Tibetan
ནོད་སྦྱིན་སོགས། །བྱེ་བ་དཔག་མེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང༌། །བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས་གྱུར་ཀྱང༌། །རང་རིག་གསལ་བའི་སེམས་ཉིད་འདི། །སུས་ཀྱང་འཕྲོག་པར་ནུས་མི་སྲིད། །དམྱལ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་མང་པོས་ཀྱང༌། །རང་རིག་གསལ་འདི་བསུབས་པ་མེད། །ཨེ་མ་ཧོ་(༡༥༠བ) རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་སེམས། །གཉིད་ལོག་མྱོས་དང་བག་མེད་ཀྱང༌། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་འདི་ལ། །བརྡེགས་དང་བཅིངས་དང་བསད་གྱུར་ཅིང༌། །ཆུར་བསུབས་མེ་ལ་བསྲེགས་བྱས་ཏེ། །དུད་འགྲོ་ལྷ་མི་ལ་སོགས་པའི། །ལུས་པོ་དུ་མ་བོར་ལགས་ཀྱང༌། །ཡུལ་གཞན་འཕོས་པ་མ་གཏོགས་པའི། །རང་རིག་བེམ་པོར་འགྱུར་མ་མྱོང༌། །སྤྲོས་བྲལ་གཉུག་མའི་དོན་རྟོགས་ན། །རྣམ་རྟོག་འོད་གསལ་རང་སར་དག །བདག་འཛིན་དགྲ་བོ་རང་བརླག་ནས། །མྱ་ངན་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་གྲོལ། །འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐིམ། །གཉིས་འཛིན་གདོན་རྣམས་རྩད་ནས་བཅད། །མ་རིག་གཉིད་ལས་སད་གྱུར་ཀྱང༌། །རང་རིག་བེམ་པོར་འགྱུར་མ་མྱོང༌། །ཨེ་མ་ཧོ་དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས། །རང་རིག་རང་གསལ་ངོ་བོ་ལས། །རྟག་དང་སྙིང་པོ་གང་ཡང་མེད། །ཆེ་ཆུང་རིང་ཐུང་སོགས་དང་བྲལ། །དཀར་ནག་དམར་སེར་ལ་སོགས་པའི། །ཁ་དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་ལས་འདས། །སེམས་མེད་སེམས་ལས་འདས་པའང་མེད། །རང་རིག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཡོད་མེད་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས། །དཔེ་མེད་མཚོན་བྱ་རྣམས་དང་བྲལ། །བལྟོས་ཆོས་མ་ལུས་ཀུན་ལས་དབེན། །ཁོ་བོས་གང་སྨྲས་ལས་ཀྱང་དབེན། །ཨེ་མ་ཧོ་རང་སེམས་ཀུན་གྱི་གཞི། །དེ་རྟོགས་ཡེ་ཤེས་བདེན་ཆེན་གཏེར། །མ་རྟོགས་སྡུག་བསྔལ་བཙོན་ཁང་ཡིན། །བདེ་ཆེན་ཐང་ལ་བསྙེགས་འདོད་ན། །བླ་མ་རྟག་ཏུ་བསྟེན་བྱས་ལ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་མཉེས་པར་བྱ། །དད་གུས་གདུང་བས་གསོལ་བཏབ་ལ། །འགྲོ་བའི་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། །རང་སེམས་གཉུག་མ་དྭངས་སུ་གཞུག །བརྟག་དཔྱད་རབ་རིབ་མ་མང་བར། །ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ལ་རང་གར་ཞོག །(༡༥༡ན) སྤྱོད་ལམ་དུས་བཞི་མ་ཡེངས་ཤིག །ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་མ་ཞེན་པར། །མ་དགག་ལྷུག་པར་ཐད་ལ་ཐོངས། །སྤྲང་པོ་ཞང་གི་སྙིང་གཏམ་ལགས། །ཅིར་སྣང་ཐར་ལམ་གྲོགས་སུ་ཆེ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཁ་ཅིག་དྲངས་མ་ཐག་པའི་ལུང་དེར་སེམས་ཉིད་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་སོགས་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ལྟར་བཤད་སྣང་བས་སེམས་ཙམ་གྱི་ཚུལ་ལས་དབུ་མའི་རིང་ལུགས་ལ་མ་ཞུགས་སོ་ཞེས་དོགས་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་མཚོན་ནས་སྟོང་ཉིད་རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་མཆིས་པ་ལས་འཕོ་འགྱུར་མེད་བཞིན། ལྟོས་བཞག་གིས་རང་སེམས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་ཆོས་ལྟར་སྣང་ཅི་ཡང་སྣང་བ་དང་རུང་ངོ་ཞེས་དབུ་མའི་ཟབ་དོན་ཁོ་ནར་འཆད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱོར་ཞིང་མྱུག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་སོགས་ལ་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། མྱུག་སོགས་ལའང་སྦྱོར་མོད་ཀྱི། ཆེད་དུ་སེམས་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པ་ནི། དངོས་ཆོས་ལྟར་སྣང་འདི་སེམས་རྟོག་པས་བརྟགས་པའི་ཆོས་ལས་རང་དབང་དུ་མ་གྲུབ་པས། སེམས་ལ་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་གི་ངང་ཚུལ་ཅན་དེར་ཁོང་དུ་ཆུད་ན་དངོས་ཆོས་ལྟར་སྣང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལའང་དེ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་སླ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་གི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་མཐའ་དག་ལས་འདས་ཏེ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་རོ། །གང་དག་བྱེ་སྨྲ་ནས་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བར་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོ་དང་གཞུང་ལུགས་སོ་སོའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མི་འདྲ་བ་མཐའ་ཡས་པ་རང་ལུགས་(༡༥༡བ) ལ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པའི་གནད་མ་ཤེས་ཤིང༌། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞིའི་ཤན་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་རྣམས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། འོག་མ་འོག་མའི་དོན་དམ་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཚན་གཞི་རྣམས་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་པས་འགོག་པའི་ཕྱིར། མཚན་ཉིད་དང་མཚོན་བྱ་བདེན་གཉིས་ཞེས་མིང་དུ་གདགས་པ་ཙམ་ལ་ནི་མི་མཐུན་པ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་མི་མཐུན་ན་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་མཚན་གཞི་ཡིན་མིན་རྣམས་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱ་མི་ནུས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུགས་གང་ལ་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་མི་བསླུ་བར་དོན་ལ་གནས་པ་དོན་དམ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དོན་དམ་དང༌། འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་ཐམས་ཅད་མཐུན་ནོ།།མཚན་གཞི་ནི། དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་དེ། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱའམ། བཏགས་པའི་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་རྗེས་སུ་ཡོད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །དབུ་མ་པ་རྣ
Chinese
诺布等，以及无数的众生，即使他们对我造成伤害，这自明的觉性之心，谁也无法夺走。地狱等诸多痛苦，也无法抹去这自明的觉性。唉玛吙！ 无间断的心识，即使在睡眠、醉酒和放逸时，对于这成熟的身体，进行殴打、捆绑和杀害，或者沉入水中、焚烧于火中，以及转生为旁生、天人等，舍弃了无数的身体，除了从一个地方转移到另一个地方之外，觉性从未变成无情之物。如果证悟了离戏的本初之义，分别念将在光明中自然消融。我执的敌人自我毁灭，从痛苦中解脱，融入涅槃的境界。轮回与涅槃融为一体，二取之魔从根斩断。即使从无明的沉睡中醒来，觉性也从未变成无情之物。唉玛吙！无实的心识，从自明自显的本性中，没有任何恒常和实质。它远离大小、长短等，没有白色、黑色、红色、黄色等颜色，超越了形状。没有心，也没有超越心，觉性即是虚空的本性。它超越了存在与不存在的言说、思考和表达，远离了无与伦比的比喻和象征，脱离了一切相对之法。它也远离了我所说的一切。唉玛吙！自心是万物的根基，证悟它就是大乐智慧的宝藏，未证悟它就是痛苦的监狱。如果想要到达大乐的平原，就要恒常依止上师，以各种方式令其欢喜，以虔诚、恭敬和渴望祈祷，为了利益众生而发菩提心，让自心恢复本初的清净。不要进行过多的分析和探究，放松地放下，让它自然而然。 在行住坐卧四威仪中不要散乱，不要执着于六根的对境，不要否定，放松地直接放开。这是乞丐香的心语，无论显现什么，都成为解脱道的助伴。如是说。有些人怀疑，刚刚引用的这段话，似乎将心性描述为不变等，如同心性没有生灭的究竟真理，因此没有融入中观的宗派，而是停留在唯识的观点上。但事实并非如此，以心为例，说明一切空性、缘起的法，都以各自的
English
Nöjin and so on, even countless beings, even if they cause harm to me, this self-aware mind, no one can steal it. Hell and other many sufferings, also cannot erase this self-aware awareness. Emaho! The uninterrupted mind, even in sleep, intoxication, and carelessness, for this ripened body, beating, binding, and killing, or sinking into water, burning in fire, and transmigrating into animals, gods, and so on, abandoning countless bodies, except for moving from one place to another, awareness has never become an inanimate object. If one realizes the meaning of the primordial free from elaboration, conceptual thoughts will naturally dissolve into luminosity. The enemy of self-grasping self-destructs, liberated from suffering, merging into the realm of Nirvana. Samsara and Nirvana merge into one, the demons of dualistic clinging are cut off from the root. Even waking up from the sleep of ignorance, awareness has never become an inanimate object. Emaho! The insubstantial mind, from the nature of self-aware self-illumination, has nothing permanent and essential. It is far from size, length, and so on, without white, black, red, yellow, and other colors, transcending shape. There is no mind, and there is no transcendence of mind, awareness is the nature of space. It transcends the speech, thought, and expression of existence and non-existence, far from incomparable metaphors and symbols, detached from all relative phenomena. It is also far from everything I have said. Emaho! The self-mind is the basis of all things, realizing it is the treasure of great bliss wisdom, not realizing it is the prison of suffering. If you want to reach the plain of great bliss, you must constantly rely on the Lama, pleasing him in various ways, praying with devotion, reverence, and longing, generating Bodhicitta for the benefit of sentient beings, letting the self-mind restore its primordial purity. Do not engage in too much analysis and investigation, relax and let go, let it be natural. Do not be distracted in the four postures of walking, standing, sitting, and lying down, do not cling to the objects of the six senses, do not negate, relax and directly release. This is the heart advice of the beggar Zhang, whatever appears, becomes a companion on the path of liberation. Thus it is said. Some people doubt that the passage just quoted seems to describe the nature of mind as unchanging, etc., as if the nature of mind is the ultimate truth without arising and ceasing, therefore it has not merged into the Madhyamaka school, but remains in the view of Cittamatra. But this is not the case, taking the mind as an example, explaining that all phenomena of emptiness and dependent origination, all with their own
Chinese
就像没有自性就不会有转变一样，因为中观只阐述了依靠而显现的自心等一切如实现象都是可以成立的甚深意义。那么，仅仅将此应用于心的法，为什么不应用于芽等法呢？虽然也应用于芽等法，但特意应用于心来讲解的原因是，这种如实现象并非独立于心识分别而成立的法，如果通达了心是空性和缘起的自性，那么就容易通达其他一切如实现象也是如此。如果认识到一切法都是空性和缘起的体性，那么就能通达一切法都远离了实有自性，从而超越一切行相的特征，证得不住涅槃。有些人将从有部到应成中观之间的各个宗派和论典中，无边无际的二谛差别安立为自宗（第151页b），这是因为不了解理性的要点，没有区分体性和有法。各个高低宗派在二谛的有法上存在差异，因为下下宗派所虚构的胜义有法会被上上宗派的理证所遮破。仅仅在名称上安立为体性和所诠二谛是没有差异的，如果存在差异，那么就无法通过共同体性的角度对有法的是非进行辩论。因此，在一切高低宗派的观点中，凡是理性不相违背且经得起推敲的就是胜义，与此相反的就是世俗；不欺骗自性的安住于实义就是胜义，与此相反的就是世俗；有境不迷惑的境就是胜义，迷惑的境就是世俗，对此所有宗派都一致认可。有法方面：实事师认为胜义是存在于理性推断之后的，如《辨析归纳》中说：“应说如实性存在于后，还是应说假立存在？回答应说存在于后，因为是胜义所摄。”等等。中观派
English
Just as there is no change without inherent existence, it is because Madhyamaka only explains the profound meaning that all phenomena that appear as real, such as one's own mind, which appear dependently, can be established. So, why apply this only to the dharma of the mind, and not to the dharma of sprouts, etc.? Although it also applies to sprouts, etc., the reason for specifically applying it to the mind and explaining it is that this phenomenon that appears as real is not established independently of the mind's conceptualization. If one understands that the mind is of the nature of emptiness and dependent arising, then it is easy to understand that all other phenomena that appear as real are also like that. If one recognizes that all dharmas are of the nature of emptiness and dependent arising, then one can understand that all dharmas are devoid of real essence, and thus transcend all characteristics of actions and attain non-abiding nirvana. Some people establish the endless differences in the two truths in each of the philosophical schools and treatises from Vaibhashika to Prasangika Madhyamaka as their own system (p. 151b), because they do not understand the key points of reasoning and do not distinguish between characteristics and instances. The higher and lower philosophical schools disagree on the instances of the two truths, because the instances of ultimate truth fabricated by the lower and lower schools are refuted by the reasoning of the higher and higher schools. There is no disagreement merely in naming them as characteristics and objects to be signified, the two truths. If there were disagreement, then it would be impossible to debate the validity of instances from the perspective of common characteristics. Therefore, in the views of all higher and lower philosophical schools, whatever is not contradicted by reason and can withstand scrutiny is the ultimate, and the opposite is the conventional; that which abides in reality without deceiving its own nature is the ultimate, and the opposite is the conventional; the object of a non-deluded subject is the ultimate, and the object of delusion is the conventional, and all schools agree on this. As for the instances: the Realists believe that the ultimate exists after rational inference, as it says in the Compendium of Determinations: "Should it be said that suchness exists afterwards, or should it be said that imputation exists? The answer is that it should be said to exist afterwards, because it is included by the ultimate." and so on. The Madhyamikas