Tibetan
༌། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། ཆད་པ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། གཙང་བ་དང༌། མི་གཙང་བ་དང༌། བདག་དང༌། བདག་མེད་པ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། མི་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་དང༌། མཚན་གཞི་དང༌། གཅིག་ཉིད་དང༌། གཞན་ཉིད་དང༌། སྐྱེ་བ་དང༌། འགག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ཉིད་བསམ་པ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྒྱས་པར་སྨོས་པ་དེས་ནི་དོན་དམ་བློའི་ཡུལ་མིན་པ་དང༌། བློ་དང་ཡིད་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམ་རིག་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལས་སྐད་ཅིག་གི་རྒྱུ་བ་ཙམ་ཡང་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །(༡༦༣བ) ཅེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་མཐའ་དག་གི་སྲོག་གནད་ཕུལ་དུ་དབྱུང་དུ་མེད་པར་དགོངས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་ས་ར་ཧ་དང་དཔལ་ལྡན་ཤ་ཝ་རི་དབང་ཕྱུག་ནས་རྗེ་བཙུན་མར་པ་མི་ལ་སོགས་ལས་ཉེ་བར་བརྒྱུད་པའི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་བློ་འདས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཚུལ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་དུས་ཆོས་ཚུལ་འདི་ཆེས་ཆེར་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་མི་ཏྲ་ཛོ་ཀིས་ཁྲོ་ཕུ་ལོ་ཙཱ་བ་ལ་གདམས་པའི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གདམས་སྐོར་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་ལུགས་འདི་ལ་དེང་སང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཁ་མཐུན་པ་རྒྱ་ནག་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ནི་ཁོང་པར་སྙིང་དང༌། དཔྲལ་བར་མིག་དང༌། དྲན་པ་སོ་ན་གནས་པ་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཡོད། གཉིས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེས་ན་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མི་གནོད། ཞར་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་པའི་ཡུལ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི། །འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་འཕགས་གཞན་གྱིས། །ཅི་དགོས་འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །བླུན་པོ་ཚད་མར་རིགས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔྱོད་པའི་སྐབས་འདིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཉིད་སྟོན་པའི་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མཁྱེན་པ་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མཐོང་བས་མ་རིགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་འདོད་ལན་འདེབས་པའི་དབུ་མ་པ་ནི་མ་བྱུང་ལ། རྟགས་ཁྱབ་འགོད་ཚུལ་ལ་རི་བོ་དགེ་ལྡན་པ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པར་མཐོང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འགོད་པ་མིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་སྣང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པར་(༡༦༤ན) མཐོང་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་འགོད་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེས་ན་བདེན་སྣང་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་བདེན་སྣང་དང༌། མ་འཁྲུལ་པའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་ཙམ་དུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་སྤང་བྱ་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་བླང་དོར་གྱི་རྟེན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་པའོ། །དེས་ན་རྟགས་འགོད་ཚུལ་ངེད་ཀྱི་འདི་ལྟར་ན་རྟགས་ཁྱབ་འགྲུབ་ཀྱི། དེ་ལྟར་མིན་པར་སྔ་རབས་པ་དག་གི་རྟགས་འགོད་ལུགས་དེ་ལྟར་ན། སྦྱོར་བ་དེའི་རྟགས་ཁྱབ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་རྗེས་འབྲངས་རྣམས་ཀྱིས་ཞིབ་ཆ་དུ་མས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཏེ་བཤད་ནས་ཚུལ་འདི་ནི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་དང༌། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་གྱི་གསུང་གི་འདུད་རྩི་དྲོན་མོའོ་ཞེས་སྨྲ་མོད། དེ་ནི་ཁོ་བོའི་གློ་བར་རབ་ཏུ་མི་འཇེན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློས་ཚད་མར་སོང་བའི་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་དང༌། འཁྲུལ་པའི་ཞེན་ཡུལ་དུ་བདེན་པའི་བདེན་སྣང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་བཅས་པའི་བདེན་པ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་འཇིག་རྟེན་རྗེས་བརྗོད་དུ་བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་བྱས་པ་ན། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ཞེས་མི་འབྱུང་བར། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གསུམ་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། ཞེས་དང༌། རྩ་འགྲེལ་དེ་དག་ཏུ་བདེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འབྱུང་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་ཞེས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་དེ་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་གནོད་མེད་དུ་བྱས་པ་འདི་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྟེན་(༡༦༤བ) ཚད་མ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཏགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་འཛིན་པའི་འཇིག་རྟེན་ལ་བྱེད་རིགས་ལ། དེ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་འཇིག་རྟེན་ཚད་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་རང་ངོས་ནས་སྡོད་ལུགས་སུ་གྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲུབ་ན་དེ་འཛིན་གྱི་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་ན་འགའ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར།
Chinese
并非真实，以及常、断，以及常、无常，以及乐、苦，以及净、不净，以及我、无我，以及空、不空，以及相、所相，以及一、异，以及生、灭等等的差别是不存在的，因为没有确定它的自性。因此，对于思考它，只有圣者们才是可靠的，而非非圣者。如此广说，是因为胜义谛不是意识的对境，并且意识、意、心以及心所生起的行蕴、识蕴，所有这些在趋入胜义谛时，除了寂灭之外，连刹那的流逝也是无法容忍的。如是说：胜义谛非意识之行境，意识则被认为是世俗谛。(163b) 如是。此理应被认为是经续一切究竟意义的命脉，不可分割。这是从至尊萨ra哈和吉祥夏瓦里自在，到至尊玛尔巴、米拉等近传承下来的不作意、超意识的大手印法门。后来，更加清晰地阐明此法门的是观世音弥扎佐吉传授给卓浦译师的经续究竟意义，不作意大手印的无量教言，现在很多人都认同这种方式是汉地和尚的宗派。说这种话的人，他的心中有心，额头上有眼，记忆力还留在头上吗？第二，世间非量之理由。因此，世间不能损害它。顺便指出世间所能损害的对境。第一：如果世间是量，那么，世间自身所见，其他圣者，有何用？圣者之道，又有何用？愚者也不应被认为是量。如果在此辨析之际，世间的见解是量，那么，作为法，其他圣者显示它，又有何必要？因为世间人以量成立的方式见到事物的真相，从而舍弃不合理性。对此进行辩驳。
English
Not being true, and permanent, and annihilation, and permanent, and impermanent, and happiness, and suffering, and pure, and impure, and self, and selfless, and empty, and not empty, and characteristic, and characterized, and one, and other, and birth, and cessation, and so on, such distinctions do not exist, because its own nature is not ascertained. Therefore, for contemplating it, only the noble ones are reliable, and not the non-noble ones. Thus, it is extensively stated that the ultimate truth is not the object of consciousness, and all consciousness, mind, and mental factors, and all conditioned phenomena and consciousness aggregates arising from the mind, when approaching the ultimate truth, even a momentary flow is intolerable except for quiescence. As it is said: The ultimate truth is not the object of consciousness; consciousness is considered to be conventional truth. (163b) Thus it is. This principle should be considered as the lifeblood of all definitive meanings of sutra and tantra, which cannot be separated. This is the non-mentation, beyond-consciousness Mahamudra Dharma tradition transmitted closely from the venerable Saraha and the glorious Shavari, the Lord of Power, to the venerable Marpa, Mila, and so on. Later, what clarifies this Dharma tradition even more is the definitive meaning of sutra and tantra taught by Avalokiteshvara Mitra Joki to Khrophu Lotsawa, the immeasurable instructions of non-mentation Mahamudra. Nowadays, many people agree that this method is the school of the Chinese Heshang. How can someone who says this have a heart in his chest, eyes on his forehead, and memory still in his head? Second, the reason why the world is not a valid measure. Therefore, the world cannot harm it. Incidentally, it points out the object that the world can harm. First: If the world is a valid measure, then, what is the use of other noble ones seeing the world itself? What is the use of the noble path? Even a fool should not be considered a valid measure. If, in this time of analysis, the view of the world is a valid measure, then, as a dharma, what is the need for other noble ones to show it? Because worldly people see the truth of things established by measure, thereby abandoning unreasonableness. This is to refute the claim.
Chinese
既没有中观派，关于立宗的方式，格鲁派认为世俗所见的“事物之自性被量成立”是指，在世俗中能起作用的事物之自性被名言量成立，如果它是量。而不是说，世俗人所见的作为理由的反体的真实显现被世俗的量成立（164a），如果它是量。因此，对于真实显现，也有两种真实显现：一是对于世俗法迷惑的执著境的真实显现，二是对于不迷惑的事物仅仅能起作用的真实显现。前者是应断除的，后者是作为取舍之基础的真实所立。因此，按照我们的这种立宗方式，理由和周遍是可以成立的。如果不是这样，按照前辈们的立宗方式，那个论式的理由和周遍是不能成立的。后学者们用许多细节来修饰并讲述，说这种方式是中观应成派的宗风，是至尊文殊菩萨的甘露妙语。但这在我心中并不认同。如果那样，对于世俗谛，世俗人的心识成为量的名言量成立的真实显现，以及作为迷惑的执著境而成立的真实显现这两种真实显现，以及与此相反的、不同的胜义谛，总共有三种谛。如果月称论师在随顺世间而区分二谛时，就不会出现“二者是所执”，而会出现“三者是所执”。并且，在那些根本论和注释中，也应该出现三种谛的分类。此外，这里也会发生变化，如果世间是量，那么，除了内外十二处被暂时的错乱因所损害之外的世间（164b），你所假设的作为理由的反体所执著的世间是可以的。如果是那样，那样的世间量在世间中是不出名的，因为如果事物以自性存在的方式在世间中不成立，那么执著它的量在世间中也是不会成立的。
English
There was no Madhyamika, and regarding the way to establish the sign, the Gelugpas consider that "the suchness of things is established as valid by worldly people" means that the suchness of things that function in the conventional is established by nominal valid cognition. If it is valid cognition, it is not established. Rather, it should be established that the true appearance of the object of negation of the sign seen by worldly people is established by worldly valid cognition (164a), if it is valid cognition. Therefore, for true appearance, there are also two true appearances: one is the true appearance of the object of attachment that is deluded about conventional dharmas, and the other is the true appearance that is true only to the extent that it can function as a non-deluded object. The former is to be abandoned, and the latter is the valid thesis to be established as the basis for acceptance and rejection. Therefore, according to our way of establishing the sign, the sign and pervasion can be established. If it is not like that, according to the way the ancients established the sign, the sign and pervasion of that syllogism cannot be established. Later scholars embellished and explained with many details, saying that this method is the tenet of the Madhyamika Prasangika and the warm nectar of the speech of the venerable Manjushri. But that does not agree with my heart. If that were the case, then for the conventional truth, there would be two true appearances: the true appearance established by nominal valid cognition, which is valid by the minds of worldly people, and the true appearance established as the object of attachment of delusion, and the ultimate truth, which is different from that, so there are three truths in total. If Master Chandrakirti had distinguished the two truths in accordance with the world, then "the two are grasped" would not appear, but "the three are grasped" would appear. And in those root texts and commentaries, the classification of the three truths should also appear. Furthermore, it also changes here. If the world is valid cognition, then apart from the twelve internal and external sources that are not harmed by the temporary cause of confusion, the world (164b) that you have assumed as the object of negation of the sign is acceptable. If that is the case, then such a worldly valid cognition is not famous in the world, because if the way things exist in their own nature is not established in the world, then the valid cognition that grasps it will not be established in the world either.