Tibetan
་དང༌། དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་མཛད་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ངོར་བྱས་ཀྱི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོའམ་རང་བཞིན་ལ་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པར་མཛད་པ་ལས་གཞན་དུ་ཤེས་བྱར་མེད་པའི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ཤིག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་(༡༨༡བ) པར་མཛད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མཛད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་ཙོང་ཁ་པ་བཞེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་གྲུབ་དེ་བདེན་གཉིས་གང་གིའང་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་པའི་ངོར་ཡང་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུ་དེའི་རང་ངོ་སྟོང་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་མ་སྐྱེས་པས་མྱུ་གུ་མ་སྐྱེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཚེ་དང་མི་ལྡན་པས་སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་ཚེ་དང་མི་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ལྟར་ན་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་རིགས་པར་ཐལ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོས་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། འདོད་ན། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་དང་ངོ་བོ་རང་ལུགས་ལ་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་རང་བཞིན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་མེད་རིགས་པས་གནོད་ཡུལ་མིན་པར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་རྟག་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ཆ་དེ་དབུ་མའི་རིགས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་མ་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་ཚད་མས་དེ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་མེད་པའི་ཆད་པ་ཉིད་དུ་མ་དམིགས་ལ། ཡོད་པའམ་རྟག་ན་མེད་པ་དང་ཆད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། ཁྱབ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གྲུབ། འདོད་(༡༨༢ན) ན་ཅིར་འགྱུར། ཡང་གང་དུ་དངོས་པོ་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ཡོད་པ་རང་བདེན་པར་མི་བསླུ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན། རྟེན་འབྱུང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དངོས་ཆོས་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ། ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་བདེན་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་བཅོས་མ་ལས་དངོས་ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བཅོས་མ་བསླུ་ཆོས་ཐ་སྙད་དུའང་བརྫུན་པ་མི་འབྱུང་བར་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ
Chinese
以及，圣怙主龙树等以有无自性进行观察，乃是在世俗名言安立的世间共称的角度所作的观察。并非是对二谛的体性或自性，观察其有无体性或自性，而是对除此之外，如同知识对象中不存在的兔角和石女之子一样的法，观察其有无自性（181b），因为没有必要那样做。特别是宗喀巴所主张的，作为宗因的遮破对象的真实成立，即使在二谛的任何显现，以及世间共称的角度，也不是体性和自性，因此，像那样的自性空性，不能成立二谛的自性空性。如同没有生出兔角，不会导致没有生出苗芽；石女之子没有寿命，不会导致生而为人的天授没有寿命一样。不仅如此，按照您的观点，所谓的自性，也应该仅仅安立为事物自身体性的安住方式的真实成立。所谓的无自性，也仅仅是指事物自身体性的安住方式没有成立为真实。宗因已许诺，周遍为世间所成立。如果承认，那么真实成立的法，应该存在于知识对象中。因为在知识对象中，二谛的自性、相、体性，以及自宗，以量成立而存在，凡是自性，都周遍真实成立。如果承认前述观点，那么在世俗中，名言量成立的业果不虚，不为理智所损害而存在的事物，作为有法，那样的事物应该是常有的。因为那样的事物，即能起作用的部分，以中观理证，在二谛中都不是宗因的遮破对象。如果不是那样，那么名言量已经成立其存在，就不会见到不存在的断灭。如果存在或者常有，就不会是不存在和断灭。宗因已许诺，周遍为世间所成立。如果承认（182a），会怎么样呢？还有，凡是事物以量成立而存在，自身真实而不欺骗的，那样的事物，作为有法，如缘起幻化之法的法相，应该会断灭相续。因为名言量成立的，自身体性不真实的因缘造作，导致法的事实结果，即造作不欺骗之法，即使在名言中也不会出现虚假，所以名言量成立的因
English
And, the noble protector Nagarjuna and others examined the existence or non-existence of inherent existence. This was done from the perspective of worldly conventions that engage with knowable objects through terminology. It was not that they examined the existence or non-existence of inherent existence in a dharma like the horns of a rabbit or the child of a barren woman, which are non-existent as knowable objects. (181b) It was not done because there was no need to do so. In particular, the truly established that is the object of negation of the sign that Tsongkhapa asserts is not a nature or inherent existence even in the appearance of either of the two truths, or from the perspective of worldly people. Therefore, because the self-nature of such a thing is empty, the self-nature of the two truths is not established as empty. Just as the non-arising of a rabbit's horn does not cause the non-arising of a sprout, and the child of a barren woman does not have life, so the person given by the gods does not lack life. Moreover, according to your view, the term "inherent existence" should only be established as the true establishment of the way of abiding of the self-nature of the object itself. The term "non-inherent existence" is only used to refer to the fact that the way of abiding of the self-nature of the object itself is not established as true. The sign is accepted, and the pervasion is established by the world. If you assert this, then truly established dharmas should exist in knowable objects. Because whatever exists in knowable objects as the self-nature, characteristics, and essence of the two truths, and one's own system, is established by valid cognition, whatever is inherent existence is pervaded by true establishment. If you accept the aforementioned view, then in the conventional, the effect of actions that is established by valid conventional cognition, is unfailing, and exists without being harmed by reasoning, that thing, as the subject, should be permanent. Because that kind of thing, the part that performs a function, is not the object of negation of the sign in both truths by Madhyamaka reasoning. If it is not so, then because valid conventional cognition has established its existence, the annihilation of non-existence will not be seen. If it exists or is permanent, it will not be non-existent or annihilated. The sign is accepted, and the pervasion is established by the world. If you assert this (182a), what will happen? Furthermore, wherever a thing exists as established by valid cognition, and is truly non-deceptive in itself, then that thing, as the subject, the phenomena of dependent arising, like illusions, should cease continuously. Because the cause of the conventional valid cognition, the artificial cause of the non-true self-nature, causes the artificial, non-deceptive result of the phenomena, even in the conventional, falsehood will not occur, so the cause of the conventional valid cognition