Tibetan
སར་མ་བར་གྲགས་པའི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་ལུགས་དེ་མི་བཟང་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱང་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱས་ཏེ། ཇོ་བོའི་བཀའ་བརྒྱུད་སོགས་ཐལ་འགྱུར་བ་སྔ་རབས་(༡༤༠ན) པ་སྤྱི་དང༌། ཁྱད་པར་པ་ཚབ་བུ་བཞིས་ཇི་ལྟར་འཆད་པ་དང༌། དེ་དག་ལས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྨ་བྱ་བ་བྱང་ཆུབ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བཞེད་པའི་དབུ་མའི་བརྗེད་བྱང་ཆེན་མོ་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ལྟར་སྔ་རབས་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དེ་དག་གིས་དགོངས་པ་བསྐང་བའི་ཆེད་དུ་འདི་སྐད་སྨོས་ཏེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་དང་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་གདོད་ནས་བྲལ་བ་ལ། འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་པ་ལ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པར་ཟད་ཀྱི། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་མ་བལྟོས་པའམ། དེ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཅིང༌། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཡང་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་རུང་བ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བར་ངོ་བོ་དང༌། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང༌། གཅིག་དང་ཐ་དད་དང༌། ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་མ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གོམས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་མ་རིག་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་ཐ་སྙད་ཇི་སྙེད་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཀུན་རྫོབ་(༡༤༠བ) ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རྟོག་མཁན་གྱི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། མ་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། མ་དཔྱད་ན་མ་བརྟགས་གཅིག་པུར་ཉམས་དགའ་བ། ཅུང་ཟད་དཔྱད་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་བདེན་པར་མེད་པ་རྗོད་བྱེད་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། མིང་ཙམ། བརྡ་ཙམ། ཐ་སྙད་ཙམ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ། སྒྲོ་བཏགས་ཙམ་ཡིན་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་དཔྱད་ན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་གདོད་མ་ནས་སྤྲོས་པ་དང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པས་གཟིགས་པས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སོང་བའམ། རིགས་པས་དཔྱད་པས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སོང་བའམ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་མ་དཔྱད་པ་དང་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་རྙེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་ལ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་དཔྱད་པ་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་རྙེད་པ་ལ་ནི་དོན་དམ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལའང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་སྒྲོ་གཏགས་རྒྱུ་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་རྙེད་པས་ཀུན་རྫོབ་དང༌། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གང་དུ་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འགའ་ཡང་མཐོང་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མཐོང་བ་དེ་ལ་དོན་དམ་མཐོང་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས་པས་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་དོན་ལ་ཐ་དད་མ་ཡིན་གྱི། འཁྲུལ་པ་དང་མ་འཁྲུལ་པའི་བློ་ལ་བལྟོས་ཏེ་སོ་སོར་དབྱེ་བ་བྱས་པ་ཙམ་མོ། །དབྱེ་བ་བྱས་པ་ཡང་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ངོར་བྱིས་པས་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་(༡༤༡ན) ནོ་ཞེས་བཞག་པའི་ཕྱིར་དུ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགའ་ཡང་མ་གཟིགས་པས་འཕགས་པས་མ་གཟིགས་ཤིང་མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་ལ་གནས་སོ་ཞེས་དོན་དམ་དུ་བཞག་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་བྱིས་པའི་བློ་ལ་བལྟོས་ཏེ་དགོས་དབང་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། འཕགས་པས་བདེན་པ་གཉིས་གཟིགས་པ་དང་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དེ་ཉིད་མ་མཐོང་འཇིག་རྟེན་དང༌། །མྱ་ངན་འདས་པར་རློམ་སེམས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཚུལ་འདི་དང་མི་མཐུན་པར་དོལ་ཕུ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་དང༌། བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་དང༌། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ངེས་དོན་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བར་ཁས་ལེན་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་མེད་ཙམ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཙམ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་མི་འཇོག་གི། ཆོས་རྣམས་ལས་དོན་ལ་ཐ་དད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁས་བླངས་ནས་བདེན་གཉིས་ཐ་དད་པར་དོན་ལ་གནས་པར་སྨྲ་བ་ནི། རང་གིས་ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་རྣམས་དང་ཡང་འགལ་ན། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་སོགས་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབས་རྣམས་དང༌། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གསུང་དང་འགལ་བ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ནི་གནས་མ་བུ་པ་ནས་མདོ་སྡེ་པའི་བར་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དང༌། རྒྱང་འཕེན་ནས་གྲ
Chinese
虽然萨玛巴所称的善说之理并非不好，但还是采取了中庸之道。为了满足乔沃传承等早期应成派（140a） общей и特别是帕擦瓦四师如何讲解，以及从他们那里，伟大的孔雀尊者菩提精进的《中观遗教大疏》中如何出现的那样，为了满足早期圣贤们的意愿，这样说道：从色法到一切种智之间的所有法，与存在和不存在、常与断、能知与所知、一与异等等一切戏论的相，从一开始就是分离的。圣者们的无分别智慧的等持，以没有任何戏论和相可见的方式，各自以自证智所见，就是从色法到一切种智之间的胜义谛和真如，只是安立了这样的名称而已。并非不依赖于圣者的等持，或者成立为与它相异的意义。也不存在与胜义谛相异的圣者等持。此外，对于从色法到一切种智之间的诸法，凡夫俗子们从色法的定义“可变坏性”到一切种智的定义“现证一切相”之间，本体以及存在与不存在、一与异、所知与能知、所说与能说等等诸多差别，从无始以来就习惯于对事物显现执着的无明，所安立的一切人与法的名称，都是从色法到一切种智之间的世俗（140b）。这些也不是与能分别的无明相异而成立的，虽然也不是无明本身，但不观察时会感到只是未经观察的一种状态令人愉快，稍微观察就会发现只是原因、条件、缘起聚合而已，没有自性真实，因为是随着能诠和分别念的名称而进行取舍的缘故。仅仅是名称，仅仅是符号，仅仅是名称，仅仅是分别念，仅仅是假立而已。如果非常善妙地观察，那么从色法到一切种智之间的那些法，从一开始就是...
English
Although the well-spoken reasoning known as Sarma is not bad, a middle path is taken. In order to fulfill the intentions of those early noble individuals, such as the early Prasangikas (140a) in the tradition of Jowo, in general, and especially how the four Patsab sons explain it, and as it appears in the Great Madhyamaka Memorial of the Great Peacock, Bodhicitta Perseverance, it is said thus: All phenomena from form to omniscience are primordially free from all elaborations and characteristics such as existence and non-existence, permanence and annihilation, knower and knowable, one and different. The noble ones' samadhi, the non-conceptual wisdom, sees no elaborations or characteristics whatsoever, and each individual's self-awareness sees the ultimate truth and suchness from form to omniscience, which are merely labeled as such. It is not established as something independent of the noble ones' samadhi or as something different from it. Nor is there a noble samadhi that is different from the ultimate truth. Furthermore, for ordinary beings, all the names of persons and phenomena that are labeled by ignorance, which from beginningless time has been accustomed to clinging to things as they appear, from the definition of form as 'being able to be transformed' to the definition of omniscience as 'manifesting all aspects,' including essence, existence and non-existence, one and different, knowable and knower, expressible and expressing, and so on, are all conventional (140b) from form to omniscience. These are not established as being different from the discriminating ignorance, nor are they the same as ignorance itself. If not examined, it is pleasing as a single, unexamined state, but if examined slightly, it is merely a collection of causes, conditions, and interdependent origination. It has no inherent reality, because it follows the terms of expression and conceptual thought. It is merely a name, merely a sign, merely a term, merely a concept, merely an imputation. If examined very well, then those phenomena from form to omniscience are primordially...
Chinese
一切戏论和相都寂灭，不是圣者所见而息灭戏论，也不是以理分析而息灭戏论，也不是以空性息灭戏论。对于未经分析和稍微分析的心识面前所获得的法，称为世俗。而对于非常善妙地分析和圣者的等持所获得的，称为胜义。因此，对于像瓶子一样的物体，孩童们会认为有自性和差别，并无边地增益，这是世俗。而圣者们对这一切都无所见，以什么也见不到的方式见到，这被称为胜义见。因此，这二谛在意义上并非不同，只是依赖于迷惑和不迷惑的心识而分别。这种分别也是为了在孩童们的心识面前，确立孩童们所见的一切都是虚假的、欺骗性的法（141a），所以是世俗。孩童们如何见到和安立的一切，圣者们都一无所见，因此圣者们未见且未获得的就是真实存在的，所以是胜义。因此，这二谛也是依赖于孩童的心识，因应需要而宣说的。并非圣者见到二谛，并且以二的方式存在。如《六十正理论》中所说：“未见此真实，世间及涅槃，妄生分别想。”就是这样。与此观点不符的是，多洛波大师说：《解深密经》和《慈氏五论》的后几部，以及无著兄弟的论典，在承认大中观的究竟意义时，并不将诸法的无我和无自性视为胜义谛。他们承认在诸法之外，还有在意义上不同的真如，并说二谛在意义上是不同的。这与他们自己所承认的究竟意义的经典相违背。更不用说与《般若经》等究竟意义的经典，以及龙树父子及其追随者的教言相违背了。这就像从有部到经部之间的声闻部派，以及顺世外道到
English
All elaborations and signs are completely pacified. It is not that elaborations are pacified by the sight of the noble ones, nor that elaborations are pacified by reasoning, nor that elaborations are pacified by emptiness. The dharmas that are found in the minds of those who have not analyzed or have analyzed only a little are called conventional. But that which is found by very well analyzing and by the equipoise of the noble ones is called ultimate. Therefore, even for one thing like a pot, children find endless imputations of essence and distinctions, and this is conventional. But the noble ones do not see any of these things anywhere, and they see in a way that they do not see anything at all, and this is called seeing the ultimate. Therefore, these two truths are not different in meaning, but are distinguished separately depending on whether the mind is deluded or not deluded. The distinction is also made because in the minds of children, everything that children see is established as false and deceptive (141a), so it is conventional. Everything that children see and impute, the noble ones do not see at all, so that which the noble ones do not see and do not find is established as existing in reality, so it is ultimate. Therefore, both of these two truths are spoken in dependence on the minds of children and out of necessity. It is not that the noble ones see the two truths and that they exist as two. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: "Not seeing this reality, the world and nirvana, falsely think of distinctions." It is like that. In disagreement with this view, the great Dolpopa says: The Samdhinirmocana Sutra and the later treatises of the Maitreya teachings, and the treatises of the Asanga brothers, while accepting the definitive meaning of the Great Madhyamaka as it is, do not regard the mere absence of self and the mere absence of essence of phenomena as the ultimate truth. They assert that there is suchness that is different in meaning from phenomena, and they say that the two truths are different in meaning. This contradicts even the scriptures that they themselves have accepted as definitive meaning. Not to mention that it contradicts the scriptures of definitive meaning such as the Prajnaparamita Sutra, and the teachings of Nagarjuna and his sons and their followers. This is like the Sravaka schools from the Sthavira Nikaya to the Sautrantika, and from the Carvaka to the