Tibetan
མས་ཀྱིས་དེ་འགོག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་རྫས་ཡོད་སྲིད་ན་སངས་རྒྱས་མི་སྲིད་ལ། སངས་རྒྱས་སྲིད་ནའང་དེ་མི་སྲིད་དེ། ཆོས་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་སྲིད་ནའང་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དང༌། (༡༥༢ན) ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐ་སྙད་མཐའ་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དངོས་སྨྲ་བའི་དོན་དམ་གྱི་མཚན་གཞི་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཞུང་ལས། གཞན་གྱི་མར་འདོད་གང་ཡིན་པ། །འདི་ནི་བདག་གི་ཆུང་མར་འདོད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །འོ་ན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ལ་མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞིག་བཞག་ཏུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་དང་རང་སྡེ་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་བར་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གྲུབ་པ་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དག་གི་བློ་ངོའི་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་ན། དེ་དག་གི་དོན་དམ་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པའི་མཚན་གཞི་ཅན་དེ་ལ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་མཚན་གཞི་དེ་ལ་མ་ཞུགས་པར་ངེས་པའི་གནོད་པ་བསྟན་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་ཅིང༌། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་བླང་དོར་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ན། དེ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་མཚན་མཚོན་གཞི་ཆོས་སྦྱར་ནས་ཐ་སྙད་ལ་མི་འཇུག་པར་མ་བརྟགས་འཇིག་རྟེན་དང་མཐུན་པའི་ཡང་ལོག་གི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཐ་སྙད་དང་བསྟུན་ནས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་ཅིང༌། དེས་རང་གི་ལུགས་ལ་བཏགས་བཞག་ཙམ་ལས་དཔྱད་ངོར་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་མི་རྙེད་ལ། དེའི་ཚེ་མཚན་ཉིད་དེས་མཚོན་པ་ལྟར་བཅོས་པའི་མཚོན་བྱ་མིང་ཙམ་ཞིག་ལུས་ཀྱང༌། མིང་དེ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པས་དོན་(༡༥༢བ) དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་རབ་ཏུ་འདས་པ་འདི་ལ་སུ་ཞིག་གིས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་འདིར་དགོངས་ནས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབས་ལས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་བྲལ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གནད་འདི་ལྟ་བུ་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་ཁ་ཅིག་གིས་དོན་དམ་བདེན་པ་མེད་དགག་དཔྱད་བཟོད་དམ་མི་བཟོད། མི་བཟོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་
Chinese
因此，（正量部）遮止了它。如果存在这样的胜义实物，就不会有佛；即使有佛，它也不会存在。因为如果诸法稍微存在自性，可以经受理智的分析，那么基、道、果三者，（152a）以及法与非法连同果报，世间和出世间的一切名言都将不成立。因为自性永远不可能改变。而且，对于有部宗所说的胜义的定义，在世俗中也会发生变化，如自续派的论典中所说：“他人的母亲被认为是，这被认为是我的妻子。”那么，应成派中观自宗的二谛是否存在一种独特的定义和所定义的关系呢？答案是没有。因为，当消除外道和自宗中的说一切有部直至自续派中观的论典的立宗者们的错误观念时，对于那些认为胜义实物的自性是真实成立的定义，他们也认为那是胜义谛的定义，通过指出那个定义必然不包含在那个定义中，来驳斥对方的邪见。当应成派中观依靠自己的世俗来进行取舍时，不对其施加自宗成立的定义和所定义的关系，而是遵循未经分析的、与世间相符的颠倒的世俗名言来进行取舍。因此，如果仅仅在自己的宗派中进行假立，而在分析时连胜义谛的定义都无法成立，那么就找不到它的定义。那时，即使只剩下一个像那个定义所定义的那样被伪装的所定义的名词，但那个名词也因其自身的体性而空，（152b）胜义的空性之理，甚至也远远超出了圣者智慧的境界，谁又能找到它的定义的体性呢？考虑到这个意义，在显密经论的究竟意义的经典中说：“一切是虚空的自性，虚空也没有自性。”因此，如果理解了这样的要点，有些人会认为胜义谛是无遮止、可分析还是不可分析？如果不可分析，那么就没有空性。
English
Therefore, (the Vaibhashikas) prevent it. If there were such a truly existent entity, there would be no Buddha; even if there were a Buddha, it would not exist. Because if phenomena slightly exist as substances that can withstand rational analysis, then the three: basis, path, and result, (152a) as well as dharma and non-dharma together with their fruits, and all the terms of samsara and nirvana would be untenable. Because it is never reasonable for nature to change into something else. Moreover, even the definition of ultimate reality according to the Realists changes in conventionality, as it says in the treatises of the Svatantrika school: "What is considered another's mother, this is considered my wife." So, is there a unique way to establish the definition and the defined for the two truths of the Prasangika Madhyamaka's own system? The answer is no. Because, when dispelling the mistaken notions in the minds of the opponents who assert the tenets of the treatises from the outsiders and the Vaibhashikas of our own school up to the Svatantrika Madhyamaka, for those definitions that consider the nature of ultimately existent entities to be truly established, they also consider that to be the definition of ultimate truth. By pointing out the harm that that definition is necessarily not included in that definition, they refute the wrong ideas of the opponents. When the Prasangika Madhyamaka relies on its own conventional truth to engage in acceptance and rejection, it does not apply the established definition and the defined of its own system to it, but rather follows the unanalyzed, inverted conventional terms that are in accordance with the world to engage in acceptance and rejection. Therefore, if it is merely nominally established in one's own system, and even the definition of ultimate truth cannot be established upon analysis, then its definition cannot be found. At that time, even if only a name of the defined remains, disguised as defined by that definition, that name is also empty of its own essence, (152b) the nature of ultimate emptiness, which is even far beyond the realm of the wisdom of the noble ones, how can anyone find the nature of its definition? Considering this meaning, in the definitive meaning scriptures of Sutra and Tantra, it says: "Everything is the nature of space, and space also lacks nature." Therefore, if one understands such a key point, some might think, is ultimate truth a non-affirming negation, analyzable or unanalyzable? If it is unanalyzable, then there is no emptiness.
Tibetan
དགག་མ་ཡིན་དགག་ཏུ་འགྱུར། དཔྱད་བཟོད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོགས་པ་གཞི་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་མདུད་ནམ་མཁར་ཞིག་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་མཉན་པ་རས་ཆེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འོ་ན་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་དཔྱད་བཟོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་མི་བསླུ་བར་དོན་ལ་གནས་པ་དང༌། ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཤིག་དོན་ལ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་པར་སྨྲ་ན་ཁྱེད་ཅག་དངོས་སྨྲ་བར་འགྱུར། མེད་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟའི་དོན་ཅན་ཡིན་མིན་ལ་དོན་དམ་པར་འཇོག་པ་དང་མི་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་བོ་ཅག་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པར་མི་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་གཉིས་བལྟོས་བཞག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་འདིའི་འཐད་པ་ཁོ་བོས་དགོངས་གཅིག་གི་ལེའུ་དང་པོ་དང་བཞི་པར་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཡོད་པས་ཤེས་འདོད་དག་དེར་རྟོགས་ཤིག དེ་ལྟར་དོན་ལ་(༡༥༣ན) མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཞིག་ཡོད་པར་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་མོད། དེ་ལྟར་ནའང་སྲིད་མཐའ་བཟུང་ནས་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་གྲུབ་ན་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཞིག་དགོས་པ་ལས། ཐལ་འགྱུར་པ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ལ་རིགས་པའི་དཔྱད་པས་གནོད་པས་ན་དེར་ཡང་མི་འགྲུབ་ལ། དེར་མ་གྲུབ་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ། ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པའི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ནམ་མཁར་ཡིག་སོགས་འགོད་མི་ནུས་པ་ལྟར་སོང་བའི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་དེ་ལ་བྱིས་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངོར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བླ་དྭགས་ཙམ་དུ་སྨོས་ཏེ་རྣམ་གཞག་བྱེད་པས། བདེན་གྲུབ་སོགས་སྤྲོས་བཅས་མཚན་མའི་བདེན་གཉིས་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཞུགས་པར་གནས་སོ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་ཆེན་པོ་བཟློག་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་ཅན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང༌། དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཅེས་དང༌།
Chinese
否定之否定。若能经受观察，则空性成为无遮破之真实成立，如是等无根据之怀疑生起，彼一切如蛇结于虚空消散般，圆满正等觉大成就者娘巴仁钦尊前如是宣说。若然，于胜义谛之体性，以理无害且能经受观察，且自之体性不欺惑而安住于义，且成为有境不迷乱之境之法，于义中是有还是没有？若说有，则汝等将成实事师。若无，则于体性如是之有义无义，而作安立胜义与不安立之分别，将成无意义耶？答曰：应成派我等不言具彼体性之胜义谛于义中有，以其相反之体性，亦不言具彼体性之世俗谛于义中有故。遍故，彼二为观待安立故。此理之道理，我已于《入中论》第一品与第四品中广说，欲知者当于彼处领悟。如是于义中（153a）彼如是体性随行之胜义谛实成，任何量亦不能成立，虽如是，然若执持极端，若胜义谛于义中成立，则必须有随行彼如是体性之胜义谛实成，然应成派我等，以理之观察害彼如是体性之胜义谛实成故，于彼亦不能成立，于彼不成立故，于二谛，从本以来，自性空性，相、所相、基三者，量、果、所量三者，境与有境之戏论之行相，皆极寂静，如于虚空不能书写文字等般，已成不可说、不可思、不可言说者，于彼于孩童即世间人等之前，于名言中，仅以假名说为胜义谛而作安立，实成等戏论之相之二谛，已入于所知之自性中而安住耶？为遣除如是之大邪分别，有殊胜之必要也，如是导师圆满正等觉与，圣怙主龙树足已善说，如云：诸佛以法示，真实依二谛。
English
It becomes a negation of negation. If it can withstand scrutiny, then emptiness becomes an unrefuted true establishment. All such groundless doubts that arise will vanish like a snake knot dissolving in the sky, as declared by the great accomplished Buddha, Nyanpa Renchen. Now, regarding the characteristic of ultimate truth, is there a phenomenon that is not harmed by reasoning, can withstand scrutiny, whose own nature is not deceptive and abides in reality, and which is the object of an unerring subject, existing in reality or not? If you say it exists, then you will become proponents of inherent existence. If it does not exist, then making distinctions about whether or not something with such characteristics is ultimately established becomes meaningless. In response, we, the Prasangikas, do not assert that the ultimate truth possessing those characteristics exists in reality, because we do not assert that the conventional truth possessing the opposite characteristics exists in reality either. This is because the two are established in dependence. I have extensively explained the reasons for this in the first and fourth chapters of the *Madhyamakavatara*, so those who wish to know should understand it there. Thus, in reality (153a), no valid cognition can establish that there is an ultimately established truth that follows such characteristics. However, even so, if one clings to extremes and asserts that the ultimate truth is established in reality, then there must be an ultimately established truth that follows such characteristics. However, we Prasangikas refute such an ultimately established truth with such characteristics through logical analysis, so it cannot be established there either. Because it is not established there, both truths are primordially empty of inherent existence, the three—character, characterized, and basis; the three—measure, result, and measured; and all the elaborations of object and subject are utterly devoid, like being unable to write letters in the sky. It has become inexpressible, unthinkable, and unspeakable. Before children, that is, worldly people, we nominally refer to it as the ultimate truth and make distinctions, so that the two truths, which are characterized by elaborations such as true establishment and signs, are situated as having entered the nature of knowable objects. There is a special need to dispel the great wrong conception that they are established in this way. The teacher, the complete and perfect Buddha, and the glorious protector Nagarjuna have well explained this, as it is said: The Buddhas teach the Dharma, relying truly on the two truths.