Tibetan
ཏེ། གཞི་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་གཞི་མ་གྲུབ་ན་གཞི་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་དབུ་མ་པ་ལའང་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་དུ་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ཁོ་བོ་ཅག་དབུ་མ་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་(༡༤༤བ) པ་ན་བདེན་གཉིས་གཞི་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པ་གང་དུ་ཡང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་རྟོག་པར་ག་ལ་བྱེད་ཅེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གསུང་གིས། ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་ཡོད་མེད་སོགས་དེ་ངོར་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ཆད་ལྟ་བླ་ན་མེད་པར་སོང་བ་དང༌། ཁྱད་པར་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་རང་གཞན་གྱི་འདོད་པའི་རིགས་མི་རིགས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་ལུགས་ལ་དོན་གྱི་ཡོད་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དོན་གྱི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན་མེད་པ་ཡིན་པར་ངེས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། རྩོད་ཟློག་ལས། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལོག་ན། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བདེན་པར་གཞི་མ་གྲུབ་ན་བདེན་མེད་དུ་གཞི་གྲུབ་དགོས་ཞེས་དང༌། དེའི་དོན་བདེན་པར་མེད་ན་བདེན་མེད་དུ་ཡོད་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་གང་ལའང་ཚད་མས་ཡིད་རྟོན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཁྱེད་ཀྱི་དེ་ལྟར་ན་རྩོད་ཟློག་གི་ལུང་དེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ངེས་པར་རང་ལུགས་ལ་འགལ་བར་ཁས་ལེན་པའི་དབང་གིས་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཀྱང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཁས་ལེན་པའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་དེ་དབུ་མ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་དངོས་སྨྲ་བར་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་ལ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་སོགས་རིགས་པས་ཚར་བཅད་ནས་དོན་གྱི་ཡོད་མེད་སོགས་གང་དུའང་འཇོག་པའི་སྨྲ་(༡༤༥ན) བསམ་གྱི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལ་དབུ་མ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་ལུགས་ལ་དོན་གྱི་ཡོད་པ་ཟློག་ན་དོན་གྱི་མེད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་འདི་ཚིག་ཏུ་དབུ་མར་སྨྲས་ཀྱང་དོན་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བར་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། རྩོད་ཟློག་གི་ལུང་དེ་དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་སུ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་སྐབས་གཉིས་ཡོད་པ་ཡིན་
Chinese
因为，对于基础成立的法，如果在一和异中任何一种情况下基础不成立，则不会变成基础成立。那么，对于中观派来说，也会承认二谛是一和异中的任何一种吗？不会的。因为我们中观派在进行详细分析时，对于二谛的基础成立与否，都是言思表达所不能及的。要知道，怎么会去分别二谛的体性是一还是异呢？这里，宗喀巴大师及其追随者的说法是：如果以世俗量成立的事物，在其自性上没有成立有无等，那么就成了诽谤因果，堕入无上断见。特别是，中观应成派在辩论自己和他人的观点是否合理时，必须承认在自己的宗派中，如果实有，则必定不是无；如果不是实有，则必定是无。因为《辩驳论》中说：“若无自性即返还，则成自性即成立。”因此，如果空性的意义在胜义上基础不成立，那么就必须在胜义无上基础成立。并且，如果它的意义在胜义上没有，那么就必须在胜义无上存在。如果不是这样，那么任何事物都无法以量来信任。这是他们所说的。这不合理。按照你们的说法，那么因为中观应成派必定承认《辩驳论》的这段引文与自己的宗派在实有无上相违背，所以也必须承认实有无上存在于中观应成派的宗派中。如果是这样，那么承认实有无上的中观应成派，显然不是真正的中观派。因为承认实有无上的边见，就被称为有实宗。而通过理智彻底驳斥实有无上等，对于实有无上等任何事物都不作安立，言思表达所不能及的人，才被安立为中观派。因此，说中观应成派在自己的宗派中如果遮止实有，就必须承认实无，这种说法虽然在言辞上说的是中观，但实际上却变成了说有实。这里，孜隆释迦巴大师说：对于《辩驳论》的这段引文，中观派是否在自己的宗派中承认，有两种情况。
English
Because, for a basis-established dharma, if the basis is not established in either one or different, it will not become basis-established. So, for the Madhyamikas, will they also admit that the two truths are either one or different? No, they won't. Because when we Madhyamikas analyze in detail, whether the two truths are basis-established or not, it is beyond speech, thought, and expression. How can we even conceive of whether the nature of the two truths is one or different? Here, the words of the great Tsongkhapa and his followers are: If things established by conventional valid cognition do not establish existence, non-existence, etc., in their own nature, then it becomes slandering cause and effect, falling into the supreme nihilistic view. In particular, the Madhyamaka-Prasaṅgikas, when debating whether their own and others' views are reasonable or not, must admit that in their own system, if something is truly existent, then it is definitely not non-existent; if it is not truly existent, then it must be non-existent. Because the *Refutation of Objections* says: "If self-nature is negated, then self-nature itself will be established." Therefore, if the meaning of emptiness is not basis-established as truly existent, then it must be basis-established as truly non-existent. And, if its meaning does not exist as truly existent, then it must exist as truly non-existent. If it is not like this, then nothing can be trusted by valid cognition. This is what they say. This is not reasonable. According to your statement, then because the Madhyamaka-Prasaṅgikas must admit that this quote from the *Refutation of Objections* contradicts their own system regarding true existence and non-existence, they must also admit that true existence and non-existence exist in the system of the Madhyamaka-Prasaṅgikas. If this is the case, then it is clear that the Madhyamaka-Prasaṅgikas who admit true existence and non-existence are not true Madhyamikas. Because admitting the extreme of true existence and non-existence is known and established as the proponent of entities. And the person who thoroughly refutes true existence and non-existence, etc., through reason, and does not establish anything such as true existence and non-existence, etc., and is beyond speech, thought, and expression, is established as a Madhyamika. Therefore, saying that if the Madhyamaka-Prasaṅgikas refute true existence in their own system, they must admit true non-existence, this statement, although speaking of Madhyamaka in words, has actually become speaking of entities in meaning. Here, the great Zilong Śākyapa says: Regarding this quote from the *Refutation of Objections*, there are two situations regarding whether the Madhyamikas admit it in their own system or not.
Tibetan
ཏེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་གྱི་ཡོད་པ་བཀག་ན་དོན་གྱི་མེད་པ་ཁས་ལེན་ལ། ཐ་མ་ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་གྱི་བདག་བདེན་སོགས་ཡོད་པ་བཀག་ནས་དོན་གྱི་བདག་བདེན་སོགས་མེད་པར་མི་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ཕྱི་མ་འདི་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ལས་ཐལ་འགྱུར་བ་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་ཀྱི་རང་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། དོན་གྱི་ཡོད་མེད་དང་དེ་གཞིར་བྱས་ཀྱི་དངོས་འགལ་སོགས་རང་ལུགས་ལ་དོན་ལ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། དབུ་མ་པས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པའི་སྐབས་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེར་དབུ་མ་པས་དངོས་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་རིགས་ན། ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ལ་མི་རིགས་པའི་འཐད་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡོད་མེད་སོགས་མཐའ་བཞིའི་བདག་མ་བཀག་ན་བདག་བཟློག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། (༡༤༥བ) དེར་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཡོད་བཀག་ནས་དོན་གྱི་བདག་མེད་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ན་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་མེད་ཡོད་ན་དེས་བཀག་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དོན་དུ་གྱུར་པའི་མེས་དོན་དུ་གྱུར་པའི་གྲང་རེག་བཀག་ནས་མེད་པར་བྱས་པ་བཞིན། ཁྱེད་ལྟར་ལྟ་ཞིག་ཀུན་གཙོ་བོར་བཟློག་པའི་དགོས་པ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཡོད་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་བཀག་ཟིན་ནས། འདིར་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་མེད་ཡོད་པ་འགོག་པར་བྱེད་དོ་སྙམ་པ་དེ་ནི་མུན་སྤྲུལ་དུ་ཟད་དེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་བདེན་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མི་རིགས་པར་ཚར་བཅད་ནས། ཐ་མ་ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དུ་མ་གྱུར་པའི་རྟོགས་པས་བཞག་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་སྨྲ་བསམ་གྱི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་པར་བཀའ་བརྒྱུད་དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེའི་གསུང་ངག་ལྟར་ན། རང་བབས་མ་བཅོས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་དེ་ཉིད་དུ་ལ་ཟློ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་དེར་ལ་དོར་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་ལྟ་ཞིག་ཀུན་ཟློག་ཅེས་བླ་དྭགས་ཀྱི་མིང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །བར་དུ་བདག་བཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་གྱི་བདག་ཡོ
Chinese
因此，在中间破我的阶段，如果遮止了实有的存在，就承认了实无的存在。最后，在一切都破的阶段，遮止了实有的我、真等存在，却不成立实有的我、真等不存在的这种后一种方式，是胜过自续派的中观应成派无上之宗，他们是这么说的。这不合理，因为主张实有和实无，以及以此为基础的相违等在自宗是实有的，这本身就是主张实事。中观派在中间破我的时候，也没有安住于主张实事的那一方的时候，而且，在那里，如果中观派安住于主张实事的那一方，因而可以那样承认的话，那么在一切都破的阶段，安住于那一方，因而那样承认，也没有任何不合理的道理。首先是成立的，因为在破我的时候，如果不遮止成为实有的有无等四边的我，就不能成为破我，（145b）在那里，如果遮止了成为实有的我存在，而成立实无的我存在，那就必须承认成为实有的我存在，因为如果实无的我存在，那就必须承认它所遮止的成为实有的我存在。就像实有的火遮止并消灭了实有的冷触一样。像你那样，认为主要破一切的必要，是实有的我存在在破我的时候已经遮止了，所以在这里要遮止实无的我存在，这完全是愚昧。因为在中间破我的时候，已经断除了依靠有法和法的成为实有的我、真的一切，在二谛中都不合理，所以在最后一切都破的阶段，对于没有成为实有的，由认识所安立的，能破所破的少许相，也远离言思的表达，按照噶举达波拉杰的口诀，只是将名为“自性未改的庸常之识”安立于彼处而已。像那样，在那远离戏论的法界中，已经消失了，所以只是给它安了一个“一切都破”的虚名而已。在中间破我的阶段，实有的我存
English
Therefore, in the stage of refuting the self in between, if one negates the existence of what is real, one accepts the existence of what is unreal. Finally, in the stage of refuting everything, the way of not establishing the non-existence of the real self, truth, etc., after negating the existence of the real self, truth, etc., is said to be the supreme tenet of the Prasangika school, which surpasses the Svatantrika school. This is unreasonable, because asserting that existence and non-existence of what is real, and the contradictions based on them, etc., are real in one's own system, is itself asserting entities. The Madhyamika does not have a time when he abides in the side of asserting entities even in the stage of refuting the self in between. And, if the Madhyamika abides in the side of asserting entities there, and thus it is reasonable to accept it, then there is no reason why it is not reasonable to abide in that side and thus accept it in the stage of refuting everything. The first is established, because if one does not negate the self of the four extremes, such as existence and non-existence, which have become real, in the stage of refuting the self, it will not become a refutation of the self. (145b) There, if one negates the existence of the real self and establishes the existence of the unreal self, then one must accept the existence of the real self, because if the unreal self exists, then one must accept the existence of the real self that it negates. Just as the real fire negates and eliminates the real cold touch. Like you, the necessity of mainly refuting everything is that the real self has already been negated in the stage of refuting the self, so thinking that one will negate the existence of the unreal self here is completely ignorant. Because in the stage of refuting the self in between, one has already cut off all the real self and truth that depend on persons and phenomena as unreasonable in both truths, so in the final stage of refuting everything, even the slightest characteristic of what can be negated and what can be negated, which is established by realization and has not become real, is separated from the expression of speech and thought, according to the oral instructions of the Kagyu Dakpo Lhaje, one merely establishes what is called "unmodified ordinary consciousness" in that place. In that way, it has disappeared into that sphere free from elaboration, so it is merely given the false name of "refuting everything." In the stage of refuting the self in between, the real self exis