Tibetan
༠ན) ལས་འབྱུང་བའི་དོན། །ཐལ་འགྱུར་བ་ཡི་དགོངས་པར་མི་འཆད་ཅིང༌། །དེ་ཡིས་གང་བཀག་དེ་ཡིས་བཞེད་ཅེས་ཅི། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སྣང་བ་མི་འགལ་བའི་ཚུལ། དེས་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་སྟོང་པ་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ། །ཚོགས་ལ་ལྟོས་རྣམས་མ་གྲགས་པ་ཡང་མིན། །ཇི་ལྟར་དེར་ནི་གཟུགས་བརྙན་སོགས་སྟོང་ལས། །ཤེས་པ་དེ་ཡི་རྣམ་པ་སྐྱེ་འགྱུར་ལྟར། །དེ་བཞིན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ན་ཡང༌། །སྟོང་ཉིད་དག་ལས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་གི་ངོ་བོས་སྐྱེ་བ་མེད་ན་སྐྱེ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཇིག་རྟེན་དུ་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཤེ་ན། སྐྱེ་སོགས་འཇིག་རྟེན་དུ་དམིགས་པས་འཇིག་རྟེན་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྐྱེ་སོགས་གྲུབ་བདེན་དུ་ཡོད་པ་ཆེས་འགལ་བར་སྨྲས་པའོ། །ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་གཟུགས་བརྙན་དང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ལོང་དང་བྱད་བཞིན་དང་ཤིང་བུ་རྡེའུ་དང་སྔགས་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་ལ་བལྟོས་ནས་འབྱུང་ཞིང༌། དམིགས་པ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲགས་པའང་མ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་རང་བདེན་པ་མིན་པ་འབྲས་བུ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བལྟོས་ནས་འཇོག་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་རང་བདེན་པར་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་དེར་ནི་དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལས་ཡུལ་ཅན་དེའི་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་གཟུགས་བརྙན་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་འགྱུར་དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར། དཔེ་དེ་བཞིན་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་པ་མིན་ཏེ། སྤྲུལ་པ་ལས་སྤྲུལ་པ་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྤྲུལ་སྟོང༌། །སྤྲུལ་པས་སྤྲུལ་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བརྫུན་པའི་དཔེ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་(༡༨༠བ) འབྲས་ཐ་དད་དུ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ན་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དག་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གྲགས་སོ། །དེས་ན་སེམས་འགྲེལ་ལས། མདོར་ན་སྟོང་པའི་ཆོས་ལས་ནི། །སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན། །བྱེད་པོ་ལས་དང་འབྲས་མྱོང་བ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་རྒྱལ་བས་བསྟན། །གང་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ
Chinese
０ན） 业产生的意义。不按自续派的观点解释，他说：“他所遮止的，就是他所承认的。”第二，虽然远离戏论，但显现为因果并不矛盾之理。这显示了远离常断。第一是：事物空性，如影像等，依赖于集合，也不是不为人所知。如彼处影像等从空性中，识彼之相状生起一样。同样，一切事物虽为空性，也从空性中产生。如果在二谛中没有以自性产生，那么生等的自性如何在世间显现呢？如果生等在世间显现，那么在世间二谛中生等成立为实有，这是非常矛盾的，这样说了。所要显示的是，事物自性空，如影像和幻术等，依赖于镜子和面容、树枝石块和咒语等因缘的集合而产生。所缘境在世间也不是不为人所知。果不是自证，而是像果一样显现，虽然依赖于因缘而安立，但因缘并不是自证的。如镜子等处，所缘的因缘影像等的因自性空，从彼处有境的果识产生影像的相状一样。因此，因果二者都不是自性的，如化身产生化身一样。在《七十空性论》中说：“于彼如来化身空，化身何须说化身。”同样，幻术等一切虚假的例子也应如此理解。同样，色等一切事物，虽然在因（１８０ｂ） 果不异体的状态中自性空，但从自己的因缘空性中，自性空性的果在世间名言中也会产生，这就是所谓的。因此，《心释》中说：“总之，从空性的法中，产生空性的诸法。作者、业和果报，胜者在世俗中开示。因为外境
English
0 N) The meaning of arising from karma. It is not explained according to the view of the Prasangikas, and he says, "What he refutes is what he accepts." Secondly, although it is free from elaboration, the way in which it appears as cause and effect is not contradictory. This shows that it is free from permanence and annihilation. The first is: Things are empty, such as images, etc., which depend on the assembly, and are not unknown either. Just as there, from the emptiness of images etc., the consciousness of that appearance arises. Likewise, although all things are empty, they also arise from emptiness. If there is no arising by its own nature in the two truths, then how do the natures of arising etc. appear in the world? If arising etc. appear in the world, then in the world, in the two truths, arising etc. are established as truly existent, which is very contradictory, so it is said. What is to be shown is that things are empty of their own nature, such as images and illusions, etc., which arise depending on the collection of causes and conditions such as mirrors and faces, branches, stones, and mantras. The objects of perception are also not unknown in the world. The result is not self-evident, but appears like a result, and although it is established depending on causes and conditions, the causes and conditions are not self-evident. Just as in mirrors etc., the cause of the perceived conditions, images etc., is empty of its own nature, and from there the result of the object-possessor, consciousness, arises as the appearance of the image. Therefore, both cause and effect are not of their own nature, just as an emanation arises from an emanation. In the Seventy Stanzas on Emptiness, it says: "For him, the Tathagata's emanation is empty, what need is there to speak of an emanation by an emanation?" Likewise, all false examples such as illusions should be understood in this way. Similarly, all things such as form, although in the state of cause (180b) and effect being non-different, they are empty of their own nature, but from the emptiness of their own causes and conditions, the result of emptiness of their own nature will also arise in the world of mere terms, so it is said. Therefore, in the Commentary on the Mind, it says: "In short, from empty dharmas, empty dharmas arise. The Victorious One taught in conventional truth the agent, action, and experiencing of results. Because external
Tibetan
་རྟེན་འབྱུང་ཡང༌། །ཚོགས་པ་དག་ལས་འབྱུང་བ་ཡི། །རྔ་ཡི་སྒྲ་དང་མྱུ་གུ་བཞིན། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འདོད། །ཆོས་རྣམས་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དང༌། །ཅུང་ཟད་འགལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་བཞིན་མཁས་པ་སུ་ཞིག་གཟུགས་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་དུ་དམིགས་པས་དེ་ལ་རང་བཞིན་དང་བཅས་པར་ངེས་པ་ག་ལ་བྱེད་རིགས་ཏེ། ཡོད་པར་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པ་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་གཉིས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མིན། །རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་དེ་དག་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་སུའང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལས་གཞན་དུ་དཔལ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ལ་འདི་འདྲི་བར་བགྱི་སྟེ། ཁྱེད་ཅག་རང་(༡༨༡ན) ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་དང་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་འཇོག་གིན་འདུག་པས་དེ་ལྟར་ན་མཚན་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཅན་དུ་སྨྲས་ཀྱང་མཐར་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་སྨྲ་ཞིང༌། སེམས་པར་སོང་བས་རྟག་ཆད་མཐའ་དག་ལས་གྲོལ་བའི་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་དོར་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན། དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་བདེན་མེད་དང་བདག་མེད་དུ་གྲུབ་ཅིང༌། ཡོད་པར་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་གཞུང་རྩ་འགྲེལ་འདི་དག་གི་ཕྱོགས་སྔར་གང་བཞག་པ་དེ་རང་ལུགས་སུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དང༌། དོན་དམ་པ་ནི་བདེན་པར་མེད་པ་ཞེས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་རང་བཞིན་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་ཡུལ་རང་ངོས་རང་དབང་དུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་གི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡོད་མེད་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོ་བཞག་པས་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས
Chinese
缘起亦然，从聚合中生起，如鼓声和嫩芽，视作梦幻泡影。诸法从因生，与此稍不违，因以因自性空，了知为无生。如是。如是了知影像之法的因果无自性，智者谁会执着于色等因果未成立如成立般显现之境，而对其生起具有自性的定解呢？虽显现为有，然自性无生故。如是说：如在极净之明镜中，如何无自性之影像显现，如是了知树木诸法。如是说。第二，以二谛亦无自性之故。彼等非常亦非断。彼等缘起之法非常亦非断，以二谛亦无自性之故。如影像。因此，除此以外，应向具足功德的宗喀巴大师师徒请教：你们自宗对二谛安立自性和体相非常完善，如是，即使说具有体相和自性，最终也只是在说宗见，心中已远离，因此舍弃了远离常断等一切边，甚深空性的意义。世俗的一切法，以名言量成立为有，在世俗中承认。胜义谛则以理智量成立为无实和无我，因此承认在胜义中存在。如是，这些论典的根本和注释，之前所立的宗派，都将变成自宗所承认的，因为在二谛中都承认了自性。在世俗中，承认存在的自性，在胜义中，则承认不存在的自性。对此，并未承认自性，自性唯指境于自位自主而真实成立。仅仅安立二谛的有无之自性或自体，并不会变成承认自性。如是说。于二谛圆满之佛陀
English
Origination is also like that, arising from the assembly, like the sound of a drum and a sprout, it is regarded as a dreamlike illusion. All phenomena arise from causes, and there is no slight contradiction to this. The cause is empty of its own nature as a cause, and it is understood as unborn. Thus. Thus, knowing that the cause and effect of the phenomena of images are without inherent existence, what wise person would fixate on objects such as forms, etc., which appear as if cause and effect that are not established are established, and generate a definite understanding that they possess inherent existence? Although they appear to exist, they are unborn by nature. As it is said: Just as in a perfectly clear mirror, how an image without inherent existence appears, so understand the trees and all phenomena. Thus it is said. Secondly, because there is no inherent existence in either of the two truths. They are neither permanent nor annihilated. Those phenomena of dependent origination are neither permanent nor annihilated, because there is no inherent existence of their own nature in either of the two truths. Like an image. Therefore, other than this, we should ask the great Tsongkhapa and his followers: In your own system, you establish the nature and characteristics of the two truths very well. If so, even if you say that they have characteristics and inherent existence, in the end you are only talking about views, and you have moved away from them in your mind, so you have abandoned the profound meaning of emptiness, which is free from all extremes of permanence and annihilation. All phenomena of the conventional are conventionally accepted as existing as established by name and concept. The ultimate truth is established as unreal and selfless by valid reasoning, and therefore it is accepted as existing in the ultimate sense. Thus, the root texts and commentaries of these treatises, the tenets previously established, will become accepted as your own tenets, because you have accepted inherent existence in both of the two truths. In the conventional, you accept the inherent existence of existence, and in the ultimate, you accept the inherent existence of non-existence. To this, inherent existence is not accepted, inherent existence only refers to the object being truly established in its own position and independently. Merely establishing the existence or non-existence of the two truths as inherent existence or self-nature does not become an acceptance of inherent existence. Thus it is said. Buddha, perfect in the two truths.