错乱这些论典的宗义，是过去在雪域出现的大车轨派的量士夫们的言教，没有掺杂自己的话语，所以有缘者请作为信赖之处。 此处宗喀巴大师及其追随者说：内外道徒所安立的业果之所依，在世俗中以名言量成立，所以不合理。即使如此，业果之所依被实有者所作，这是大学者月称论师的中观应成派中不共的特点。如是说者，实际上是对月称论师的诽谤，因为凡是这位论师所遮破的，正是这位论师所主张的。因为如果这位论师说业果具有有无和生灭等的自性，那么一切事物都将变成常断。内外道徒因为害怕业果的联系断绝，所以安立了作为其所依的实法自证，但这些没有一个是成立的。这里已经建立宗义并广为阐述，但后来又在这里，对于作为安立业果联系的所依，没有必要费力地去论证实法自证，却要论证那样的场合，你们有很多的理由。
English
It is also not impossible to eliminate (this view), because those who accept the ālaya-vijñāna and so on as the basis of cause and effect of karma, merely think that if there is a basis, it is reasonable that the uninterrupted continuation of karma produces fruit because it does not cease. But here, for karma and its effects, since they are free from the eight extremes such as arising and ceasing, or because they do not cease, it is not contradictory that fruit arises without being wasted, because others can understand this. Although it may be allowed that karma does not cease because it has not arisen, if one asks how fruit arises from karma that has not arisen, then all the fruits that arise are empty of inherent existence, and arise from phenomena that have not arisen, as has been shown above with many examples such as reflections. For those without inherent arising and ceasing, cause and effect are reasonable. If karma arises inherently, then it contradicts karma and its effects and all conventions. This can be written as the unerring tenets of these treatises, the teachings of the great chariot-way masters of the past in the snowy land, without mixing in my own words, so fortunate ones, please take it as a place of trust. Here, the great Tsongkhapa and his followers say: The basis of karma and its effects established by internal and external non-Buddhists is not reasonable because it is established by conventional valid cognition in the mundane. Even so, that the basis of karma and its effects is made by a real entity is a unique characteristic of the Prāsaṅgika Madhyamaka of the great scholar Chandrakīrti. Those who say so are actually slandering the master Chandrakīrti, because whatever this master refutes is precisely what this master asserts. Because if this master said that karma and its effects have the nature of existence and non-existence, arising and ceasing, etc., then all things would become permanent and annihilated. Internal and external non-Buddhists, fearing that the connection of karma and its effects would be severed, established inherently existent real phenomena as their basis, but none of these are established. Here, the tenets have been established and widely explained, but later here, for the basis that establishes the connection of karma and its effects, there is no need to laboriously prove inherently existent real phenomena, but you have many reasons to prove such a situation.