Tibetan
ང་བ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་སོ་ཞེས་སོགས་གྲགས་པ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པས་འཕགས་པའི་གཟིགས་པ་ལ་མི་གནོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། །བདག་གིས་བུ་འདི་སྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང༌། །ཤིང་ཡང་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོག་དེས་ན། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། །འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བ་དང་བསྟུན་ནས་རྗེས་བརྗོད་བྱས་ཀྱང་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད་པ་ནི། དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ཁོ་ནར་ལྟ་ཞོག འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་མའི་མངལ་དུ་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས་ཕྱིས་ཕོ་དབང་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་པ་ན་བདག་གི་བུ་འདི་བསྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱེད་ཅིང༌། ཨ་མྲའི་ས་བོན་ཙམ་བཙུགས་ནས་ཕྱིས་ཤིང་སྡོང་ཆེར་སྐྱེས་པ་ན་འདི་ཡང་བདག་གིས་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ས་བོན་དང་འབྲས་བུ་རྫས་གཞན་དུ་ལྟ་བར་མི་བྱེད་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་རང་གི་བུ་ལུས་ལས་བཏོན་ནས་མངལ་དུ་འཇུག་འབྱིན་དང༌། ཤིང་ཡང་ས་བོན་འདེབས་ཚེ་ཡལ་འདབ་རྒྱས་པ་ཅན་(༡༧༡བ) བཙུགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། རྒྱུ་མཚན་སྔ་མ་ལྟར་བདག་གི་བུ་དང་བདག་གིས་ཤིང་བསྐྱེད་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་མིན་པར་གཞན་གྱིས་གཞན་བསྐྱེད་ན་བདག་གི་བུ་སོགས་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་སྐབས་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟེན་འབྲེལ་རྟག་ཆད་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན། ངོ་བོར་གྲུབ་ན་སྟོང་ཉིད་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད། །གང་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་དེ་ཕྱིར་ཡང༌། །མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་མི་བྱ། །འདིར་ས་མྱུག་གཞན་པར་གྱུར་ན་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ན་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བ་མེན་ཡོད་པས་བ་ལང་ཤི་ཡང་བ་མེན་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། སོ་སྐྱེ་ཡོད་པས་འཕགས་པ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་དེ། གང་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་དེས་ཆད་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ས་མྱུག་གཅིག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེས་རྟག་པ་རྣམ་པར
Chinese
我——在世间广为人知等等，对于所有将名声作为衡量标准的人来说，名声并不会损害圣者的见地。第二点是：因为世间仅仅播下种子，就说“我生了这个儿子”，也认为“树也是我栽的”，因此，从他者产生，在世间也是没有的。即使按照世间的观点进行后续陈述，世间也不会妨碍对从他者产生的否定。不要仅仅认为事物是从他者产生的，即使在世间，也没有从他者产生的。因为世间的人们仅仅在母亲的子宫里播下种子，后来生下一个具有男性生殖器的孩子时，就会说“我生了这个儿子”，仅仅栽下芒果的种子，后来长成大树时，也会认为“这也是我栽的”，不会把种子和果实看作是不同的事物。除此之外，把自己的儿子从身体里取出放入子宫，栽树时也不是栽种枝繁叶茂的树（171b），因此，在世间，因果也不会变成一体。就像之前的理由一样，会说“我的儿子”和“我栽了树”，如果不是这样，而是他者生了他者，就没有机会指明“我的儿子”等亲近关系了。第二部分：阐述了依缘起成立的无常断的功德，以及如果成立自性，就会变成诽谤空性的过失。第一点是：因为苗芽不是种子之外的他者，所以，苗芽存在时，种子不会消亡。因为不是唯一，所以，苗芽存在时，也不能说种子存在。在这里，如果种子和苗芽变成他者，那么，当苗芽产生时，种子就会断灭，因为是他者的缘故。就像有母牛，即使牛死了，小牛也不会断绝，就像有转世，圣者也不会不入涅槃一样。因此，当苗芽产生时，种子不会消亡和断绝，因为苗芽不是种子之外的他者，因此，以这种方式避免了断灭。苗芽存在时，不能说种子存在，因为种子和苗芽不是唯一存在的，因此，以这种方式
English
I—known in the world, etc., for all those who take fame as a measure, fame does not harm the vision of the noble ones. The second point is: because the world merely sows a seed, and says, "I have begotten this son," and also thinks, "I planted the tree," therefore, arising from another, even in the world, is not. Even if subsequent statements are made according to the views of the world, the world does not hinder the negation of arising from another. Do not merely think that things arise from another, even in the world, there is no arising from another. Because people in the world merely sow a seed in the mother's womb, and later, when a child with male genitalia is born, they say, "I have begotten this son," and merely plant a mango seed, and later, when it grows into a large tree, they also think, "This is also what I planted," they do not regard the seed and the fruit as different things. Apart from that, taking one's own son out of the body and putting him into the womb, and when planting a tree, one does not plant a tree with lush branches (171b), therefore, in the world, cause and effect will not become one. Just like the previous reason, one will say "my son" and "I planted the tree," if it is not like that, but another begets another, there is no opportunity to indicate close relationships such as "my son." Second part: Explains the merit of dependent arising being established without permanence or annihilation, and the fault of becoming a slander of emptiness if self-nature is established. The first point is: Because the sprout is not other than the seed, therefore, when the sprout exists, the seed does not perish. Because it is not one, therefore, when the sprout exists, one cannot say that the seed exists. Here, if the seed and the sprout become other, then, when the sprout arises, the seed will be cut off, because it is other. Just like there is a cow, even if the cow dies, the calf will not be cut off, just like there is rebirth, the noble one will not not enter Nirvana. Therefore, when the sprout arises, the seed does not perish and is not cut off, because the sprout is not other than the seed, therefore, in this way, annihilation is avoided. When the sprout exists, one cannot say that the seed exists, because the seed and the sprout do not exist as one, therefore, in this way
Tibetan
་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུའི་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པས། ས་མྱུག་གཞན་མིན་ཏེ། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས་མྱུག་བལྟོས་ནས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་ནི་དུས་རྟག་པར་འབྱུང་བའི་རྟག་པ་དང་ཡེ་མི་(༡༧༢ན) འབྱུང་བའི་ཆད་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེས་ན་ས་མྱུག་དག་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའི་རང་བཞིན་ལས་རྣམ་པ་གཞན་མེད་ཀྱང་དེ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ས་མྱུག་གི་འབྲེལ་བ་ནི་བློས་བཏགས་ཙམ་དུ་ཟད་པས། རྨི་ལམ་གྱི་ས་མྱུག་ལྟར་གཅིག་དང་གཞན་དུ་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཆེད་དུ་མདོ་ལས། འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་མ་རིག་རྐྱེན་ཅན་ཏེ། །འདུ་བྱེད་དེ་དག་དེ་ཉིད་དུ་ཡོད་མིན། །འདུ་བྱེད་མ་རིག་འདི་གཉིས་སྟོང་པ་སྟེ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་རྟག་མིན་ཆད་པ་མིན། །ཅེས་དང༌། འཕགས་པ་ལྷས། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལྡོག་འགྱུར་བ། །དེས་ན་རྟག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེན་འགྱུར་ན། །དེ་ལ་སྐུར་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རིགས་མིན་དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མིན། །དེས་ན་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གལ་ཏེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་སྟོང་ཉིད་དེས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མེད་པར་སྨྲས་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བར་ཐལ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མཐོང་བ་ན། དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཐོ་བས་བུམ་པ་འཇིག་པ་(༡༧༢བ) བཞིན་ནོ།
Chinese
已经断除了。正如所说：种子若有则如芽。何者为种子，非芽之彼性。非离彼，亦非即彼性，如是不断亦不常，乃法性。如是，地芽并非他者，因有种子则生芽；何者为种子，芽亦不变，因彼性、异性及二者之方皆不可能故。彼二者非一亦非异故。地芽观待而生灭，是时常生之常断，与永不（172a）生之断灭相离。因此，地芽等若有自性，则除了一与异之自性外别无他样，然因无彼，故以无自性之性，地芽之关联仅是假立而已。如梦中之地芽般，何来一与异之转变？为此，经中云：诸行以无明为缘，彼等诸行非即彼。诸行无明此二者，空性，以自性而言离动摇。论中亦云：何者所依而何生，彼者暂时非即彼，亦非离彼之外者，是故不断亦非常。圣天菩萨云：何以故事物有入灭，故不成为断灭，何以故事物有还灭，故不成为常恒。第二，若自性是依赖而变，则因否定彼，事物会坏灭。若空性成为事物坏灭之因，则此不合理，故事物非实有。因此，必须毫无疑问地承认，没有任何事物是依其自性而生的。若非如此，如果从色蕴到一切种智之间的所有法，并非仅仅是假立，而是依其自性，即依其自身体性的因和缘而生起，那么空性就会成为事物坏灭之因，因为它说事物本有的自性不存在。当瑜伽士们见到空性时，他们否定了事物依其自性而生，因此事物会坏灭，就像锤子砸碎瓶子（172b）一样。
English
It has been abandoned. As it is said: If there is a seed, then like a sprout. What is the seed is not the nature of the sprout. It is neither different from it, nor is it the same, thus it is neither permanent nor interrupted, it is the nature of Dharma. Thus, the earth and sprout are not different, because if there is a seed, a sprout will arise; whatever is the seed, the sprout will not change either, because the aspects of that, other, and both are impossible. Because the two are neither one nor different. The arising and ceasing of earth and sprout in dependence is separated from the permanence of constant occurrence and the annihilation of never (172a) occurring. Therefore, if earth and sprouts have self-nature, there is no other form than the self-nature of one and different, but because it does not exist, the relationship between earth and sprout is merely a fabrication due to the nature of no self-nature. Like the earth and sprout in a dream, how can there be a change of one and other? For this reason, the sutra says: All conditioned things are conditioned by ignorance. Those conditioned things are not in themselves. These two, conditioned things and ignorance, are empty, and by nature are free from movement. And the treatise also says: Whatever arises depending on what, that is temporarily not the same as that, nor is it other than that, therefore it is neither permanent nor interrupted. Arya Deva says: Because things enter into destruction, therefore they do not become annihilation, and because things revert and change, therefore they do not become permanent. Second, if self-nature changes in dependence, then because of denying it, things will be destroyed. If emptiness becomes the cause of the destruction of things, then this is not reasonable, therefore things are not real. Therefore, it must be undoubtedly admitted that no thing is born by its own nature. If it is not so, if all the dharmas from form to omniscience are not merely fabricated, but arise or are born according to their own nature, that is, according to the cause and condition of their own entity, then emptiness will become the cause of the destruction of things, because it says that the inherent self-nature of things does not exist. When yogis see emptiness, they deny that things are born according to their own nature, therefore things will be destroyed, just like a hammer smashing a vase (172b).