Tibetan
་འབྲས་རང་བདེན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། ཅེས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྔོན་ཉིད་ནས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་པ་འདི་ནི་རྨ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབུ་མའི་སྟོང་ཐུན་ཆུང་བར། ཇི་སྐད་དུ། གང་དབུ་མ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པར་སྨྲ་བ་དག་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པར་འཇུག་སྟེ་རྒོལ་བ་ན། རྩོད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་དང༌། ཟླ་གྲགས་སོགས་ཀྱང་དེའི་རྗེས་བརྗོད་མཛད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ནི་གང་དུའང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སོ།།མདོར་ན། ཡོད་མེད་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡང་དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་ལ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཇོག་ཅིང་ཁས་བླངས་ན་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཆེན་པོར་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་སོགས་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་གཟུགས་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་དམིགས་ཏེ། དེ་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་མི་དམིགས་ན་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། (༡༨༢བ) དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གསུངས་ལ། བསྟན་བཅོས་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་འཛིན། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་བལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། །རྟག་དང་ཆད་པར་བལྟ་བ་ནི། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་འགྱུར་ལ། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་དངོས་པོ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཁས་བླངས་པས་ཅིར་སོང་སྙམ་ན། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གང་ཡང་རུང་བར་དོན་ལ་ཁས་བླངས་པར་སོང་ལ། དེར་མ་ཟད་ཡོད་མེད་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་རང་ལུགས་ལ་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཚེ་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་གཉིས་ཀ་དོན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཆོས་མེད་པ་ཁས་བླངས་པ་དེས་ནི་ཆོས་དེ་ཆད་པར་སོང་ལ། དེ་མེད་ན་མེད་པ་དེར་བལྟོས་ཀྱི་ཡོད་པའི་ཆོས་ཤིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟར་གྱི་ཡོད་པ་དེ་མེད་པའི་ཆད་པ་དེར་བལྟོས་ནས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ཅིང༌། གང་ཡོད་པའི་ཆོས་ཁས་བླངས་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཏེ་རྟག་པར་སོང་ལ་དེ་ཡོད་ན་དེར་བལྟོས་ཀྱི་མེད་པའི་ཆོས་ཤིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་གྱི་མེད་པ་དེ་ཡོད་པ་རྟག་པ་དེར་བལྟོས་ནས་ཆད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པར་འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་དག་གིས་ཤིན་ཏུ་ཞེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང༌། དེ་དག་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བས་ནི་མཐའ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་(༡༨༣ན) རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པར་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཁས་བླངས་པས་རྟག་མཐའ་དང༌། དེ་རྣམས་དཔྱད་པའི་ཚེ་བདེན་མེད་དུ་སོང་བར་ཁས་བླངས་པས་ཆད་མཐའ་ཁས་བླངས་པར་སོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ། །དེ་ནི་མེད་པ་མིན་པས་རྟག །སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་ཀུན་གྱི་ལུང་གསལ་པོ་འདི་འདྲ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཀྲལ་ནས་རང་ལུགས་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཁས་བླངས་ཏེ། རྟག་ཆད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆེན་པོ་གཉིས་ལ་གནས་པར་མ་མཛད་ཅིག འདིར་རྗེ་བཙུན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཉན་པ་རས་ཆེན་གྱི་མགུར་ལས། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། །བདེན་རྫུན་གཉིས་སུ་བདེན་པ་ཡི། །རང་གི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཆོས། །རང་བཞིན་ཞིག་ནི་འཇིག་རྟེན་དང༌། །བསྟན་བཅོས་སྨྲ་རྣམས་མོས་པར་བྱེད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡུམ་སོགས་ལས། །བདེན་གཉིས་སོ་སོར་བདེན་རྫུན་དུ། །བདེན་པའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེའི། །རང་བཞིན་དང་ནི་མཚན་ཉིད་དང༌། །རང་ངོ་དམིགས་སུ་མ་བཟོད་ཅེས། །ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཀའ་ནན་བསྩལ། །དེ་ལྟར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ། །རང་བཞིན་ཞིག་ནི་སུ་ཞིག་འདོགས། །དེར་ཡང་འདོགས་སུ་མི་རུང་སྟེ། །མིང་མེད་མིང་དུ་བཟུང་བ་ཡིས། །སྤྲོས་མཚན་ཅན་གྱི་བླུན་པོ་ལ། །ཁོ་བོ་རས་པ་མཚར་དུ་བརྩི། །ཞེས་གསུང་གི་བདུད་རྩི་མཆོག་འདི་དྲན་པར་བྱའོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར། སྟོན་པས་(༡༨༣བ) སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པ་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཞིང༌། །སྤྲུལ་པ་དེས་ཀྱང་སྤྲུལ་པ་ནི། །སླར་ཡང་གཞན་ནི་སྤྲུལ་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་བྱེད་པོ་དེས་ལས་གང༌། །བྱས་པ་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་པ་བཞིན། །དཔེར་ན་སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་གཞན་ཞིག །སྤྲུལ་པ་མཛད་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་ལུས་རྣམས་དང༌། །བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་དག །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། །སྨིག་རྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཅེས་སྤྲུལ་སོགས་ཀྱི་དཔེས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྣང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་དེ་དག་རང་བཞིན་མེ
Chinese
因为果是自性成立的缘故，立了宗。周遍被世间所成立。如是龙树（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）先前就已说过不是吗？这个“周遍被世间所成立”是说，玛嘉瓦大菩提勤奋的《中观空性论》小集中，如是说：凡是随顺中观以及相反的说法，都是世间人自己承认的。与世间相合而进行辩论时，无诤的大自在者导师龙树和月称等也只是复述他们的观点而已。其他方面，随顺和相反在任何地方都没有承认过。总之，有无之法，中观派在自己的宗派中都不安立，如果那样安立和承认，就会堕入常断的大边。这是圆满正等觉和龙树足等的主张。经中说：般若波罗蜜多（梵文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是什么，在那里，色是常的或者无常的都不观察，如果色本身都不观察，那么常或无常又怎么会存在呢？（182b） 同样，也说了直到一切智之间。论典中说：说有则执为常，说无则视为断。因此对于有和无，智者不应安住。凡是以自性而有的，那不是没有，所以是常。先前有现在没有，因此就成了断见。又说：如果承认事物是有，那么就会执著常和断，因为事物是常和无常变化的缘故。等等变化。因此，如果自己的宗派承认事物是常和无常，会怎么样呢？就会变成在意义上承认了常和断的任何一方。不仅如此，无论有无，只要在自己的宗派中承认了其中一方，那么实际上就等于承认了常和断两者。因为承认法不存在，那么这个法就成了断灭。如果它不存在，那么就会依赖于不存在，而存在一个有的法，这样，这个存在就会依赖于不存在的断灭，而执著为常。凡是承认有的法，那么这个法就成了常，如果它存在，那么就会依赖于它
English
Because the result is established by its own nature, the sign is accepted. The pervasiveness is established by the world. Didn't Nagarjuna (Sanskrit, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning in Chinese) say that long ago? This "pervasiveness is established by the world" means that in the small collection of Madhyamaka emptiness of the great peacock, Bodhichitta Perseverance, it is said: Those who follow the Madhyamaka and those who speak oppositely are accepted by the worldly people themselves. When arguing in accordance with the world, the unopposed great sovereign master Nagarjuna and Chandrakirti, etc., only repeat their views. In other aspects, following and opposing have not been accepted anywhere. In short, the Madhyamaka does not establish any phenomena of existence or non-existence in its own system, because if it is established and accepted in that way, it will lead to the great extremes of permanence and annihilation. This is the view of the complete and perfect Buddha and Nagarjuna's feet, etc. The sutra says: What is Prajnaparamita (Sanskrit, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal meaning in Chinese)? There, one does not observe whether form is permanent or impermanent. If form itself is not observed, then how can permanence or impermanence exist? (182b) Similarly, it is also said up to omniscience. The treatise says: Saying "exists" is clinging to permanence, saying "does not exist" is viewing as annihilation. Therefore, the wise should not dwell on existence and non-existence. Whatever exists by its own nature is not non-existence, therefore it is permanent. Saying "previously existed, now does not exist" will lead to the view of annihilation. It also says: If one accepts that things exist, then one will cling to permanence and annihilation, because things are permanent and impermanent changes. And so on. Therefore, if one's own system accepts that things are permanent and impermanent, what will happen? It will become an acceptance of either permanence or annihilation in meaning. Moreover, whether it is existence or non-existence, as long as one of them is accepted in one's own system, then in reality it is equivalent to accepting both permanence and annihilation. Because accepting that a phenomenon does not exist, then that phenomenon becomes annihilation. If it does not exist, then it will depend on non-existence, and there will be a phenomenon of existence. In this way, this existence will depend on the annihilation of non-existence, and will be clung to as permanence. Whoever accepts the phenomenon of existence, then that phenomenon becomes permanent, and if it exists, then it will depend on it.
Chinese
如果存在无有之法，那么不了解世界的人们会非常执着地认为，这种无有是相对于存在和常有的断灭。此外，从色法到一切种智之间的所有法，既承认是通过量成立的，又说它们不是真实成立的，这实际上是承认了两种极端。因为（183a）承认诸法以其自身本性不空且通过量成立，这是常边；又承认这些法在分析时会变成无实，这是承认了断边。凡是以自性存在的，它不是不存在的，所以是常；说以前存在现在不存在，因此会陷入断灭。因此，不要曲解世尊和所有论师的这些清晰教言，而在自己的宗派中承认有和无的法，从而陷入常断两种大边。这里要忆念至尊一切知者念巴惹钦的道歌，其中说：“在二谛的自性中，在真假二谛中，以其自身本性存在的法，世间和论典的宣说者都信奉。在世尊之母等经典中，在真假二谛各自的真假中，对于真实的二谛的自性、相状和自相，说不能容忍作为目标。反复强调告诫。对于这样没有目标的事物，谁会安立一个自性呢？在那里也不允许安立，因为以无名执著名，对于具有戏论相的愚人，我惹巴觉得可笑。”因此，要忆念这殊胜的甘露之语。因此，正如所说的那样，导师（183b）以化身化现化身，以神变圆满化现，化身也化现化身，再次像其他化身一样。同样，作者所做的业，所做的就像化现的形态。例如，化身化现另一个化身，就像化现所做的那样。烦恼、业和身体等，作者和果，就像乾闼婆城，就像阳焰和梦境一样。以化身等的比喻，从二谛中显现的仅仅是显现的体性出发，说明这些法没有自性。
English
If there were a non-existent dharma, then those who do not understand the world would be very attached to thinking that this non-existence is the annihilation in relation to existence and permanence. Furthermore, all dharmas from form to omniscience, both admit that they are established by valid cognition, and say that they are not truly established, which is actually admitting both extremes. Because (183a) it is admitted that dharmas are established by valid cognition without being empty of their own nature, this is the extreme of permanence; and it is admitted that these dharmas become unreal when analyzed, this is admitting the extreme of annihilation. Whatever exists by its own nature, it is not non-existent, so it is permanent; saying that it existed before and does not exist now, therefore it will fall into annihilation. Therefore, do not distort these clear teachings of the Bhagavan and all the commentators, and admit the dharmas of existence and non-existence in your own doctrine, thereby falling into the two great extremes of permanence and annihilation. Here, remember the song of realization of the venerable all-knowing Nyenpa Rinchen, which says: "In the nature of the two truths, in the truth and falsehood of the two truths, the dharma that exists in its own nature, the world and the proclaimers of treatises all believe. In the Sutra of the Mother of the Bhagavan, etc., in the truth and falsehood of each of the two truths, for the nature, characteristics, and self-nature of the two truths that are true, it is said that it cannot tolerate being an object. Repeatedly emphasized admonitions. For such a thing that has no object, who would establish a self-nature? It is not allowed to establish there either, because by grasping at the nameless as a name, I, Repa, find it ridiculous for the fool who has the characteristics of elaboration." Therefore, remember this supreme nectar of speech. Therefore, as it is said, the teacher (183b) emanates an emanation with an emanation, emanates with the perfection of miraculous powers, and the emanation also emanates an emanation, again like other emanations. Similarly, whatever action the agent does, what is done is like the form of an emanation. For example, an emanation emanates another emanation, just like what the emanation does. Afflictions, actions, and bodies, etc., the agent and the result, are like a city of gandharvas, like mirages and dreams. With the metaphors of emanation, etc., starting from the nature of mere appearance in the two truths, it is explained that these dharmas have no self-nature.