Tibetan
ཁྱད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ཙམ་གྱི་དོན་ཅན་དུ་རློམ་པ་གཞིར་བྱས་ལ། འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་དག་མིན་རྟོག་གི་དབང་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཚད་མར་གྲགས་པས་བདེན་རྫུན་དུ་ཕྱེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་སེམས་པའི་སྐབས་འདིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པའི་དོན་ཅན་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་རྣམ་གཞག་ཚིག་འབྲུ་གཅིག་ཙམ་ཡང་མ་གསུངས་ཏེ། གསུངས་ན་དེའི་དགོངས་པ་སྐོང་བའི་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པས་དེ་ལྟར་གསུངས་རིགས་པ་ལས་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ་ཞེས་ཚིག་གསལ་ཁ་ཡོད་པའི་ཤློ་ཀ་གཅིག་ཙམ་ཡང་འཐད་པ་འདྲེན་རྒྱུ་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཟབ་ཆོས་དེའི་ལུང་རྒྱབ་ཏུ་འཇམ་དབྱངས་ཁོ་ནའི་གསུང་ལས་གཞན་འདྲེན་བྱར་མ་བྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་ལང་གཤེགས་ལས། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་ནི། །ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་བཞིན། །དེས་དེ་མཐོང་ཞིང་དེ་ཡོད་ན། །ཐམས་ཅད་ཡང་དག་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཇི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་བཞིན། །དངོས་པོ་གལ་ཏེ་བདེན་གྱུར་ན། །དེ་དངོས་མེད་པར་རྣམ་ཐར་དུ། །གང་གིས་མི་འདོད་རྒྱུ་ཅི་ཞིག །(༡༦༥ན) ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚད་མས་དེ་ཉིད་མཐོང་ཡང་ད་དུང་ཐབས་ཀྱི་ཆར་གྱུར་པའི་ཐོས་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་འཕགས་ལམ་ལ་བརྟེན་པས་ཅི་སྟོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པའི་ལམ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ། དེར་བསྒྲིམས་པས་འབྲས་བུ་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མིག་སོགས་ཚད་མས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་གང་ཞིག དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་གྲོལ་བ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་པས་འཕགས་ལམ་གཞན་ཀུན་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་དེ་ཉིད་མཐོང་ཡང་མ་རིག་མ་སྤངས་པས་འཕགས་པར་མ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དོགས་ན། འོ་ན་མ་རིག་པས་བླུན་པོར་གྱུར་པའི་བློ་ཚད་མ་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ་ཡུལ་ཅན་གང་མ་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནོར་བུ་མཁན་པོ་མིན་པས་ནོར་བུ་མི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཏིང་རྒྱལ་ལས། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་སེམས་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །གང་ཕྱིར་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་མིན་ཏེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བེམ་པོ་ལུང་མ་བསྟན། །དེ་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་
Chinese
特別是，世尊以凡夫俗子的事物僅僅是存在的這種觀點為基礎。在世間，由於將正確與否的思維的勢力，心之識被認為是量，因此區分真假的一切，在思考實相之際，都說不是量。但是，對於凡夫俗子的事物是存在的這種觀點，世間的智慧是否是量，這兩種區分的方式，連一個字也沒有說。如果說了，那麼為了滿足其意，龍樹師徒及其追隨者們應該那樣說，但卻沒有說。因為你沒有找到一句話語清晰明確的偈頌，可以引用來說明他們是那樣說的。因此，在深奧的佛法中，除了文殊菩薩的教言之外，沒有其他的可以引用。因此，《楞伽經》中說：「一切事物存在，如孩童之分別。彼見彼存在，一切皆見真。」以及《六十正理論》中說：「如孩童之分別，事物若為真，彼無事物之解脫，何人不欲之？」（165ན） 這樣說道。又，即使世間的量見到那樣，但仍然依靠成為方便部分的聽聞和戒律等聖道，有什麼用呢？如果那樣，那麼聖道聽聞等有什麼用呢？因為在那裡努力，果實不是有意義的。世間的眼等量，認識到那樣是什麼？如果那樣認識，僅僅依靠那樣就足夠解脫了，因此不需要其他的聖道。又，如果懷疑世間的量見到那樣，但因為沒有捨棄無明，所以沒有成為聖者。那麼，被無明愚弄的智慧也不是量，因為對於任何事物，任何有境沒有認識到，那不是量。就像不是寶石匠的人不認識寶石一樣。因此，《定王經》中說：「眼和耳鼻也不是量，舌和身心也不是量。如果這些根是量，聖道對誰有什麼用？因為這些根不是量，自性的物質是無記的。因此，寂滅。」
English
Especially, the Bhagavan based his teachings on the assumption that mundane phenomena are merely existent. In the world, the mind-consciousness, influenced by correct or incorrect thoughts, is known as valid cognition, distinguishing between truth and falsehood. However, in the context of contemplating reality, all of this is said to be non-valid cognition. But, regarding the notion that mundane phenomena are existent, not a single word is mentioned about the distinction between whether worldly intelligence is valid or not. If it were mentioned, then the teachers Nagarjuna and his spiritual sons, along with their followers, should have said so to fulfill its meaning, but they did not. Because you have not found even one clear and explicit verse to cite as evidence that they said so. Therefore, in the profound Dharma, only the words of Manjushri are cited as support, and nothing else. Therefore, the Lankavatara Sutra says: "All things exist, as children imagine. If they see it and it exists, then all is seen truly." And the Sixty Stanza Reasoning says: "As children imagine, if things were true, who would not want liberation from non-things?" (165ན) It is said. Furthermore, even if worldly valid cognition sees that, what is the use of relying on the noble path of hearing and discipline, which are part of the means? If that is the case, then what is the use of the noble path of hearing and so on? Because striving there, the result is not meaningful. What is it that worldly eyes and other valid cognitions recognize? If one recognizes in that way, liberation is sufficient by that alone, so there is no need for all other noble paths. Furthermore, if one doubts that worldly valid cognition sees that, but has not become a noble being because ignorance has not been abandoned, then the intelligence that has been made foolish by ignorance is also not valid cognition, because whatever object is not recognized by whatever subject, that is not valid cognition. Just as a non-jeweler does not recognize a jewel. Therefore, the Samadhiraja Sutra says: "The eye, ear, and nose are not valid cognitions, nor are the tongue, body, and mind. If these senses were valid, what use would the noble path be to anyone? Because these senses are not valid, the substance of their nature is indeterminate. Therefore, nirvana."