Tibetan
ད་པ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་སྐྱེ་འགག་སྣ་ཚོགས་པར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལ། དངོས་དང༌། ཞར་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འཐད་པ་དང༌། དོན་དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལ་ཐུག་མེད་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་འདི་ནུས་ཕྱིར། །ལ་ལར་ལས་འགགས་ཡུན་རིང་ལོན་ལས་ཀྱང༌། །འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་རིག་པར་གྱིས། །དེས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་དུ་བལྟ་བ་ལས་གྲོལ་བར་མ་ཟད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་ཡང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཀུན་གཞི་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་དོན་མེད་དེ། དེ་འདྲའི་དངོས་པོ་རྫས་གྲུབ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་རྩ་བ་ལས། གལ་ཏེ་སྨིན་པའི་དུས་བར་དུ། །གནས་ན་ལས་དེ་རྟག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགགས་ན་འགགས་གྱུར་པས། །ཇི་(༡༨༤ན) ལྟར་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ལས་རྣམས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་དུས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་སམ། འོན་ཏེ་སྐྱེས་མ་ཐག་འགག་པའི་ཕྱིར་མི་གནས་པ་གང་ཡིན། གང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྟག་ཆད་ཅན་དུ་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བརྩད་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་པ་ལས་འབྲས་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་གང་ཟག་གི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ལས་འབྲས་དང༌། མཐོ་རིས་དང༌། ཐར་པ་ལ་སོགས་འཐད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་པ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཅིང༌། ཕུང་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་ལས་འབྲས་དང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་སོགས་མི་རུང་སྟེ། ལས་མ་བྱས་པ་དང་འཕྲད་པ་དང༌། བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་བསགས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་སོགས་ལས་འབྲས་འཆོལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕུང་པོ་སྐད་ཅིག་སྨྲ་བ་ཡི། །ཤཱཀྱ་པ་རྣམས་བདག་མེད་ན། །མཐོ་རིས་ཐར་པ་ལ་དགོས་པའི། །འབད་པ་དོན་མེད་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བདག་རྟག་པ་ཡོད་པ་ལ་འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པས་ལས་འབྲས་མྱོང་ན་ལས་འབྲས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཅར་མྱོང་བའམ། ཡང་ན་ནམ་ཡང་མི་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟག་པས་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་རྐྱེན་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌
Chinese
因此，就像无自性的法之体性一样，世间以各种生灭的方式依缘而生。第三，从正面和顺带说明业果之所依是如实之义。第一，即使无自性，业果的联系也是合理的；以比喻的方式来证明这个道理；避免对此毫无节制地过分推断。第一点是：因为自性不会停止，所以即使没有阿赖耶识，也能起作用。在某些情况下，即使业已停止很久，也要明白果报仍然会如实产生。因此，不仅因为在二谛中都没有自性而从常断的观点中解脱出来，而且在世俗谛中，即使业已停止很久，为了业果的联系，完全执着于阿赖耶识等事物的自性也是没有意义的，因为这样的事物在世俗谛中也没有真实成立。如根本颂中说：如果到成熟时之间存在，那么业就会变成常；如果停止了，既然已经停止，又如何产生果报呢？就像这样出现。业要到成熟的时候才存在吗？或者因为生起后立即停止而不存在？无论怎么说，都必须说事物是常断的。当被这样诘难时，外道承认业果的人认为，因为有常恒不变的补特伽罗之我来体验业果，所以业果、天界和解脱等是合理的。但按照佛教徒的观点，既然没有补特伽罗之我，而且蕴是刹那生灭的，所以业果、天界和解脱等是不可能的。因为会发生未造之业相遇，已造之业浪费，他人所积之业他人受用等业果混乱的情况。因为说蕴是刹那生灭的，释迦牟尼派若无我，则升天解脱所需之努力将变得毫无意义。他们这样说。这是不合理的，因为对于像这样的业果之所依，常恒不变的我就存在这一点，会被未来将要讲述的理证所损害。如果常恒不变的我去体验业果，那么要么所有的业果都会同时被体验，要么就永远不会被体验。因为常恒不变的我去体验异熟果不依赖于因缘。
English
Therefore, just like the nature of phenomena without inherent existence, the world arises dependently in various ways of arising and ceasing. Third, it is shown that the basis of karma and its result, spoken of directly and incidentally, is the meaning of truth. First, even without inherent existence, the connection of karma and its result is reasonable; to prove this point through examples; and to avoid excessive extrapolation without limit. The first point is: Because it does not cease by its own nature, therefore, even without the alaya, it is capable of this. In some cases, even after the karma has ceased for a long time, know that the result will still arise accurately. Therefore, not only are we liberated from the view of permanence and annihilation because there is no inherent existence in either of the two truths, but also in the conventional truth, even if the karma has ceased for a long time, it is meaningless to completely grasp the inherent nature of things like the alaya for the sake of the connection between karma and its result, because such things are not truly established even in the conventional truth. As it says in the root text: If it exists until the time of ripening, then the karma will become permanent; if it ceases, since it has ceased, how will it produce a result? As it appears. Does the karma exist until the time of ripening? Or does it not exist because it ceases immediately after arising? No matter how you say it, you must say that things are permanent or annihilated. When challenged in this way, the non-Buddhists who accept karma and its result believe that because there is a permanent self of the person who experiences the result of karma, karma and its result, heaven, liberation, and so on are reasonable. But according to the Buddhist point of view, since there is no self of the person, and the aggregates are momentary, karma and its result, heaven, liberation, and so on are impossible. Because the karma that has not been done will be encountered, the karma that has been done will be wasted, and the karma accumulated by others will be experienced by others, and so on, the results of karma will be confused. Because it is said that the aggregates are momentary, if the Shakya school has no self, then the efforts required for heaven and liberation will become meaningless. That's what they say. This is unreasonable, because for the basis of karma and its result like this, the fact that the permanent self exists will be harmed by the reasoning that will be explained in the future. If the permanent self experiences the result of karma, then either all the results of karma will be experienced at once, or they will never be experienced. Because the permanent self experiences the vipaka without relying on conditions.
Tibetan
། རྟག་པ་གཅིག་ཉིད་བདེ་སྡུག་དང༌། ངན་སོང་དང༌། མཐོ་རིས་དང༌། ཐར་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་(༡༨༤བ) ཡོད་ན་བདག་འཛིན་སྤང་དུ་མི་རུང་ཞིང༌། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐར་པ་མི་འཐད་པ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་འདི་པ་རྣམས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བས། རྟག་པའི་བདག་དང་ལས་ཁས་མི་ལེན་ལ། དེ་ལ་གནས་མ་བུ་པ་རྣམས་ནི་མི་རྟག་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་པས་འཕངས་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་བསམས་ནས། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང༌། རྟག་མི་རྟག་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །དེའང་མི་རིགས་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྷག་མེད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ན་བདག་ཡོད་ན་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ཞིག་ཀྱང་བདག་མ་ཞིག་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །བདག་མེད་ན་ཕུང་པོ་ཞིག་པ་ན་བདག་ཀྱང་ཞིག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་འགྲེལ་ལས། མི་རྟག་ཉིད་དུ་བརྗོད་མེད་པ། །དེ་ནི་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན། །བརྗོད་བྱ་མིན་ལ་བཅིངས་དང་ཐར། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཅེས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ན་རྒྱུར་མི་རུང་ཞིང༌། བཅིངས་པ་དང་གྲོལ་བ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི། ལས་དང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་མི་རྟག་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་འགགས་ཟིན་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་རྩོད་པའི་ལན་དུ། དེ་དག་མི་རྟག་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་འབྲས་བུ་མ་སྨིན་གྱི་བར་དུ་སྐད་(༡༨༥ན) ཅིག་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་རྒྱུན་མ་ཆད་པའི་ཕྱིར་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཐད་ལ། སྔ་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། ཕྱི་མ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཆད་པ་ཡང་མེད་ལ། སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དོ་ཟེར། དེ་ལ་མང་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་ལུང་རིགས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་ཡོད་ན་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་དང་འགལ་ཞིང་ཐར་པ་མི་ཐོབ་པས་སྟོན་པའི་བསྟན་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། སྔ་མ་དང་འདི་གཉིས་ཀྱིས་གང་ཟག་རྫས་གྲུབ་ཁས་ལེན་པ་ནི་
Chinese
因为恒常、单一、安乐、痛苦，以及恶趣、善趣、解脱等种种变化是相违的；而且，如果存在我(184b)，就不能舍弃我执，因为从我执中产生一切烦恼，所以解脱是不合理的，等等，会产生无边的过失。这些有法者由于陷入如上所说的过失，所以不承认常我与业。其中，住子部认为，即使是无常，也考虑到外道所提出的过失会产生，因此，作为业果之所依的蕴，既不能说是与蕴同一，也不能说是与蕴相异，而是承认一种既不能说是常，也不能说是无常的补特伽罗。这也是不合理的，因为会被将要阐述的理证所破斥；而且，在无余涅槃时，如果存在我，就应该说是与蕴相异，因为蕴坏灭时，我并没有坏灭。因此，也会变成常。如果没有我，蕴坏灭时，我也就坏灭，因此会变成无常，所以，应该说是与蕴同一。《释量论》中说：“无常性中无有说，彼亦非是任何因，于非所说缚与脱，如何亦能成有无。”就像这样，即使在名言中也不能说成是无常，因此不能作为因，而且系缚和解脱也是不合理的。除此之外的实事论者们，承认业和业果的所依是无常的，并且为了回答“已经灭尽的业，如何产生果”的争论，他们说，即使这些是无常的，但在果实未成熟之前，刹那(185a)一个接一个地从前一个产生后一个，相续不断，因此业果的关系是合理的。前一个灭尽，因此不是常；后一个产生，因此也不是断灭；前后相续是一体的，因此也没有未作而遇等等的过失。其中，有些大众部承认作为业果之所依的补特伽罗和有情与蕴是同一本体，但这也是不合理的，因为会被将要阐述的教证和理证所破斥；而且，如果存在我，就与四法印相违，并且因为不能获得解脱，所以不能成为导师的教法。前一种观点和这种观点都承认补特伽罗是实有的。
English
Because permanence, oneness, happiness, suffering, and various changes such as evil destinies, higher realms, and liberation are contradictory; and if there is a self (184b), one cannot abandon self-grasping, because all afflictions arise from it, so liberation is unreasonable, etc., and endless faults will arise. These Dharmikas, having fallen into the faults mentioned above, do not accept a permanent self and karma. Among them, the Vatsiputriyas think that even if it is impermanent, the faults raised by outsiders will arise, so they say that the aggregates, as the basis of karma and its results, cannot be said to be the same as or different from the aggregates, but they accept a person who cannot be said to be permanent or impermanent. This is also unreasonable, because it will be refuted by the reasoning to be explained; and in nirvana without remainder, if there is a self, it should be said to be different from the aggregates, because when the aggregates are destroyed, the self is not destroyed. Therefore, it will also become permanent. If there is no self, when the aggregates are destroyed, the self will also be destroyed, so it will become impermanent, so it should be said to be the same as the aggregates. The Pramanavarttika says: "In impermanence there is no saying, it is not the cause of anything, in the unspeakable bondage and liberation, how can it be said to be existent or nonexistent?" Just like this, even in conventional terms, it cannot be said to be impermanent, so it cannot be a cause, and bondage and liberation are also unreasonable. Other realists admit that the basis of karma and its results is impermanent, and in order to answer the argument of "how can the fruit arise from the karma that has ceased," they say that even if these are impermanent, until the fruit is ripe, the moment (185a) one after another arises from the previous one, and the continuity is uninterrupted, so the relationship between karma and its results is reasonable. The previous one is destroyed, so it is not permanent; the latter one arises, so it is not annihilation; the previous and latter continuity is one, so there is no fault of encountering what has not been done, etc. Among them, some of the Mahasamghikas admit that the person and sentient being who are the basis of karma and its results are the same entity as the aggregates, but this is also unreasonable, because it will be refuted by the scriptures and reasoning to be explained; and if there is a self, it contradicts the four seals of Dharma, and because liberation cannot be attained, it cannot be the teaching of the Teacher. The former view and this view both admit that the person is substantially existent.