Tibetan
། །བཟང་ངན་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ། །ཐ་མས་ཐོག་མར་ཞི་གནས་འབའ་ཞིག་བཙལ། །གང་དམིགས་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་ལྷག་མཐོང་གི། །ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ལ་གོམས་ན། །མཐར་གྱིས་གསེར་གླིང་ས་རྡོ་མི་རྙེད་བཞིན། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་། །སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར། །ཞེས་པ་ནི་དེའང་མདོར་སྡུ་ན་དབང་པོ་རབ་རྣམས་ཀྱིས་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དཔེར་ན་ནམ་མཁར་སྤྲིན་ཕུང་འཐིབས་པ་སོགས་ལྷོངས་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་ཅི་བྱུང་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ལས་མ་འདས་བཞིན་དུ་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་ཚོགས་གང་བྱུང་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་སྟེ་སྟོང་ཉིད་དུ་ལྷོངས་ན་བཟང་ངན་མཉམ་པ་ཡིན་པས་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས་ཞེས་པ་དང་། དབང་པོ་འབྲིང་རྣམས་ཀྱིས་ངང་དྭངས་ཏེ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ནས་ཟུང་འབྲེལ་དུ་དྭངས་པ་ལ་གོམས་པས་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་དང་། དབང་པོ་ཐ་མས་ཐོག་མར་ཉོན་མོངས་པ་སོགས་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ཐབས་སུ་ཡེངས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་བཙལ་བས་གང་དམིགས་ཏེ་གནས་པ་དེ་ཉིད་མི་གཡོ་ཞིང་བརྟན་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཚེ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཞི་གནས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་གོམས་ན་མཐར་གྱིས་གསེར་གླིང་དུ་ཕྱིན་ཚེ་ས་རྡོ་མི་རྙེད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཏེ་ཀུན་རྟོག་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དང་། སེམས་བྱུང་སྟེ་བཟང་ངན་གྱི་རྟོག་ཚོགས་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་རྩལ་དུ་ཤར་བ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་དང་། འཆར་གཞིའི་སེམས་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཆུ་དང་རླབསཀྱི་དཔེས་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོར་འཆར་བའོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་རྟོག་པ་གང་ཤར་ཡང་། །དགག་པར་མི་བྱ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད། །རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ངང་ལས་མ་གཡོས་ན། །ལྷ་ཡི་མིག་དང་སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས། །དབང་པོ་དྭངས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་འཐོབ། །ཅེས་པ་ནི་དེའང་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་སྐྱེས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་མྱུར་དུ་མཐོང་བ་ལ་རྟོག་པ་བཟང་ངན་གང་ཤར་ཡང་དགག་པར་མི་བྱ་ཞིང་རང་སར་ལྷོད་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ་སྔོན་བསུ་རྗེས་དཔྱོད་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་འབད་རྩོལ་མེད་པར་བཞག་ཅིང་རྗེས་སུའང་མི་འབྲང་བཞིན་དུ་རིག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་ན་ལྷའི་མིག་དང་སྤྱན་ལྔའི་ཡོན་ཏན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལ་སོགས་དབང་པོ་དྭངས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་འཐོབ་པའོ། །དེས་མངོན་ཤེས་དྲུག་ནི། དུས་བཞི་ཀུན་ཏུ་མཁྱེན་པ་དང་། ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དུ་མཁྱེན་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྤྱན་གྱིས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་གཟིགས་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྙན་གྱིས་ཀུན་ཏུ་གསན་པ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཚོགས་ཀུན་ཏུ་དོན་སྤྱོད་པ་དང་། ཟག་མེད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ་དྲུག་གོ། །འདི་ལྟར་ལྷ་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། ཞི་གནས་རྐྱང་པ་ནི་བདག་རྟོག་བག་ལ་ཉལ་ཡིན་ཕྱིར་སྲིད་པའི་རྩ་བའི་ཞེས་དམིགས་དྲུངས་ནུས་མི་འབྱིན་ཞིང་འོག་མར་ཡང་མི་ལྷུང་བས་ན་མི་གཡོ་བའི་ལས་ཏེ་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དུ་འཕེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་གཞན་མེད་དོ། །སྤྱི་འཕགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་བར་མཉམ་དུ་འཐོབ་ཀྱང་། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ནི་ཞི་གནས་ཁོ་ནའི་བདེ་བ་ལ་ཞེན་ཏེ་སྟོང་པའི་ངང་དུ་བློའི་འཇུག་པ་ནུབ་པ་ལས་གང་དུ་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་ཁམས་དཔེའི་སྲིད་རྩེར་འཕེན་ལ། འཕགས་པ་ནི་བདག་དང་བྲལ་བའི་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཁྱད་པར་བྱས་པས་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཚང་ཡང་དེ་དག་གི་སེམས་རང་མཚན་པར་མི་གནས་པས་ཁམས་གོང་མར་མི་སྐྱེ་ཡང་། མི་ཆེ་བའི་སེམས་ཐོབ་ནས་འོག་མིན་གྱི་བར་དུ་མཐོང་བསྒོམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་གོང་མ་ཐོབ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའོ། །དེའང་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། དེ་དག་ལ་གོམས་པ་བརྟས་པས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་དོ། །འགོག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་ཐོབ་པ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགགས་ནས་རིག་ཆའི་ཡོན་ཏན་ཡང་བག་ལ་ཞ་བའོ། །དེའང་བློས་དཔྱད་ཅིང་བརྟགས་ནས་འགོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་འགོག་པའོ། །མ་བརྟགས་པ་རྟོག་བྲལ་འགོག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ནས་དམིགས་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྱུང་ངོ་། །མདོར་ན་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བསྒོམ་པའི་བསམ་གཏན་གཉིས་རྣམས་ཤེས་ཀྱིས་གཞལ་ན་འདྲ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་།
Chinese
所有的好坏念头都消失在法界中。下等根器者首先寻求唯一的止观。一旦获得专注的稳固，就习惯于胜观的。智慧对事物进行分别观察。最终就像在金洲找不到泥土和石头一样。无论生起什么心和心所的念头。显现和心无二，显现为大解脱。这是说，简而言之，对于上等根器者来说，在错觉中显现的烦恼念头，就像天空中乌云密布一样，无论发生什么促成显现的因素，其本质都不会超出空性，因此，无论生起什么好坏念头，其本质都会显现为法身，即空性，那么好坏就是平等的，因此不需要依赖烦恼的对治。对于中等根器者来说，自性清净，认识到所断和能断二者本质相同，习惯于在双运中清净，那么所有好坏念头都会消失在法界中。对于下等根器者来说，首先为了平息烦恼等所有念头，毫不散乱地修持，寻求安住于心的唯一方法，因此，一旦安住的目标变得不动摇和稳固，就习惯于胜观的智慧，即分别观察的智慧，认识到止观的自性不存在，最终就像到达金洲时找不到泥土和石头一样，心，即生起分别念的对境，以及心所，即无论生起什么好坏念头，所有这些显现都是心的游舞，就像镜子中的影像一样，显现和心二者无别，以水和波浪的比喻，显现为大解脱。这就是所说的。根本颂：在殊胜方便中，无论生起什么念头。既不否定，也不肯定。不随之追逐，不离本性。天眼、天耳和神通等。获得清净根器的所有功德。这是说，从生起胜观智慧开始，在殊胜方便中，即迅速见到自生智慧，无论生起什么好坏念头，既不否定，让它自然放松，也不肯定，即不预先迎接，也不事后分析，不作任何努力地安住，也不随之追逐，这样不离开觉性的本性，就能获得天眼和
English
All good and bad thoughts subside into the expanse. Inferior ones first seek only tranquility. Having gained stability in whatever is focused upon, then habituated to the distinct discernment of insight. Eventually, like not finding earth and stones in the golden land. Whatever thoughts of mind and mental events arise. Appearance and mind are inseparable, appearing as great primordial liberation. This means, in short, for those of superior faculties, all the afflictive thoughts that appear in the face of delusion, like clouds gathering in the sky, no matter what conditions cause them to arise, their essence does not go beyond emptiness. Therefore, if the essence of whatever good or bad thoughts arise dawns as the Dharmakaya, that is, emptiness, then good and bad are equal, so there is no need to rely on the antidote to afflictions. For those of middling faculties, their nature is clear, realizing that what is to be abandoned and the act of abandoning are of the same essence, and becoming accustomed to clarity in union, then all good and bad thoughts subside into the expanse. For those of inferior faculties, first, as a means to pacify all thoughts such as afflictions, they practice without distraction, seeking the sole method of abiding in the mind. Therefore, once the object of focus becomes unwavering and stable, they become accustomed to the wisdom of insight, the wisdom of distinct discernment, realizing that the nature of tranquility and insight is non-existent. Eventually, just as one does not find earth and stones when one goes to the golden land, the mind, that is, the object from which all thoughts arise, and mental events, that is, whatever good or bad thoughts arise, all these appearances are the play of the mind, like reflections in a mirror, and the two minds of the basis are inseparable, appearing as great primordial liberation, like the example of water and waves. That is what is said. Root text: In the supreme method, whatever thought arises. Do not negate it, nor affirm it. Do not follow after it, do not stray from the natural state. Divine eye, divine ear, and clairvoyance, etc. Obtain all the qualities of purified faculties. This means, from the arising of the wisdom of insight onwards, in the supreme method, that is, to quickly see the self-arisen wisdom, whatever good or bad thoughts arise, do not negate them, let them relax in their own place, nor affirm them, that is, do not anticipate them, nor analyze them afterwards, abide without effort, and do not follow after them. Thus, without straying from the nature of awareness, one obtains the divine eye and
Chinese
获得五种功德和神通之聚等，以及诸根清净的一切功德。由此产生的六种神通是：知晓一切四时，知晓一切心之相续，以神通之眼遍观一切，以神通之耳遍听一切，以神通于一切众会中行利益之事，以及圆满无漏普贤行，此为六种。如此，若未被观慧的智慧所摄持，仅有止观，则因我是耽著习气，故无法断除有之根本，既不堕下，亦不提升，乃是不动之业，仅能投生于无色界禅定，别无他义。一般的凡夫虽然也能同时获得大的果报，但凡夫执着于止观的安乐，于空性中意识消沉，从而投生于有顶天。而圣者则因具有远离我的观慧智慧，以及各自自证的差别，虽圆满了无色界禅定的功德，但因其心不住于自相，故不生于上界，获得不退转之心，直至色究竟天，获得上上的见道修道之智慧，从而获得解脱。其中，次第安住的九次第定是：初禅，二禅，三禅，四禅，空无边处，识无边处，无所有处，非想非非想处，以及因对这些的串习稳固，而成为投生于色界和无色界的因。灭尽定是获得灭尽世间感受和意识的禅定，即心的戏论止息，觉性的功德也变为习气。其中，以分别和观察而入灭尽定，是止息心的戏论。未经观察的无分别灭尽定，虽不分别法性，但因智慧之分中无缘大悲相续不断，故能成办有情之利益。总而言之，圣者们所证悟的智慧，与凡夫的修习禅定，二者若以智慧衡量，看似相同，
English
Obtaining the qualities of the five faculties and the accumulation of supernormal powers, as well as all the qualities of clear senses. The six supernormal powers that arise from this are: knowing all four times, knowing the continuum of all minds, seeing everything everywhere with the eye of supernormal power, hearing everything everywhere with the ear of supernormal power, performing beneficial deeds in all assemblies with supernormal power, and perfecting the flawless conduct of Samantabhadra, these are the six. Thus, if it is not grasped by the wisdom of insight, mere calm abiding, because it is the latent habit of self-grasping, cannot cut off the root of existence, neither falling downwards nor rising upwards, it is the action of immovability, merely projecting into the formless realm of meditation, with no other meaning. Although ordinary beings can also attain great results simultaneously, ordinary beings cling to the bliss of calm abiding alone, and their minds sink into emptiness, thus projecting into the peak of existence in the realm of example. But noble ones, because they have the wisdom of insight that is free from self, and the distinction of individual self-awareness, although they have perfected the qualities of the formless realm's samadhi, because their minds do not abide in self-nature, they do not take birth in the higher realms, but having attained an irreversible mind, up to Akanistha, they attain the higher wisdom of seeing and meditating, and thus attain liberation. Among these, the nine successive abidings are: the first dhyana, the second dhyana, the third dhyana, the fourth dhyana, the sphere of infinite space, the sphere of infinite consciousness, the sphere of nothingness, the sphere of neither perception nor non-perception, and because of the stability of habituation to these, they become the cause of birth in the form and formless realms. Cessation is the attainment of the samadhi that ceases worldly feelings and perceptions, that is, the mind's elaborations cease, and the qualities of awareness also become latent habits. Among these, entering cessation through analysis and examination is the cessation of the mind's elaborations. Unexamined, non-conceptual cessation, although it does not conceptualize the nature of reality, because the compassion without object in the aspect of wisdom is continuous, it accomplishes the benefit of sentient beings. In short, the wisdom realized by the noble ones, and the meditation of ordinary beings, if these two are measured by wisdom, they seem similar,